”Τα άδεια γήπεδα δε μας τρομάζουν περισσότερο από τους άδειους ανθρώπους που δημιουργείτε”

Xθες Τετάρτη 31/10/2018 πραγματοποιήθηκε συνάντηση στην Αθήνα, στα Εξάρχεια, με σκοπό τη συζήτηση σχετικά με το μέτρο της κάρτας φιλάθλου.  To ΣΥ.Φ.ΑΕΛ Αθηνών έδωσε το παρόν του και αναφέρει αρκετά πράγματα τα οποία μας βρίσκουν σύμφωνους.

Εμείς ως μεγαλύτεροι οφείλουμε να στείλουμε το σεβασμό μας στους μάγκες που κρατάνε τη σημαία της ΑΕΛ ψηλά αλλά και κάποιες ανθρώπινες αξίες που τη συνοδεύουν, όπως η μάχη ενάντια στο τέρας του ρατσισμού και του φασισμού καθώς και η συνέχιση του αγώνα ενάντια στην εξουσία και το κατεστημένο. 

Αναλυτικά:

Ευχαριστούμε όσους παρευρέθηκαν στην χθεσινοβραδινή εκδήλωση. Πιο κάτω παραθέτουμε το κείμενο που μοιράστηκε αλλά και μερικές φωτογραφίες:

Σε μια κοινωνία (Κύπρος) όπου η πολιτική παιδεία περιορίζεται σε στείρα και πλήρως αποστειρωμένα πρότυπα, σε μια κοινωνία όπου η ιδέα της αντίστασης και της ανυποταγής μοιάζουν προϊόντα φαντασίας και μυθοπλασίας, το ποδόσφαιρο και γενικότερα η οπαδική κουλτούρα ήταν – και είναι – το μόνο που έμοιαζε επικίνδυνο για τον καθοσπρεπισμό και τον ετσιθελισμο ενός κράτους που ακολουθεί πιστά την ευρωπαϊκή γραμμή του ολοκληρωτισμού. Ενός κρατους που κατάφερε να πείσει το συντριπτικό ποσοστό των πολιτών του οτι η δήθεν οικονομική – υλιστική «ανάπτυξη» είναι και πρέπει να είναι ιερός αυτοσκοπός. Αποδεδειγμένα τα οργανωμένα οπαδικά σύνολα ήταν, και συνεχίζουν να είναι εως και σήμερα, ίσως η μοναδική πηγή για οποιαδήποτε δράση – αντίδραση σε κοινωνικό και πολιτικό επιπεδο. Αποτελούσαν τη μόνη μορφή ελεύθερης έκφρασης.

Ο ΣΥ.Φ.ΑΕΛ αλλά και άλλα οργανωμένα οπαδικά σύνολα μέσα απο τις ανακοινώσεις, τις δράσεις τους, μέσα απο τις κερκίδες τους κ.λ.π έδειναν φωνή σε μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που το σύστημα και οι θεσμοί του δεν τους επέτρεπαν να ακουστούν. Έδειχναν ένα δρόμο και μια ελπίδα σε όλους όσους δεν έβρισκαν τρόπο να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια και την οργή τους απέναντι στον κρατικό μηχανισμό. Με καποια δόση υπερβολης, θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε τους ομαδικούς συνδέσμους της Κύπρου με μια μορφή καταλήψεων. Εκεί γεννιούνται συνειδήσεις, εκεί διδάσκεται ο δρόμος της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας, εκεί πραγματοποιείται η κοινή πάλη ενάντια σε κάθε εξουσιαστικό μηχανισμό.

Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς, (αρκεί βέβαια να θέλει να δει πέρα απ τη μύτη και τη τσέπη του), οτι η κάρτα οπαδού είναι το μέσο για να υποταχθεί και το τελευταίο κοινωνικό κομμάτι αντίστασης και ελπίδας σε μια κατά τ’ αλλα σάπια κοινωνία. Η πολιτική σκοπιμότητα του μέτρου είναι εμφανής μιας και είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του καθε ”νοικοκυραίου”, αυτού που όχι μόνο δεν αντέδρασε για τη κατάργηση της Κυριακάτικης αργείας αλλα την ζητούσε με κάθε τρόπο, αυτού του ” νοικοκυραίου ” που οταν του έκλεβαν τα λεφτά και της καταθέσεις το ονόμαζε μέτρο ανάπτυξης και ανάκαμψης της οικονομίας, αυτού που χρόνια τώρα τα όνειρα του φτάνουν μέχρι τα ακριβά αμάξια και τα πολυτελή σπίτια.

Κάπου εδώ σαν ΣΥ.Φ.ΑΕΛ και σαν ΣΥ.Φ.ΑΕΛ ΑΘΗΝΑΣ οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε οτι δεν τρέφουμε ψευδαισθήσεις και δεν ενστερνιζόμαστε τον όρο ”κοινός αγώνας μεταξύ ΟΛΩΝ των οπαδικών συλλόγων – συνόλων”. Κατι τετοιο θα ηταν εγκληματικό και προσβλητικό προς τους μέχρι σήμερα αγώνες μας ενάντια σε κάθε μορφής εξουσιαστικές πρακτικές από μεριάς κράτους – συστήματος. Σαν ατομικότητες αλλά κυρίως σαν οργανωμένο οπαδικο κίνημα γεννημένο και μεγαλωμένο στο περιθώριο της γλοιώδους κομματικοποιημένης κοινωνίας, θα ηταν έγκλημα να πιστέψουμε και να λέμε οτι έχουμε δίπλα μας σύνολα τα οποία χρόνια τώρα απολάμβαναν το χαϊδεμα και τα προνόμια εντός και εκτός γηπέδων, λογω της διαχρονικής τους στήριξης από τα 2 μεγάλα κόμματα του νησιου (βλέπε ψηφους εμπιστοσύνης απο διοικήσεις και συνδέσμους φιλάθλους σε υποψήφιους προέδρους – βουλευτές). Δεν υπονομεύουμε τη αναγκαιότητα και τη σημασία της δράση τους, κυρίως μέσω της αποχής απο τα γήπεδα ενάντια στην κάρτα οπαδού, αλλα θεωρούμε σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε οτι ο δικός μας αγώνας δεν ειναι απλά προϊον της ανάγκης μας να πάμε ξανά πισω στα γήπεδα ελεύθεροι χωρις το φασιστικό μέτρο της κάρτας οπαδού, αλλά είναι μια ακόμα μάχη που οφείλουμε να δώσουμε και να κερδίσουμε στα πλαίσια ενός υπαρκτού πολέμου ενάντια στο κατεστημένο, στον ολοκληρωτικό χαρακτήρα του κράτους, της κοινωνικής αδικίας, ενος πολέμου ενάντια στους εχθρούς της ελευθερίας και της περηφάνιας μας.

Είναι ίσως η μεγαλύτερη μάχη οχι μονο για να ρίξουμε την καρτα οπαδού αλλά για να αποδείξουμε οτι ο μόνος δρόμος είναι αυτός του αγωνα και της αντίστασης, απέναντι σε όσους μας κλέβουν τις ζωες και το δικαίωμα στην ελευθερία.

Για ολους αυτούς τους λόγους δεν μπορούμε και δεν πρέπει να εθελοτυφλούμε ουτε να παραβλέπουμε οτι ανεξάρτητα απο τον αγώνα ενάντια σε αυτο το μέτρο, τα ατομα που υμνούσαν διαχρονικά το φασισμό, το Χιτλερ, τα ρατσιστικά υποκείμενα και οι εχθροι της ελευθεριας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ειναι απέναντί μας και ειναι εχθροί των ονείρων μας και του κοσμου που θελουμε να ζουμε και για τον οποίο καθημερινά παλευούμε. Γι αυτο άλλωστε μιλάμε για αγώνα και οχι για παιδικό – οπαδικό καπρίτσιο.

Ευχαριστούμε για την πρόσκληση που μας κάνατε και την όλη στήριξή σας. Στελνουμε τους αγωνιστικούς μας χαιρετισμούς σε κάθε ανυπότακτο και εξεγερμένο οπαδό.

ΥΓ. Τα άδεια γήπεδα δε μας τρομάζουν περισσότερο από τους άδειους ανθρώπους που δημιουργείτε.

ΣΥ.Φ.ΑΕΛ ΑΘΗΝΑΣ 1996