Συνεχίζουμε αδέρφια -Π.Σ-

Όλα αυθόρμητα…

Μπήκαμε μέσα στο σούπερμαρκετ με τα ρούχα της ΑΕΛ  και μας έβλεπαν λες και ήμασταν εξωγήινοι, το δικό τους σκεπτικό έλεγε ” εφάν τες, έπρεπε να τα φκάλουν”.  Εμείς όλο γέλια περπατήσαμε ως το κασαπιό του μαγαζιού και παραγγείλαμε το κρέας μας.  Στη συνέχεια περάσαμε και που το ράφι με τις μπύρες και μου φόρτωσαν τόσες που δύσκολα εθώρουν μπροστά μου.  Η καημένη η φίλη μας η Μ. όσο και έσωννε το κρέας αλλά ατε κάποιος έπρεπε να πάρει και τις μπύρες.  Ο άλλος ο “ψυχοπαθής” ήθελε λουκάνικα.

Στο ταμείο ερωτούσαν μας το σκορ οι υπάλληλοί και όταν τους είπαμε πως η ομάδα έχασε δεν πίστευαν στ’ αυτιά τους, “καλά αν εδέρνετε τι ήταν να κάμετε;” , ” έμπειραζει είμαστεν πρώτοι ακόμα αποκρίθηκε μια άλλη φωνή”.  Μην τα πολυλογώ, η παρέα μαζεύτηκε κι’ αρχίζαμε πότε ο ένας και πότε ο άλλος “Θα ‘ρθουν ξανά τα ξωτικά….”, ”Σ’ αγαπώ, ΑΕΛάρα Σ’ αγαπώ” μέχρι το ξημέρωμα που διαλύσαμε γεμάτη δύναμη και ηθικό ακμαιότατο.

Η ΑΕΛ μας ένωνε τους περισσότερους και είχαμε να πούμε μόνο καλά, δεν είχαμε βάρος στη συνείδηση μας, δε μας ευνόησε κανείς στο γήπεδο και απογοητευτήκαμε μόνο και μόνο γιατί η ομάδα μας έχασε από ένα αντίπαλο μικρού βεληνεκούς ενώ μπορούσε βάση των δικών της δυνατοτήτων να τους διασύρει για πλάκα.

Παραμένουμε πρώτοι, πρώτοι στην κορυφή ενός πρωταθλήματος μιας ομοσπονδίας, ενός κράτους και μιας μπανανίας που μας ήθελε πάντα στην απ’ έξω, σκυφτούς και κάπου στη μέση ή στα κάτω του πίνακα.  Η δική μας επιμονή, το δικό μας πάθος και η θέληση κράτησαν την ΑΕΛ ζωντανή για να είναι εδώ που βρίσκεται εδώ και τόσα χρόνια, να γράφει κάθε μέρα τη δική της ιστορία στις ζωές τόσων ανθρώπων αλλά και σε μια πόλη που γαλούχησε με τα δικά της ιδανικά όλους όσους επέλεξαν θαρραλέα να την ακολουθήσουν.

Δε πτοούμαστε, χάσαμε μόλις για δεύτερη φορά στο πρωτάθλημα και το μόνο που πρέπει να φοβάται η ομάδα όσο αφορά το αγωνιστικό κομμάτι είναι τον κακό της εαυτό.  Ίσως σηματοδοτήσει και την απαρχή μιας νέας αντεπίθεσης, πληρώνοντας τα λάθη σου μαθαίνεις καλύτερα απ’ αυτά.  Όλα είναι στο χέρι μας.

Και τώρα που είπα στο χέρι μας, είναι και στο δικό σου αδερφέ μου.  Σε εκείνη τη γροθιά που κουβαλάς, που υψώνεις ψηλά σε κάθε τραγούδι και σε κάθε ύμνο της θρησκείας μας.  Εκείνη η γροθιά σου πρέπει να σφίξει ακόμη περισσότερο, να τη γεμίσεις αποφασιστικότητα και ακόμα παραπάνω πάθος, εμείς θα κάνουμε το καθήκον μας όπως κάνουμε πάντα και όπως έρθουν.  Δε τη φοβόμαστε τη ζωή, εξ’ άλλου πάλι αύριο εκεί δε θα ‘μάστε;;;

“Το καλύτερο ξέρετε ποιο ήταν; Στο τέλος, όταν στην τηλεόραση ακούγονταν εκείνοι που πανηγύριζαν τη νίκη τους και σε μια φάση η φωνή των ΑΕΛιστών τους σκέπασε” λόγια από ένα παιδί που ουδεμία σχέση έχει με την ΑΕΛ.

Ανάψαμε τους ναργιλέδες μας και μέχρι να καθίσουμε ανέβηκε και το βίντεο του ΣΥ.Φ.ΑΕΛ, προχωρούσε η νύχτα και εμείς τρελοί εκεί για πάρτη της.  Τα συνθήματα στη λήξη όντως όλα τα λεφτά, μεγάλη ανατριχίλα.  Χρειάζεται τεράστιο σθένος για να βγάλεις τέτοια φωνή μετά από μια ήττα, μόνο ο ΑΕΛίστας θα μπορούσε να το κάνει.

Δεν είναι ομάδα τούτο φίλε, είναι τρόπος ζωής, ένα ιδανικό που το σφίγγεις ακόμη περισσότερο στη χούφτα και στη καρδιά σου όταν σε στεναχωρεί σαν το παιδί σου που σε μια άτυχη στιγμή θα το στηρίξεις, θα του τραγουδήσεις και θα αποκοιμηθείς μαζί του.

Δεν έχουμε φέτος χρόνο για χάσιμο, πρέπει να συνεχίσουμε ασταμάτητα, με πυγμή, άγρυπνοι φρουροί της ιδέας της ΑΕΛ.

Και κάπως έτσι κλείσαμε τη χθεσινή μας μέρα και για να είμαι ειλικρινής δεν κατάλαβα καλά αν στην τελική εμείς χάσαμε…

Δυναμώνουμε, συσπειρωνόμαστε
όλοι μια γροθιά για την ΑΕΛ μας.

Δεν είναι απλή η δική μας λογική
θέλει πολλά το λιοντάρι για να λαβωθεί
Χρειάζονται οπλισμένοι στρατοί
για να ηττηθεί η κίτρινη φυλή. Με σεβασμό και εκτίμηση, Π.Σ