Το πρωινό δευτεριάτικο μήνυμα -Π.Σ-

Πρωί πρωί είπα, τι συμβαίνει αυτός ξυπνά μετά τις 5:00 το απόγευμα, και ξεκινώ να διαβάζω το μήνυμα του που μου απέστειλε στο κινητό.  Τα μάτια βούρκωσαν και η καρδιά χτύπαγε περήφανα.  Συναισθήματα που έδωσαν στο πρωινό αυτής της Δευτέρας μια ξεχωριστή ομορφιά, μια ομορφιά γεμάτη κίτρινο, μια ομορφιά γεμάτη ΑΕΛ.

Είναι τιμή μας και μεγάλη μας περηφάνια που υποστηρίζουμε αυτή την ομάδα, αυτή την τεράστια ιδέα και είμαστε κομμάτι της οικογένειας της.

Ευχαριστώ την δύναμη εκείνη που δεν με έκανε τόσο κενό και τόσο λίγο για να υποστηρίξω κάτι άλλο εκτός από την ιδέα της ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ.

Σας παραθέτω το μήνυμα όπως ακριβώς μου στάλθηκε στο κινητό τηλέφωνο (οι χαρακτήρες θα γραφτούν στα ελληνικά για ευκολία στο διάβασμα)

17 Οκτ. 2011 8:12

κΑΕΛημέρα λέοντα φίλε μου… Σήμερα εξημέρωσε μιά καινούργια εβδομάδα, μια περήφανη εβδομάδα απο τις περίπου 1008 που έχω ζήσει μέχρι τώρα.

Εκτός που περήφανος νοιώθω και λίγο λυπημένος.  Νοιώθω αυτή τη λύπη μέσα μου γιατί υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη που δεν μπορούν να έχουν εκείνο το ξεχωριστό και μοναδικό πράγμα που μας κάνει χαρούμενους… εμένα, εσένα και άλλες τόσες χιλιάδες κόσμο που έχουν για αγάπη μέσα στην καρδιά τους την ΑΕΛ!!!  Θλίβομαι που ξέρω ότι υπάρχει κόσμος που δεν μπορεί να νοιώσει αυτό το ”κάτι” που νοιώθω εγώ, εσύ και τόσα άλλα αδέρφια μας.

Ας ελπίσω πως ο Θεός θα βρει κάτι εναλλακτικό για να κάνει τους υπόλοιπους να νοιώσουν τουλάχιστον καλά.

κΑΕΛή μέρα να έχεις φίλε μου.

————-

Και πως να μην έχω ρε αδερφέ μου μια καλή μέρα μετά απο ένα τέτοιο μήνυμα, πως να μη νοιώσω όλα αυτά που έχω μέσα μου και εγώ και τ’ άλλα αδέρφια μας που από λύπες και χαρές δεν καταλαβαίνουν, είναι πάντα περήφανοι και πάντα αφοσιωμένοι στην ΑΕΛ. Γιατί η ΑΕΛ δεν θεωρείται ομάδα πλέον, είναι η ζωή μας.

Και πως να μην έχω ρε αδερφέ μου μια καλή μέρα αφού φρόντισες να μου φτιάξεις ολόκληρη την βδομάδα.  Να σαι καλά φίλε Λούκα.

Υ.Γ Συγχαρητήρια σε όλους για την νίκη και πιο πολύ σε όλα τα λιοντάρια που βρέθηκαν στο πέταλο και έδειξαν πως ένας δικός μας ισοδύναμή με 333 δικούς τους, το παραδέχθηκαν και οι ίδιοι πως νικήσαμε και στο γήπεδο και στην κερκίδα και μπράβο τους.

Υ.Γ2 Για φίμωση δεν μιλώ γιατί δεν μπορεί να μου την επιβάλει κανείς, όχι επειδή είναι δημοκρατικό μου δικαίωμα δεν ξέρω αν υπάρχει αυτό το πολίτευμα στον τόπο τούτο.  Αλλά επειδή θα γράφω, κι’ ότι γράφεται δεν σβήνεται, δεν φεύγει, μένει πλάι σου σαν φίλος και δεν θα ήθελα να είχα ένα καταπιεσμένο φιμωμένο φίλο.

Με όλη μου την ψυχή σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας. Π.Σ