Πανηγύρια τέλος, ώρα για δουλεια

Η επιστροφή του Πάμπου Χριστοδούλου στον πάγκο της ομάδας μας σκόρπισε χαρά στους περισσότερους ΑΕΛίστες, κάτι το οποίο θεωρούμε λογικό αν κρίνουμε ότι ήταν ο προπονητής με τα περισσότερα επιτεύγματα και επιτυχίες, ο άνθρωπος που έδωσε χαραχτήρα στην ομάδα κάνοντας κάθε ποδοσφαιριστή να δίνει το 100% των δυνατοτήτων του, αποκορύφωμα φυσικά η απόκτηση του τίτλου και η σημαντική ευρωπαική πορεία.

Λογικό, λογικότατο μάλιστα, αφού η διοίκηση κόντρα με όσα ακουστήκαν παλαιότερα έβαλε τον εγωισμό της κάτω και έφερε πίσω τον προπονητή που αγαπήθηκε όσο λίγοι.  Όμως τα πανηγύρια κάπου πρέπει να τελειώσουν, η ομάδα βρίσκεται μόλις στο +4 από τον απευθείας υποβιβασμό και ο νέος προπονητής έχει ένα υλικό που ελαχίστως γνωρίζει.  Η ομάδα θέλει τόσο δουλειά στο αγωνιστικό κομμάτι όσο και στη ψυχολογία.  Βρισκόμαστε σε δύσκολη θέση και τα πανηγύρια δε χωρούν πια.

Η ΑΕΛ δεν είναι ούτε ο Σοφοκλέους, ούτε ο Πάμπος, την ΑΕΛ την κάνει μεγάλη ο κόσμος της και μόνο όταν είναι μια γροθιά.  Η ομάδα χρειάζεται τη στήριξη και τη δυναμική του κόσμου της για να συνέλθει απ’ αυτή την κατρακύλα. Επιβάλλεται να αρχίσει να βρίσκει τη χαμένη αξιοπρέπεια της.

Τέλος, ελπίζουμε αυτοί που αποθεώνουν τον Πάμπο να μην είναι οι πρώτοι που στις 2-3 αναποδιές θα αρχίσουν τη λασπολογία και τα νεύρα.