Αναπολώντας… -Π.Σ-

Αναπολώντας…

Κι’ αν ο Μάιος του 2009 πέρασε κι’ αν ήρθε αυτός του 2012 που δικαιωθήκαμε για κάθε αδικία και πόνο που τραβήξαμε για αυτή την ιδέα που λατρεύουμε, όσοι Μάηδες κι’ αν περάσουν δε πρόκειται να ξεχάσω ποτέ.

Δε πρόκειται να ξεχάσω ούτε δευτερόλεπτο το στημένο τελικό του 2009, είναι μέρος πλέον της Ιστορίας μας και θα το θυμάμαι σαν και χθες που μετά από χρόνια οι ΑΕΛίστες είχαν πραγματικά σκοπό να πανηγυρίζουν για ένα τίτλο που εν τέλει δεν ήρθε ποτέ.

Ένα τίτλο που κλάπηκε από 15000 λιοντάρια και οι κλέφτες κατάφεραν να επιζήσουν και να βασιλεύουν στη γη της μπανανίας, στη νήσο Κύπρο της διαφθοράς, της ψευτιάς και της ντροπής.  Σε ένα τόπο που η δικαιοσύνη ουδέποτε θα λάμψει κι’ ας το ελπίζω κάποτε, οι αδικημένοι πάντα θα θεωρούνται της τύχης οι κλαμένοι και οι διεφθαρμένοι αυτοί που θα κάθονται κάπου σε κάποιες καρέκλες πρώτη θέση, με κουστούμια και γραβάτες.

Σίγουρα τους πόνεσε το 2012, όλους τους πόνεσε που η Αθλητική Ένωση Λεμεσού το μόνο ακομμάτιστο σωματείο, η μόνη ιδέα που κρατά ψηλά την αξιοπρέπεια και την ιστορία των προγόνων της ταξίδεψε στην Ευρώπη όπου έγινε γνωστή ενώ οι ανυπότακτοι και αιώνια πιστοί φρουροί της δεν σταμάτησαν δευτερόλεπτο να της τραγουδούν από τη κίτρινη Λεμεσό μέχρι την Ιρλανδία, το Βέλγιο και τη Τουρκία και παντού.  Όπου υπήρχε η κίτρινη ψυχή το ευχαριστήθηκε και το πανηγύρισε βλέποντας τους άλλους να πονάνε άλλη μια φορά με τις επιτυχίες μας.

Η ιστορία της ΑΕΛ είναι βαριά, καλά κακά είναι μέρος της και όσο θα θυμάμαι το 2012 θα θυμάμαι και το 2009 γιατί όσους μου κάναν κακό αδυνατώ να τους ξεχάσω, έχω μια γωνιά εκεί στο μυαλό που περιμένει.  Δε πρόκειται να ξεχάσω το παιδί με ειδικές ικανότητες που φώναζε ακατάπαυστα όσο οι της Πέγειας πανηγύριζαν  ‘’ΑΕΛ ΛΑΟΣ ΚΥΠΕΛΟ’’, τα βλέπω ακόμα στον ύπνο κάποτε τα πάρτι σε όλη τη Λεμεσό, τη δίψα, τη χαρά και την τρέλα μας.  Το ταξίδι της επιστροφής εσύ το ξεχνάς; Θα έμοιαζε πιο σύντομο αν επιστρέφαμε από το Τιμπουχτού με τα πόδια ή κολυμπώντας.  Η διοίκηση τα έχασε με τη ζήτηση των εισιτηρίων, 3 κερκίδες γεμάτες ΑΕΛ, γεμάτες πάθος και τρέλα. Απ’ όλο τον κόσμο έτρεξαν να δουν τον αγώνα με κάθε μέσο, ακόμα και βάρκες υπήρχαν μπαρκαρισμένες έξω από το γήπεδο.

Το είχα γράψει και παλιά πως δε μετανιώνω συχνά στη ζωή μα μετάνιωσα που δε αρχίσαμε και από τις 3 κερκίδες να τρέχουμε μέσα κατασπαράσσοντας τον κάθε κλέφτη που έπαιξε με τη νοημοσύνη μας, τη αγάπη και το πάθος μας αφήνοντας 15000 λιοντάρια στις κερκίδες να δακρύζουν.

Δεν πέσαμε αν αυτό ηλπίζατε, δεν σταματήσαμε, δεν κοπάσαμε και ούτε πρόκειται, πήραμε και τίτλο, πήγαμε και Ευρώπη μα … όλα τώρα αρχίζουν.

Ακατανόμαστε δεν έβλαψα κανένα στη ζωή μου, για σένα όμως εύχομαι τα χειρότερα. Αναλογίσου ποιος ευθύνεται γι’ αυτό, τσιράκι του συστήματος και του κατεστημένου.  Έβγαινες και στα ράδια και έκανες την πάπια και δήλωνες ΠΩΣ ΔΕ ΜΕΤΑΝΟΙΩΣΕΣ για τίποτα.  Κι’ αναρωτιέμαι πώς μπορεί να μετανιώσει κάποιος όταν δεν έχει κάνει αυτοκριτική και δεν διαθέτει το παραμικρό ίχνος αξιοπρέπειας να καταλάβει.  Πως μπορεί κάποιος αξιοπρεπείς άνθρωπος να παίξει με 15000 ανθρώπους;  Ανθρώπους που έδωσαν το στέρημα τους για να δουν την αγάπη της ζωής τους να σηκώνει κύπελλο μετά από 20 χρόνια (1989-2009).

Συγνώμη αν σας πήρα πολύ πίσω, συγνώμη αν σας έφερα στο μυαλό παλιές κακές θύμησες, έτσι είναι η ζωή κι’ αν ξεχνάμε το παρελθόν ξεχνάμε και ποιοι είμαστε.  … και είμαστε αυτοί που πολεμήθηκαν όσο κανείς, αυτοί που ήθελαν σκυφτούς και υποταγμένους μα εμείς σα λιοντάρια αδάμαστα ποτέ δε συμβιβαστήκαμε, πάντα βρίσκαμε τον τρόπο να σηκώνουμε κεφάλι και να κρατάμε καλά οχυρωμένη μέσα μας την ιδέα που μας μεγάλωσε, την ιδέα της ΑΕΛ.  Είμαστε αυτοί που δε θα κατάφερναν ποτέ να γίνουν, αυτοί που τραβάνε το δύσκολο δρόμο της αξιοπρέπειας με καθαρό κούτελο, κι’ ας είναι μακρύς ο δρόμος γεμάτος ανηφόρες και στροφές δε πρόκειται κανείς, ποτέ να εγκαταλείψει γιατί ο δρόμος τούτος που πατώ και πατάς αδερφέ είναι η ίδια η ζωή μας.

Με σεβασμό. Π.Σ

Μπορείτε να δείτε όλα τα άρθρα του Π.Σ πατώντας εδώ