Λεόντων γνώμες 05/05/2014 – Αξέχαστο Σάββατο 5.5.2012
Ένα συγκινητικό κείμενο έγραψε και μας απέστειλε η αγαπημένη μας φίλη Πέννυ για τη στήλη λεόντων γνώμες. Μια ημερομηνία που θα μείνει χαραγμένη στις καρδιές μας για πάντα, ένα αξέχαστο Σάββατο που θα αναπολούμε για μια ζωή, ένα κείμενο που περιγράφει με συγκίνηση την ημέρα εκείνη.
Πάμε να διαβάσουμε το κείμενο της φίλης μας ενώ θα θέλαμε και δημόσια να την ευχαριστήσουμε για το χρόνο της να γράψει αυτό το κείμενο για τους αναγνώστες του lions-radio.com.
—————————————————————————————————————————————-
o5.o5.2o12 Σάββατο ημέρα.
Η ΠΟΛΗ δεν κοιμήθηκε την προηγούμενη νύχτα. Η ΛΕΜΕΣΟΣ είχε άλλη αύρα. Δεν ξέρω αλλά είχε κάτι διαφορετικό η μέρα. Από την ώρα που χάραζε ο ήλιος (αφού δεν κοιμηθήκαμε) μύριζε αλλιώς το πρωινό. Εκείνη τη μέρα θα είχε αγώνα η μεγάλη μας αγάπη. Η ΑΕΛΑΡΑ ΜΑΣ.
Άλλοι πήραν άδεια, άλλοι σχόλασαν πιο γρήγορα, άλλοι ήταν μεθυσμένοι από το βράδυ που περάσαν στο Συ.Φ.ΑΕΛ, όλος ο κόσμος ετοιμαζόταν στη ΛΕΜΕΣΟ. Λες και θα ερχόταν το τελος. Βασικά ναι ήρθε.
Ήρθε το τέλος όλων αυτών των πέτρινων χρόνων που πέρασαν οι ΑΕΛΙΣΤΕΣ. Ήρθε η λύτρωση. Λες και αναστηθήκαμε. Στο Τσιρειο η ΛΑΤΡΕΙΑ ΜΑΣ θα υποδεχόταν την Ανόρθωση. Με τη νίκη θα ήταν πλέον και μαθηματικά ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ. Ήταν μια χρονιά γεμάτη κυριολεκτικά και αυτό ήταν το τελευταίο χαρτί. Η ανατολική ασφυκτικά γεμάτη. Έβλεπες τόσα ΑΓΡΙΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ να μην κάθονται λεπτό. Να μη σταματούν το τραγούδι. ΠΑΡΑΝΟΙΑ. Όλοι γίνανε μια φωνή.
Το “Νικολαουυ εεε..” οσο περνούσε η ώρα ολο και πιο πολύ δουνούσε την ατμόσφαια
Ήταν ΜΑΓΙΚΟ. Κάπου στο 73′ οι ψυχές μας ενώθηκαν με τις ψυχές των ΑΔΕΡΦΩΝ ΜΑΣ εκεί πάνω. Η ψυχή μας πέταξε στα ουράνια. Όλοι έτρεμαν. Όλοι χόρευαν ακόμα πιο τρελλά.
Σταμάτησα προς στιγμής τους πανηγυρισμούς. Στάθηκα να δω γύρω μου τι γίνεται. Είδα μεγάλους ανθρώπους ηλικιωμένους να μην τους βγαίνει η φωνή και να δακρύζουν, είδα μωρά, τη νέα γενιά ΑΕΛιστών να τρέχουν απ’ άκρη σ’ ακρη χωρίς να καταλαβαίνουν γιατί, είδα τη νεολαία και τη μέση ηλικία οπαδών μας να φαίνονται οι φλέβες στο λαιμό τους από τη προσπάθεια τους να φωνάξουν όσο πιο δυνατά γίνεται το ΑΕΛ ΛΑΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ. Γύρισα δεξιά εκεί στην εκκλησία του Αγίου Αρσενίου να ευχαριστήσω το Θεό. Είδα τα ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΑΣ πάνω στον τρούλο της εκκλησίας να χοροπηδούν. Ο Μίλτος, ο Χρίστος, ο Ρηγίνος, ο Παλάλας, ΟΛΟΙ. Τα ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΑΣ από ‘κει πάνω. Κατέβηκαν κι αυτοί για να δουν τη μεγάλη τους αγάπη.
Το τελικό σφύριγμα του διαιτητή αργούσε πολύ για μας. Κάθε δευτερόλεπτο φαινόταν αιώνας. Μέχρι που ακούστηκε. Στο άκουσμα του, ξεχείλισε ο κόσμος μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Άλλοι για να φιλήσουν το γρασίδι, άλλοι για να πάρουν ότι είχα οι ποδοσφαιριστές πάνω τους, άλλοι για να κόψουν το δίχτυ, ήταν όμως όλοι μέσα. Εκτός ελέγχου όλοι. Πραγματική παράνοια. Ήταν όνειρο ζωής για μας. Οι δρόμοι της ΛΕΜΕΣΟΥ γέμισαν. Πήραν ζωή. Κάθε γειτονιά, κάθε δρόμος κάθε στενό αναστήθηκε. ΠΟΤΕ μου δεν είδα τη ΛΕΜΕΣΟ τόσο ΖΩΝΤΑΝΗ. Σημαίες ΓΑΛΑΖΟΚΙΤΡΙΝΕΣ και πυρσοί φώτιζαν τη νύχτα του Σαββάτου. Πέρασαν δύο χρόνια από εκείνη τη μέρα. Όσοι το έζησαν θα το θυμούνται για πάντα. Ήταν ΜΑΓΙΚΟ. Άλλωστε πως να ξεχαστεί.
Μπήκε ο ΜΑΗΣ. Οι αναμνήσεις ξύπνησαν. Ο πόθος μεγάλωσε. ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ. ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ. Ας το πάρουμε. Στα πόδια τους είναι και στη ψυχή μας εμάς. Μόνοι τους ΠΟΤΕ, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ.
Πέννυ Σ.