AAA ρε Πατέρα!!! -Π.Σ-

Ήταν 4:55, μπάρκαρα το αυτοκίνητο και γεμάτος άγχος και αγωνία κατευθύνθηκα στην κεντρική είσοδο, δείξαμε το διαρκείας μας και προχωρήσαμε γρήγορα προς τη θέση που οι φίλοι μας κράτησαν.

‘Ήταν όλοι εκεί, και με μια ματιά γύρω στην ανατολική νόμιζα πως πηγαίναμε για πρωτάθλημα και ζούσα κάτι άλλο, μα τα συνθήματα προθέρμανσης με έκαναν να επανέλθω στην πραγματικότητα και τη φωνή της συνείδησης μου να λέει ‘’Τι λάθος να ‘κανες ρε μαλάκα , πάντα έτσι δεν είναι αυτοί; ΑΕΛΙΣΤΕΣ είναι ρεεε’’ και η φωνή να απομακρύνετε σιγά σιγά και στα αυτιά να ηχούν μονάχα τα συνθήματα της Θύρα-3.

Και ξαφνικά χτυπά το τηλέφωνο, τι να θέλει λέω; Πάντα όταν με χρειάζεται κάτι, στέλνει μήνυμα. ‘’ Έλα ρε που κάθεστε έρχομαι γήπεδο.’’ Πάνε χρόνια που με κράταγε απ’ το χέρι μέσα στα δακρυγόνα και τις φωτιές και φώναζε ‘’ Τελευταία φορά, φτάνει’’, ήταν η καταραμένη εκείνη ντροπιαστική μέρα που τα κωλόπαιδα εκείνα μας πρόδωσαν , πρόδωσαν την Ιστορία, την περηφάνια και την αξιοπρέπεια μας , ΑΕΛ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ τελικό σκορ 0-5, ντροπή και αίσχος τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Από τότε έκανε να πατήσει ο πατέρας γήπεδο και τώρα μ’ ένα τηλέφωνο του μ’ έκανε να επιστρέψω αρκετά χρόνια πίσω. Είδαμε το παιχνίδι μαζί , λες και δεν πέρασε μια μέρα, ζούσε το παιχνίδι όπως παλιά, με το ίδιο άγχος, τα Rothmans άναβαν και έσβηναν ασταμάτητα. Το παιχνίδι στο άδικο 0-0 κρίμα, ήθελα να πανηγυρίσουμε ένα γκολ μαζί, μετά από τόσα χρόνια μα ο Freddy δεν μας έκανε το χατίρι.

Στο σπίτι τα είπαμε λίγο, η εξομολόγηση του φανταστική. ‘’Πέρασαν τόσα χρόνια, και όλα είναι ίδια, η κακιά μας τύχη, η κακιά βαθμολογική μας θέση και τα εξωαγωνιστικά προβλήματα μας πάντα εκεί να μην αγιάσει ποτέ η ψυχή μας , να μην χαρεί’’. Πόσο δίκιο είχε, όλα αυτά δεν είμαι σίγουρος αν θα αλλάξουν ποτέ, είμαστε όμως αισιόδοξοι αλλιώς δεν θα ‘μασταν εκεί, δεν θα αντέχαμε τόσα και τόσα γι’ αυτή την ιδέα, γι αυτό το σπουδαίο ιδανικό, τόσα χρόνια στεγνοί μα πάντα εκεί.

Και συνεχίζει…
‘‘Τόσα χρόνια μετά, και ο κόσμος εκεί, οι ίδιοι φίλοι, οι ίδιες φάτσες, ο παλμός και το τραγούδι, ασταμάτητα και το εντυπωσιακό; Πολλά παιδιά, πολλοί νέοι, τόσα χρόνια χωρίς τίτλους και η ιδέα αυτή έχει την δύναμη να τραβά τα παιδιά κοντά της, η τρέλα του ΑΕΛίστα τους αρέσει, η τρέλα μας μου λέει’’.
Αυτό το ‘’μας’’ με έκανε να ανατριχιάσω, τόσα χρόνια πίστευα πως ναι (!), με μπόλιασε με το κίτρινο εμβόλιο και μετά με άφησε, με άφησε, να τραβάω μόνος τους τόσους πόνους που μου προκαλούσε, να ζω μονάχος τους παγωμένους χειμώνες και στις δύσκολες κατηφόρες να ψάχνω να κρατηθώ από κάπου.
ΑΑ ρε πατέρα που έλεγε και ο Φιλιππίδης σε μια παλιά του σειρά, σ’ ευχαριστώ που με μπόλιασες με αυτή την σπουδαία ιδέα, το τεράστιο ιδανικό και που τελικά έγινε σε μένα και την αδερφή μου , η ζωή μας, η ψυχή και η καρδιά μας , ο τρόπος ζωής μας, πώς να περάσει μέρα χωρίς ΑΕΛ, πώς να μην μάθουμε νέα της? Πως να μην αγχωθούμε για τα εξωαγωνιστικά προβλήματα της? Πώς να μπορέσουμε μακριά της? Πώς να ανεχτούμε την αδικία εις βάρος της? Πώς να ζήσουμε πλέον χωρίς ΑΕΛ?

Πατέρα το εμβόλιο αυτό έγινε αρρώστια, δεν ξέρω τι δεν πήγε καλά μα το γουστάρω.
Στο επόμενο παιχνίδι πάλι μαζί, όπως παλιά.

Σε ευχαριστώ που δεν με έκανες τόσο κενό και τόσο λίγο για να υποστηρίζω κάτι άλλο εκτός από την ιδέα που λέγεται ΑΕΛ.

Μέχρι την επόμενη φορά….. Η ΑΕΛ μαζί σας αδέρφια μου.
Π.Σ