Δεν έχει φάρμακο, ούτε μάγια να λυθεί
Τα έχουμε πει, τα έχουμε γράψει, τα έχουμε χαράξει με μελάνι στα κορμιά μας. Τα έχουν πει άλλοι για εμάς, μπορεί και καλύτερα γιατί για εμάς έγινε συνήθειο, καθημερινότητα, ουσία και θρησκεία. Άμα είσαι έξω, απέναντι και μακριά μπορεί να δεις με λογική και σύνεση, γιατί για μας η λογική έχει πάει περίπατο, χρόνια τώρα. Από τότε που θυμόμαστε, από τότε που αναπνεύσαμε. Η λογική και η ΑΕΛ δεν συμβαδίζουν.
Ξέρεις τι είναι; 4-0 στο 90′ κι εσύ να κρατάς τους ώμους του αδερφού σου και να χοροπηδάς πάνω κάτω ΠΕΤΡΙΝΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΚΥΛΑΝΕ … ΔΕΝ ΞΕΝΕΡΩΣΑΜΕ ΣΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ;
Η ομάδα είναι σκατά. Κυριολεκτικά, δεν βλέπεται. Οποιοιδήποτε άλλοι θα έφευγαν από το ημίχρονο ή θα το έσκαγαν για καμιά εκδρομούλα.
Όχι αυτοί, όχι εμείς, όχι οι ΑΕΛίστες. Όχι ο διπλανός και η διπλανή σου που υμνούσαν την θρησκεία τους ακόμα και μετά από μια ταπεινωτική τεσσάρα, παρά τη λύπη, παρά την διαλυμένη ψυχολογία, παρά την στεναχώρια. Ξέρεις πόση δύναμη και πόσο πάθος χρειάζεται για να σηκώσεις το κεφάλι σε ένα 4-0, χωρίς να έχεις καμιά ελπίδα για καβάτζα και να χοροπηδάς με σπασμένα τα πόδια πάνω κάτω; Πάνω κάτω. Πάνω κάτω. Καμία λογική σου λέω, μας έχει αφήσει χρόνους. ΑΕΛ και λογική δεν συμβαδίζουν. Γιατί να τραγουδάς στις νίκες είναι το πιο εύκολο και ανάλαφρο πράγμα, το πιο σίγουρο, έτσι εκ του ασφαλούς όπως κάνουν οι υπόλοιποι, όπως κάνουν όλοι.
Δεν χαιδεύουμε τα αφτιά κανενός μα παραθέτουμε γεγονότα και την αλήθεια ξεκούτσουλα. Η ομάδα είναι σκατά, υμνώντας την θρησκεία, την ΑΕΛ, την ουσία μας, τα τρία ιερά για εμάς γράμματα δεν παινεύεις κανένα, καμιά διοίκηση, κανένα ποδοσφαιριστή. Είσαι εκεί για ΑΥΤΗΝ. Κι όταν λέμε γι’ αυτήν, είσαι εκεί με το σώμα, το πνεύμα και όλη σου τη ψυχή, βγάζοντας φωνή και πάθος από το ένα μέχρι το ενενήντα. Μέχρι να επανέλεθει η φωνή έρχεται η επόμενη αγωνιστική και ούτω καθεξής. Η ομάδα στα ίδια χάλια, μα εσύ με άλλους τρελούς ταξιδεύεις και κόντρα στους καιρούς, στα προγνωστικά, σηκώσεις τη σημαία, ξετυλίγεις τα πανό για να της τραγουδήσεις σαν να μην υπάρχει αύριο, σαν να μην υπάρχει άλλη μέρα στη ζωή.
”Θα μεγαλώσεις και θα καταλάβεις” μας έλεγαν, θα ηρεμήσεις, μα όσο περνούν τα χρόνια, οι μόνοι που καταλαβαίνουν περισσότερο είναι αυτοί που μας έλεγαν “θα καταλάβετε”, κι όλο και περισσότερα άτομα έρχονται μέσα, έρχονται και βάζουν το χέρι στον ώμο του διπλανού και αρχίζουν σύνθημα και πάνω κάτω και τραγουδούν με την καρδιά τους.
Γιατί έτσι είναι η ΑΕΛ. Ένα ανεξήγητο φαινόμενο, μια ιδέα άπιαστη και άυλη που δεν μπορούν να καταλάβουν, δεν μπορούν να νιώσουν αν δεν εντρυφήσουν αν δεν μπουν στον χορό, αν δεν δακρύζουν ενώ τραγουδούν σ’ ένα 4-0 “ΔΕΝ ΞΕΝΕΡΩΣΑΜΕ ΣΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ…”.
Δεν είναι για όλους. Δεν είναι γι’ αυτούς που επιδιώκουν τους εύκολους δρόμους. Δεν είναι μόδα. Δεν έχει φάρμακο, ούτε μάγια να λυθεί. Δεν μπορεί να χωρέσει καμιά λογική. Αυτή είναι η ΑΕΛ, αυτός είναι ο ΑΕΛίστας, ο μοναδικός που κρατά τη σημαία ψηλά στα ουράνια σήμερα.