Τι να σου πω φίλε; -Π.Σ-

Τι να του έλεγα; Έπρεπε να τα τον αποχαιρετήσω απόψε για λίγες μέρες που ήρθε να δει την ΑΕΛ στον τελικό πρωταθλήματος και να ξαναφύγει για το εξωτερικό.  Να πάει πίσω απ’ εκεί που ήρθε μόνο και μόνο για να δει την αγάπη της ζωής του.

Με χίλια δυο έξοδα, με την οικογένεια του όπως των περισσοτέρων μας να τα βγάζει με το ζόρι, 6 αδέρφια, η ανεργία στο ζενίθ και η επιβίωση δύσκολη.  Τι να του έλεγα; Ήθελα κάτι να του πω.  Λες και εγώ έριξα την κροτίδα.  Μα τι να του έλεγα που στερήθηκε τα πάντα για να έρθει να δει την ΑΕΛ του, που έφυγε στεναχωρημένος.

Κι’ ας περιγράφω μια δική μου κατάσταση, ο δικός μου φίλος δεν ήταν ο μόνος.  Πόσοι στερήθηκαν, πόσοι έκαναν τα πάντα πέρα για να βρεθούν στον αγώνα.  Να ζήσουν τον τελικό πρωταθλήματος και την ΑΕΛ που όπως όλα έδειχναν μέχρι το 50’ έμοιαζε ικανή να το σηκώσει για δεύτερη φορά μέσα σε τρεις σεζόν.

Τι να του έλεγα;  Που στήθηκε στην ουρά από τις δύο τα ξημερώματα της Παρασκευής με υπομονή και ανέμενε για ώρες μαζί με άλλα αδέρφια μας για να εξασφαλίσει ένα εισιτήριο που θα του επέτρεπε να δει τον αγώνα.

Ήθελα να σταυρώσω κάτι. Να του πω «ξέρεις φίλε δε θα τους περάσει, θα συνεχιστεί ο αγώνας κι’ ας δεν ήμαστε παρών, ούτε εσύ αλλά ούτε και εγώ».  Μα δεν το ήξερα, αν και είναι το πιο δίκαιο κατ’ εμένα αφού ούτε λίγο ούτε πολύ πέσαμε σε μια καλοστημένη παγίδα (εάν είναι δικό μας) που τα έμπειρα λαμόγια και συνάμα βολεμένα θα την εκμεταλλευτούν, θα τη προσαρμόσουν στα μέτρα τους για να πάρουν ένα τίτλο σε αίθουσες και όχι σε γήπεδα, με γραβάτες και όχι με αθλητικές στολές, με παρασκήνιο και όχι με πάθος και αγωνιστικότητα.  Kι’ όλα αυτά με τις ευλογίες της Κοπ.

Τόσα χιλιόμετρα για το τίποτα; Όλα μάταια, για ένα μπούμ.  Για το λάθος του ενός να την πληρώσουμε όλοι μας, οι θυσίες και οι κόποι μας στη «τιμή» του νόμου που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά σε μια κατάσταση που έγινε τόσες φορές σε κυπριακά γήπεδα.  Στη «τιμή» του νόμου που δε λογαριάζει τα χιλιόμετρα που διάνυσες αδερφέ, τα χρήματα που σπατάλησες και το άγχος και την αγωνία που βίωσες για να ‘ρθεις εδώ δίπλα της.  Να παρατήσεις τα πάντα και να κατέβεις με τις χιλιάδες λεόντων στην ανατολική για να τραγουδήσεις και να τη στηρίξεις.  Όχι, οι νόμοι είναι γι’ αυτούς που τους δημιούργησαν, για να βολεύονται οι λίγοι και να την πληρώνουν οι πολλοί, για να εφαρμόζονται όπου η αδικία θα κάνει παρέλαση.  Γι’ αυτό μένω εκτός του και θα επιμείνω πως δε χρειαζόμαστε άλλους στημένους νόμους αλλά παιδεία.

Τι να σου πω φίλε άλλο; Τα διαβάζεις και τα παρακολουθείς.  Γελάει ο κόσμος όλος που προσπαθούν να κάνουν τα πάντα για να το πάρουν στα χαρτιά, και η πλάκα είναι πως οι ίδιοι το πανηγυρίζουν και το χαίρονται χωρίς να έχουν ίχνος αξιοπρέπειας και σεβασμού ούτε για το άθλημα μα ούτε και για τους ίδιους τους εαυτούς τους. Δεν είναι έτσι ο αθλητισμός.

Πρέπει να κλείσω αυτό το άρθρο, πάλι καλά που είναι και αυτό το μικρό ζιζάνιο που μου έφεραν οι δύο Μ. να προσέχω μέχρι να του βρεθεί μόνιμη κατοικία και ασχολούμαι στις 06:00 τα ξημερώματα, παρέα μας μια μπύρα και πολλές σκέψεις.

Τι να σου πω φίλε;  Θυμάσαι εκείνα τα πρωινά που ξυπνούσαμε στη ξενιτιά και τραγουδούσαμε συνθήματα της για ώρα;  Που φορούσαμε τα κίτρινα και η εικόνα του κύκλου με τα τρία γράμματα στον καθρέφτη να ‘ναι όσα αγαπήσαμε;  Θυμάμαι που μας έριξαν σε ένα βαν και γυρίζαμε την ανεξαρτησίας να μαζεύουμε σελίνι-σελίνι.

Τι να σου πω φίλε; Τι να πω.  Θα ήθελα πρωτίστως να εξηγήσω σε εκείνο το συμμαθητή μου το Μάριο από το δημοτικό που δεν ήξερε να γράφει καν το όνομα του, ήξερε μόνο την ΑΕΛ, κάθε αγώνα ήταν εκεί με όνειρο το τίτλο, να σηκώσει το πρωτάθλημα. Στο μικρό μου φίλο Γιώργο και στα παιδιά στο σχολείο, που πριν τον αγώνα δεν δέχονταν να βγάλουν τη φανέλα της ΑΕΛ και φώναζαν ΑΕΛ ΛΑΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ.  Στο Π. που πλήρωσε 5 εισιτήρια για να πάρει όλη του την οικογένεια και τελικά κάποιοι είχαν άλλα σχέδια.  Στ’ αδέρφια μας εκεί ψηλά, στο Ρηγίνο, στο Βαλεντίνο, στο Μάριο, στο Θανάση, στο κ. Αντώνη σε όλους, που περίμεναν να το σηκώσουμε στους ουρανούς της Λεμεσού για να το αγγίξουν.  Τι να τους πω; Πώς να τους εξηγήσω πως σε αυτό το τόπο ένα άτομο και μια βλακεία είναι ικανά να κρίνουν τον πρωταθλητή, ένα πρωταθλητή άδικα των αδικών; Πώς να καταλάβουν το παράδοξο, ότι η έκβαση του αγώνα θα κριθεί σε δικαστικές αίθουσες και όχι σε αθλητικούς χώρους.

Έτσι απλά, να δοθεί σε μια ομάδα που ξέρουμε όλοι ποιοι είναι, απ’ όπου περπατήσουν σταματά να υπάρχει το δίκαιο, η αλήθεια και η αξιοπρέπεια.  Η μεγαλύτερη βρωμιά του αθλητισμού. Έτσι απλά ρε φίλε  γιατί ελέγχουν τα πάντα, υπουργεία, αθλητικούς οργανισμούς, αστυνομίες.

Χάραξε φίλε, θα στο πω κι’ ας άργησα ο μαλάκας, ΑΕΛ σημαίνει αγώνας και μάχη κόντρα στα κατεστημένα.  Σημαίνει «δε σταματώ».  Και το μόνο που μπορώ να σου εγγυηθώ μέχρι να επιστρέψεις αδερφέ μου, είναι πως θα μας βρεις μαχόμενους και υπερήφανους στα ίδια σημεία.

Υ.Γ Κι’ ας μη πίστεψα ποτέ σε πατρίδες κι’ έθνη, να μας πουν αν ο πολυδιαφημιζόμενος πατριωτισμός τους κάνει εξαιρέσεις στους καντινιέρηδες.  Αν το να κλέψω από το συνάνθρωπο μου (ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, θρησκεύματος) αποτελεί μαγκιά και λεβεντιά να μας το πουν να το ξέρουμε. Ο πατριωτισμός σας πρέπει να μετριέται με κάτι σαν πολύμετρο, αντί να μετράει όμως «ωμ» να μετράει «ου,ου,ου», τι λέτε να το ονομάσουμε … πατριωτόμετρο; E;

Υ.Γ2 Κλείστε τα αυτιά στη προπαγάνδα, θα το παλέψουμε.

Υ.Γ3 Τώρα που έρχονται εκλογές θυμήθηκαν το γηπεδικό, καθόλου τυχαίο.  Δε μασάμε!

Η αγάπη θα γίνει οργή που θα τους πνίξει μια μέρα, να μου το θυμηθείς.  Π.Σ

*γραμμένο ξημερώματα 19ης Μαίου 2014