Μέρα καθημερινή μα για τη πάρτη της εκεί -Π.Σ-
Μετά το θάνατο του ξάδερφου είπα πως δεν θα ξαναγράψω μιας και θεωρώ πλέον πως τίποτα δεν έχει ουσία πλέον σ’ αυτή τη γαμημένη ζωή, σ’ αυτή την ανούσια κοινωνία που ζούμε.
Παίρνω ξανά χαρτί και στυλό, παίρνω ξανά τη δύναμη να γράψω αφού η σημερινή μέρα δεν μου αφήνει άλλο περιθώριο δίνοντας μου για ακόμα μια φορά να καταλάβω τελικά πως την ουσία στη ζωή μου, την λύπη, τη χαρά και την λύτρωση θα την βρω μόνο στην ΑΕΛ, μόνο στην μία και μοναδική αγάπη μας. Όσο για τον ξάδερφο, ήταν εκεί μαζί μας, στο ρυθμό και στο παλμό μας όπως και κάθε αδερφός που νομίζουμε πως έχει φύγει από εδώ. Δεν έχει φύγει ποτέ δεν θα φεύγε, η ΑΕΛ μας κρατά και μας ενώνει όλους, νεκρούς ή ζωντανούς, είναι η θρησκεία μας, η ουσία και το είναι μας.
Διαιτητής και επόπτες με μυαλό νεροχελώνας, οπαδοί που λένε ψέματα για το πότε ιδρυθήκαν γεμάτοι σάπιες ληγμένες ιδέες και ποδοσφαιριστές μοντέλα που στο άγγιγμα βρέθωνταν στο χορτάρι βρήκαν αντιμέτωπους λέοντες, λέοντες από την Λεμεσό γεμάτους πάθος, οργή, δύναμη και θάρρος για νίκη μπήκαν στο γήπεδο της Λευκωσίας τους, τους πήραν ότι είχαν και δεν είχαν και έφυγαν για Λεμεσό ΚΥΡΙΟΙ.
Αυτή είναι η ΑΕΛ αστεράτοι μαλάκες και βάρτε το καλά στο μυαλουδάκι σας, κι’ αν είστε τόσα χρόνια εκεί είναι λόγο του κατεστημένου και των κομμάτων σας, γιατί λαχταράτε αστεράκια, τρόπαια και διακρίσεις, αν ζούσατε έστω για λίγο την ζωή ενός από μας θα καταλαβαίνατε τι θα πει αγάπη, ιδέα, ζωή, αφού ταυτίσαμε την ζωή μας με την ΑΕΛ, της δώσαμε από παιδιά το είναι μας και όπου παίζει την ακολουθάμε πιστά, χωρίς πολλά πολλά χωρίς να σκύβουμε το κεφάλι με την πρώτη αναποδιά παλεύαμε πάντα την φωτιά με φωτιά και εξ’ αιτίας της και μέσα θα πέφταμε γιατί έτσι αγαπούμε, έτσι μάθαμε να ζούμε.
Κι’ όταν κάνετε 23 χρόνια να πάρετε ασήμι όπως εμείς, τότε μπορείτε να σταθείτε απέναντι μας, κι’ όταν το κάνετε στα ίσια χωρίς την λευκωσιάτικη σας ΜΑΔΔ – που αποτελείτε από φλωράκια με ροπαλάκι και ασπίδα που η αποστολή τους πάντα είναι να σας προστατεύουν- θα δούμε ξανά της πλάτες σας να τρέχουν κάτω από κρεβάτια γεροκομείων, μέσα στα περίπτερα και μπούκικα της Λεμεσού, πάνω σε τερατσιές και πεύκα έτσι για να μην ξεχνάτε ποιοι δίδαξαν τον οπαδισμό σ’ αυτήν την χώρα.
Δύο φορές στην έδρα σας πήρατε μαθήματα οπαδισμού από τους πρωτοπόρους του είδους, πήρατε σημειώσεις αρκετές για να έχετε ολόχρονα ή μάλλον για το υπόλοιπο της ζωής σας, μην ξεχνάς ”ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΖΩΗ ΣΑΣ”.
Μέρα καθημερινή, 87χιλιόμετρα μακριά, αγωνιζόμενοι με την πιο ευνοημένη ομάδα της μπανανίας αποτελούμενοι από στελέχη της ΚΟΠ, της διαιτησίας, αστυνομίας, πολιτικούς κλπ. μα αυτός ο περήφανος λαός δήλωσε παρών, χωρίς να κάνει βήμα πίσω ανέβηκε στην κερκίδα και έκανε το πέταλο της Λευκωσίας να νοιώσει στιγμές μοναδικές, στιγμές κίτρινες, στιγμές ΑΕΛ. Αποσβολωμένοι οι αντίπαλοι διερώτονταν τι πίνουμε και είμαστε ακούραστοι, ασταμάτητοι, σαν κίτρινο τσουνάμι έτοιμο να τους κατασπαράξει. Θυμιζαμε φυλή άγριων ινδιάνων που για την αγάπη και την πίστη τους θα έδιναν τη ζωή τους αφού αυτά τα δυο στοιχεία είναι ότι πιο ιερό έχουν.
Σήμερα κέρδισες ακόμα μία μάχη αδερφέ μου, είσαι μοναδικός, είσαι ότι πιο αυθεντικό απέμεινε σ’ αυτό το τόπο των ρουφιάνων και βολεμένων. Κι’ όπως γράφει σε ένα roundabout της πόλης μας ”ΕΊΜΑΣΤΕ ΦΥΛΗ ΑΓΡΙΩΝ ΙΝΔΙΑΝΩΝ ΜΕΙΝΑΜΕ ΜΟΝΟΙ ΣΤΗ ΝΗΣΟ ΤΟΝ ΡΟΥΦΙΑΝΩΝ”.
Μόνοι, πιστοί, μοναδικοί, ασταμάτητοι, για μια ιδέα, για την μεγαλύτερη ιδέα που υπάρχει στον πλανήτη, για την ιδέα που μεγαλώσαμε γι’ αυτήν, για την ιδέα που θα γαλουχήσουμε τα παιδιά μας μ’ αυτήν. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΕΛ ΜΑΣ.
Κι’ αν εσύ θα ζεις για τα τρόπαια εγώ θα ζω για μια ιδέα που θα μπορούσα να πεθάνω γι’ αυτή, περήφανος, δυνατός.
Υ.Γ Πολλές φορές πνιγμένος απ’ τη θλίψη ψάχνεις διεξόδους, ήξερα πως θα την βρω εκεί στο πέταλο μαζί με τ’ άλλα αδέρφια, κι’ όσο χάλια κι’ αν ήμουν ο δρόμος με πήρε εκεί πλάι της. Εύχομαι ο Βαλεντίνος μας να είναι καλά εκεί που είναι, ακόμα τραγουδάς ξάδερφε σ’ ακούω, σε νοιώθω.
Υ.Γ2 Ψηλά τη σημαία αδερφέ μου σ’ όποιο σημείο του πλανήτη κι’ αν βρίσκεσαι, ακόμη κι’ αν δεν είναι επίγειο, είσαι μοναδικός, σπουδαίος και έτσι παραμένεις και μετά το θάνατο…
Υ.Γ3 Αυτή είναι η ζωή μας, η ζωή του ΑΕΛίστα
Σας ευχαριστώ, να ‘στε περήφανοι γιατί είστε μοναδικοί. Π.Σ