Ξυπνώντας μετά από κόμμα μαζί με το 8ο θαύμα… -Π.Σ-
Μόλις πάτησα το γρασίδι του βοηθητικού άρχισα να παίρνω τη σκέψη μου προς τα πίσω, να διερωτώμαι και να αμφιβάλλω αν όντως έζησα όσα έπρεπε να ζήσω για να βρίσκομαι εκεί. Είχα πέσει σε κόμμα ρε γαμώτο και έχασα την απονομή της vταμπλούχου Κύπρου στο ποδόσφαιρο την χρονιά που πέρασε;
Είχα πέσει σε κόμμα και έχασα τους πανηγυρισμούς για τον Νταμπλ και την έξοδο της ΑΕΛ στην Ευρώπη;
Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι αυτό θα είναι, έπεσα σε κόμμα, έχασα όλα τα σημαντικά και ξύπνησα στην πρώτη προπόνηση με περίπου 4000 άρρωστους αφηνιασμένους οπαδούς μας να μην έχουν σταματημό, να δίνουν παλμό στο βράδυ και φως στο μισοσκόταδο. Μα και ενώ διερωτόμουν η συνείδηση μου με καθησύχασε ‘’δεν έπεσες σε κόμμα ,ότι βλέπαμε κάθε χρόνο το είδαμε και πέρσι, ούτε καν Ευρώπη δεν βγήκαμε’’.
Και εκεί στ’ αλήθεια ανατριχιάζεις βλέποντας τόσο κόσμο και τόση τρέλα μαζί, διερωτάσαι πως γίνεται κάθε χρόνο να υπάρχει ακόμα περισσότερη τρέλα, ακόμα περισσότερο πάθος και ακόμα περισσότερη αγάπη γι’ αυτή την ιδέα.
Ενώ άλλοι σηκώνουν κούπες και για χρόνια την είδαν βολεμένοι στους βαθμολογικούς πίνακες στα άνω στρώματα εμείς συνεχίζουμε το βιολί μας. Όσο αυτοί σηκώνουν τρόπαια εμείς δυναμώνουμε, όσο αυτοί παίρνουν νίκες εμείς πορωνόμαστε και όσο αυτοί ζητούν ασήμια εγώ διερωτώμαι τι να το κάνω το γαμημένο το ασήμι ρε, τι να το κάνω όταν έχω τέτοιο κόσμο, τέτοιους άρρωστους οπαδούς γεμάτους με πάθος και πίστη για κάθε νέα χρονιά. Τι περισσότερο να μου προσφέρει, τι; Η ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΑΕΛ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΗ, ΚΑΘΕ ΑΣΗΜΙ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΕΚΤΟΠΙΣΜΑ ΤΗΣ.
Άλλοι ας παίρνουν κανένα ασήμι κάθε τόσο για να μαζεύονται οι μισοί από εμάς, άλλοι ας το παίρνουν για να βγαίνουν απ’ τις τρύπες τους και να ανοίγει γλωσσούα τους και άλλοι ας τα παίρνουν στα στημένα κάθε χρόνο. Με τέτοια δυναμική και τέτοιο κόσμο που αναμφισβήτητα δεν υπάρχουν άλλοι στον πλανήτη τι να το κάνω το ασήμι;
Όλα είναι κάλπικα αδέρφια, όλα είναι ψεύτικα και από πριν στημένα, το μόνο αληθινό που υπάρχει σ’ αυτό τον τόπο είναι η αγάπη και ιδέα της ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ.
Τόσο πόνο, τόση πίκρα γιατί η αγάπη είναι παθολογική, πάλι όμως όσο περνάει ο καιρός γινόμαστε πιο πολλοί και πιο έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε ότι βρεθεί στο δρόμο μας, εσκεμμένο και μη.
Και όταν αδερφέ μου καθίσεις και αναλογιστής ποιοι πραγματικά είμαστε, πόσο σπουδαίος είναι ο καθένας από εμάς, θα δεις πως ίσως μιλάμε για το 8ο θαύμα. ΑΕΛίστας το 8ο θαύμα, ανεξήγητο, μοναδικό, ένα τεράστιο θαύμα που κάθε κομμάτι του έχει ο καθ’ ένας από εμάς μέσα στην ψυχή του.
VIVA LOS ΑΕΛΙΣΤΑΣ!
Υ.Γ Το άρθρο ”Άλλη μια αρχή” δεν μου αρκούσε για να περιγράψω τα συναισθήματα και τις σκέψεις που με κατέκλυσαν έτσι επανήλθα ξανά. Ζητώ συγνώμη αν ήμουν κουραστικός. Ευχαριστώ για το χρόνο σας
Η ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΑΕΛ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΗ, ΚΑΘΕ ΑΣΗΜΙ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΕΚΤΟΠΙΣΜΑ ΤΗΣ. Π.Σ