Στον αστερισμό της “πατάτας”

Οκ, ο Χριστοφή δεν είναι και πατάτα, από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές που έβγαλε ποτέ η Κύπρος, δεν είναι υπερβολή να πούμε πάντως πως αν έφευγε στα 15 του από την Κύπρο, ίσως να μην το βλέπαμε ποτέ. Δε θα εξετάσω αν αξίζει ή όχι τις 300 χιλιάδες, δυστυχώς το μοντέρνο ποδόσφαιρο και οι νόμοι του επιβάλλουν κάποιους διαφορετικούς κανόνες τους οποίους δυστυχώς στη Κύπρο όλες οι ομάδες ακολουθούν πιστά.

Εδώ και μερικά χρόνια η Κύπρος και η Ευρώπη γενικότερα ταλανίζεται από μια βαθιά οικονομική κρίση στην οποία ευθύνη εμείς δεν έχουμε. Ως επακόλουθο της κρίσης πολλά ήταν τα δεδομένα που άλλαξαν και στο ποδόσφαιρο μας, οι πλείστες ομάδες αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και μεις οι οπαδοί πάντα στο “καθήκον” μας, να δώσουμε λεφτά για να σώσουμε την ομάδα μας.

Σωστό ή λάθος, είναι κάτι που γίνεται και σε μένα φαντάζει και κάπως λογικό, βοηθάς για να μείνει ζωντανό εκείνο το κύτταρο που καθημερινά επηρεάζει θετικά ή αρνητικά τη ζωή σου.

Τα δεδομένα αρχίζουν περισσότερο να περιπλέκονται όταν ενώ διατυμπανίζεις ότι είσαι ενάντια στο μοντέρνο ποδόσφαιρο και θεωρείς τον εαυτό σου και το σωματείο σου κάτι διαφορετικό, γίνεσαι το καλύτερο πιονάκι και παίζεις με τα ίδια χαρτιά που παίζουν όλοι δίπλα σου. Μάλιστα την είδες τώρα τελευταία και μάνατζερ και αποφάσισες να φέρεις ποδοσφαιριστή στην ομάδα σου.

Δε μας νοιάζει τι γίνεται δίπλα μας, τι σημασία έχει αν οι άνεργοι αυξάνονται, τι σημασία έχει αν ο κόσμος πεινά, τι σημασία έχει αν υπάρχουν ουρές στα κοινωνικά παντοπωλεία, τι ρόλο παίζουν για σας οι τόσες χιλιάδες νέοι που μεταναστεύουν….”ο Τζίμης να βάλει τα πράσινα τζαι έπιαν μας η έννοια”.

Δεν είναι υπερβολή και ας ενοχλεί τους ομονοιάτες, είναι η ωμή πραγματικότητα. Οι πλείστοι από αυτούς διακυβεύουν ότι το σωματείο τους είναι διαφορετικό από τα υπόλοιπα, όχι κύριοι, δυστυχώς όλα τα σωματεία έχουν μετατραπεί σε επιχειρήσεις, και έγιναν το ένα ίδιο με το άλλο.  Όσο για το κόσμο δε διαφέρει και σε πολύ, ίσως σε παρόμοια περίπτωση και οι ΑΕΛίστες να έβαζαν στην άκρη όσα προβληματίζουν την κοινωνία και να έκαναν το ίδιο.

Αλλά αυτό που κάνετε τώρα αναιρεί όσα λέγατε την περασμένη βδομάδα,  που φωνάζατε για τις τράπεζες με αφορμή την άλλη πατάτα του μήνα, την χορηγία της στηριγμένης από τον απλό κοσμάκη τράπεζας, προς το αποέλ, 300 ολόκληρες χιλιάδες.

Μια βδομάδα μετά, κάμποσοι από αυτούς τρέχουν στις τράπεζες για να καταθέσουν δεκάδες ευρώ για έναν ποδοσφαιριστή, η ειρωνεία ότι ψάχνουν ακριβώς το ίδιο ποσό.

Θα μας πουν ότι είναι μαγκιά τους, αγάπη για την ομάδα, αγάπη για τον παίχτη, χαμένη περηφάνια, μπούρδες. Μια σκέτη ηλιθιότητα, ένα άππωμα περασμένης δεκαετίας, τότε που έβρεχε λεφτά με το τσουβάλι και όλοι τα πετούσαμε δεξιά και αριστερά, μιας παρωχημένης αντίληψης που οδήγησε στα σημερινά μας χάλια.

Όταν μιλάτε για αλληλεγγύη να το εννοείται, η λέξη αυτή δεν είναι παίξε γέλασε.  Με μια απλή έρευνα θα βρείτε αμέτρητο κόσμο που έχει ανάγκη και χρειάζεται τη βοήθεια σας, με ένα περπάτημα στη γειτονιά σας θα δείτε πολύ κόσμο να είναι σε κατάσταση ανέχειας, αλλά τότε οι περισσότεροι γυρνάνε την πλάτη και σκέφτονται το γκολ, σ’ ένα γελοίο τόπο, σ’ ένα στημένο πρωτάθλημα που πολύ πιθανό να δοθεί οφσάιντ, κι’ ας μην ήταν.  Έτσι έπρεπε να γίνει.

Aλλά οι ζωές, θα έπρεπε σαν οφσάιντ να ακυρώνονται καθημερινά από διάφορους ”επόπτες”;  Τότε γιατί δεν επεμβαίνεις;  Γιατί το επιτρέπουμε;Δυστυχώς τα συνθήματα, τα πανό και οι ατάκες δεν σώνουν κανένα, τούτη η κοινωνία πρέπει να σωθεί με τα χέρια μας, με κόπο.