Oι ετοιμόρροπες σανίδες και η αγάπη μιας Βασίλισσας
Μέσω τον μέσων κοινωνικής δικτύωσης έφτασε κοντά μας ένα κείμενο που ανέβηκε στην ιστοσελίδα της καλαθοσφαιρικής ΑΕΛ και μπορείτε να το δείτε εδώ και στο οποίο γίνονται αναφορές για την καλαθοσφαιρική ΑΕΛ ενός άλλου καιρού, βιωματικές ιστορίες από ένα δικό μας παιδί.
Αναλυτικά παραθέτουμε το κείμενο αυτούσιο:
Σε προηγούμενο μου άρθρο και πιο συγκεκριμένα με τίτλο ‘’Για την ΑΕΛάρα ρε γαμώτο’’ είχα αναφερθεί στο βιβλίο που ήθελα να γράφω επι εβδομαδιαίας βάσεως, ωστόσο με τον δικό μου τρόπο.
Να γράφω επι εβδομαδιαίας βάσεως πως έζησα την καλαθοσφαιρική ΑΕΛ από μικρή ηλικία και όταν αυτό φτάσει σε ένα ικανοποιητικό αριθμό σελίδων να μετατραπεί σε βιβλίο.
Σήμερα θα σταθώ για το πως ακολουθούσα την καλαθοσφαιρική ΑΕΛ εκτός από την ποδοσφαιρική ομάδα. Όταν ο ‘’Super Star’’ της εποχής δεν είναι κάποιος ποδοσφαιριστής και είναι ο Michael Jordan, τότε τόσο απλά η γενιά σου θα παρασυρθεί και από την καλαθόσφαιρα.
Όσο συναρπαστικό είναι να βλέπεις Jordan να παίζει και να τον χαίρεσαι σε μερικά παιχνίδια τελικούς live ή από στιγμιότυπα στην τηλεόραση εξίσου συναρπαστικό είναι να πηγαίνεις να παρακολουθείς μπάσκετ στο γήπεδο άσχετος αν οι καλαθοσφαιριστές είναι σαφώς κατώτερου επιπέδου από τον Jordan. Πρώτη φορά που πήγα μπάσκετ ήταν την περίοδο του παλιού Νίκος Σολωμονίδης όπου απλά όμορφα και ωραία θέλαμε να φέρουμε το πρωτάθλημα κόντρα στον Κεραυνό.
Τι θυμάμαι από το κλουβί; Το μόνο που σίγουρα δεν θυμούμαι είναι το μπάσκετ.
Θυμάμαι κάποια συνθήματα ΑΕΛ ΛΑΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ και κάποιες ‘’ετοιμόρροπες’’ σανίδες να είναι έτοιμες να σπάσουν από την ‘’κούραση’’ και το ‘’βάρος’’ της κίτρινης κερκίδας.
Θυμάμαι το κλάμα στο Ευρωπαικό που δεν κατάφερα να είμαι εκεί λόγο του Sold Out και να κρατώ το ραδιοφωνάκι μου μιας και ήμουν από Πάφο και ήταν δύσκολες οι μετακινήσεις μου να ακούω τον αγώνα. Το σηκώσαμε όμορφα απλα και ώραια και οι πανηγυρισμοί μώλις ξεκινουσαν και να ακούω για πρώτη φορά το ‘’We are the champions’’ ή το είμαστε πια πρωταθλητές. Αυτή την φορά όμως δεν ήταν για τους άλλους, ήταν για εμάς. Ήταν ο πρώτος μας τίτλος όλους στην δεκαετία το 90 αυτοί του μπάσκετ.
Εγώ τουλάχιστον στην Πάφο ήμουν με ακόμα 2-3 ΑΕΛίστες στο σχολείο, πηγαίναμε στο σχολείο όλοι ασχολούνταν με μπάλα και εμείς το φκιολί μας. Το πρωτάθλημα στο μπάσκετ μιας με εξαίρεση στο ποδόσφαιρο εκεί αγωνιστικά δεν ήμασταν loosers.
Αυτό είναι το μπάσκετ για μένα και για όλους εμάς.
Πιο κάτω μπορείτε να δείτε μερικές στιγμές του παλιού κλουβιού.