1 φωτογραφία 1000 σκέψεις -Π.Σ-

Βλέποντας τη φωτογραφία του Τάσου (δεξιά του κειμένου) ξετυλίχθηκαν από το μυαλό μου ένα σορό σκέψεις και προβληματισμοί και αποφάσισα να σου γράψω ορισμένους αδερφέ μου.

Για να είμαι ειλικρινής όσες φορές συναντώ τον Τάσο ανατριχιάζω και σκέφτομαι πάνω κάτω πάντα τα ίδια πράγματα.  Πόση δύναμη μπορεί να έχει ένας άνθρωπος που πάει να δει την ομάδα του, χωρίς να την δει με την έννοια που εμείς ξέρουμε.  Ζει με τον δικό του τρόπο κάθε παιχνίδι και εδώ και τόσα χρόνια είναι εκεί όπως όλοι μας πλάι στην μεγάλη μας αγάπη.

Είναι κάπου εδώ που ενώνεται η δύναμη της ιδέας της ΑΕΛ μα και η ανθρώπινη θέληση, η ανιδιοτελής αγάπη που σε κάνει να θες να σταθείς πλάι σε μια ιδέα άυλη που δεν είδε κανένας από εμάς σε χειροπιαστή μορφή μα μοναχά σε πράξεις και συμπεριφορές οι οποίες την κάνουν μοναδική.

Νιώθω τόσο μικρός για να γράφω εγώ για ένα άνθρωπο που τόσα χρόνια δηλώνει παρών σε κάθε γήπεδο, με τα μάτια της ψυχής του να τον συντροφεύουν αλλά και τους πιστούς του φίλους που είναι μαζί του και κάθονται στη διπλανή του θέση για να τον βοηθήσουν.  Ποιος μπορεί να ξεχάσει τότε που η ΑΕΛ είχε οικονομικά προβλήματα τον Τάσο να δίνει χρήματα από το επίδομα/υστέρημα του.

Mα οι σκέψεις μου όμως δεν έχουν τηλεκοντρόλ να σταματήσουν, ούτε πρίζα.  Γι’ αυτό πήγαν λίγο πιο πέρα, σε γενικό πλαίσιο, σε ότι αφορά την κοινωνία.  Αλήθεια, εμείς που έχουμε την όραση τι την κάνουμε ρε φίλε;  Μοναχά εξευτελίζουμε την ανθρώπινη ύπαρξη μας σε στιγμές κομματιασμένες και ώρες ανούσιες, κοιτάμε απλά χωρίς να αντιδρούμε ενώ οι πλείστοι παρακολουθούν από ένα καναπέ τη ζωή τους να παίζεται στην πράσινη τσόχα κι’ απλά ρίχνουν μέσα μέσα καμιά βρισιά ή φιλούν καμιά εικόνα.  Αν είμαστε τυχεροί μπορεί να γλιτώσουμε έναντι άλλων και να περηφανευόμαστε την υπεροχή μας ενώ θα ζούμε άλλη μια άθλια, χωρίς στόχους και δημιουργία ημέρα. Έτσι καταντήσαμε, καθηλωμένοι, να διασκεδάζουμε την τύφλα μας σε κλαμπάκια εποχής και με ανθρώπους που κάνουμε παρέα επειδή μας μοιάζουν στην άγνοια και κυμαινόμαστε στα ίδια επίπεδα αδράνειας.

Κι’ αν όντως βλέπεις, γιατί δε μιλάς, γιατί δεν ουρλιάζεις μπας κι’ αλλάξεις τη ρότα.  Να κάνεις πράξεις, να γίνεις παράδειγμα. Κι’ αφού βλέπεις, να βλέπεις εκείνο το καλό που γούσταρες μικρός, να ξεδιπλωθεί η αλήθεια και το δίκαιο για όλο τον κοσμάκη.  Χέσε με εμένα, εγώ μπορεί να καταλήξω σε κανένα τρελάδικο μετά από χρόνια, περνάς στ’ αλήθεια καλά ή απλά βολεύτηκες, ή μήπως συμβιβάστηκες;

Εσύ ξέρεις, εγώ τι να σου πω άλλο, κάπου εδώ θα σταματήσω γιατί στην προσπάθεια μου να εξηγήσω γίνομαι διδακτικός και το απεχθάνομαι.

Άσε τι λένε Τάσο … εσύ βλέπεις.  Εμείς απλώς κοιτάμε. 

Υ.Γ Aν το πάθος, η αγάπη και η αφοσίωση ενσαρκώνονταν θα είχαν την όψη σου Τάσο.  Συνέχισε να μας δείχνεις το πραγματικό νόημα.

Σας ευχαριστώ ολόψυχα για το χρόνο σας. Π.Σ