Που καιρός…

Που καιρός που καραβάνια από τη Λεμεσό κατέβαιναν στη Λευκωσία σπέρνωντας τον πανικό στους ανυποψίαστους οπαδικά Λευκωσιάτες που με απορία θαύμαζαν τον κίτρινο λαό.

Πλέον, το μέτρο της ΚΟΠ μπορεί να βρίσκει πολούς συμβιβασμένους από άλλες ομάδες, όχι όμως τον ΑΕΛίστα που για να είμαστε δίκαιοι αν αναλογιστεί κανείς την ιδιοσυγκρασία του, έκανε ήδη πολλούς μικρούς συμβιβασμούς με τρομονόμους, κάμερες, ταυτοποιήσεις κ.α που το μέτρο αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της ντροπής του ποδοσφαίρου.

Για το Γ.Σ.Π παρακολουθώντας τα εισιτήρια, παρατηρήσαμε ότι μόλις 18 ήταν αυτά που είχαν κοπεί ενώ σε μια στιγμή την ίδια ώρα κόπηκαν σε θέσεις δίπλα δίπλα 45(!).

Πιθανότατα τα 45 θα είναι εισιτήρια της διοίκησης οπότε μπορεί η σούμα να γράφει 63 αλλά αντιλαμβάνεστε πως μόλις 18 κόπηκαν από διαφορετικά άτομα, τα υπόλοιπα είναι αυτά που δικαιούται το παρεάκι της διοίκησης.

Το είπαμε και θα το ξαναπούμε, το ποδόσφαιρο πέθανε τότε στο κλεμένο μαζί με τον Μασιά και τα πανηγύρια των αντιπάλων μας που χάρηκαν με την αδικία, τώρα απλά το συντηρούμε κάνοντας του μικρά μνημόσυνα.

RIP.