Το ατύχημα -Π.Σ-
Στιγμές που μετράς ότι έχεις και δεν έχεις, που βλέπεις ταινία όσα έζησες και αναμένεις στο τέλος πως θα κοπεί απότομα για πάντα σαν να πέφτει η αυλαία της ζωής. Μα εσύ δεν έχεις άλλη επιλογή απ’ το να παλέψεις, να μη λυγίσεις και να κρατηθείς ζωντανός.
Προ ημερών που λες αδερφέ, μια άτυχη στιγμή παρ’ ολίγο να μου στοιχίσει τη ζωή, όμως τη γλίτωσα από τύχη και κάποιες συγκυρίες. Δε ξέρω αν είναι ευτύχημα να ζεις σε μια τέτοια κοινωνία μα αυτό είναι ένα άλλο τεράστιο θέμα που δεν είναι της παρούσης.
Στο δρόμο προς το γιατρό σκεφτόμουν πως για λίγα χιλιοστά ίσως να απείχα πλέον απ’ τις ζωές όσων αγαπώ αλλά κι’ απ τη δική της. Τη δική της, εκείνης που ούτε λεπτό δε μπορεί να περάσει χωρίς να τη σκεφτούμε, χωρίς να μιλήσουμε ή να τραγουδήσουμε γι’ αυτήν. Η γιατρός λείπει, αποκρίνεται μια φωνή ενώ η αιμορραγία είχε αρχίσει να κοπάζει, «θα την πάρω τηλ» συνεχίζει.
Από τα κυλισμένα στα τσιμέντα κορμιά και στις γωνίες το ’96 – που αμυδρά θυμάμαι- στον τίτλο του 2012 και τη φλεγόμενη Λεμεσό, από τη φιέστα στο ματς με την Αγία Νάπα που γλιτώναμε τη διαβάθμιση. Από το χαμένο πέναλτι του Αλέξη, στο πέναλτι στον Πούλπο που δεν έδωσε ποτέ ο ακατανόμαστος, τα χωράφια γύρω να καίγονται όπως καιγόμασταν στην κερκίδα για το double το 2012 και ενώ χάναμε κάναμε πάρτι στο πέταλο τραγουδώντας CAMPEONES CAMPEONES. Που η ανατολική ήταν καμίνι της κολάσεως και κάθε λέοντας μια πύρινη φλόγα να ζητά το κύπελλο και από τα 11 βήματα να αστοχεί ο Βουό και να δίνει ζωή σε άτομα για χρόνια ανύπαρκτα.
Όλα ταινία σου λέω αδερφέ, πόσα περάσαμε, πόσα ζήσαμε μαζί της, κι’ όταν σε τέτοιες δύσκολες στιγμές όλες οι αναμνήσεις της κυριεύουν το μυαλό σου πώς να συνεχίσεις να απαντάς στο ερώτημα «Με ποια ομάδα είσαι;» Εδώ μιλάμε για ολόκληρη τη ζωή μας, τη νύχτα και τη μέρα μας.
Όπως είχα γράψει παλαιότερα η ΑΕΛ δεν είναι απλά ομάδα, ούτε και εμείς απλοί οπαδοί, μα που να καταλάβει ο «καθένας», πώς να νοιώσει αν δεν έχει το λιοντάρι μέσα του και τι να του εξηγήσεις και τι να καταλάβει, αν δεν είσαι ΑΕΛ … δεν.
Μέρες αργότερα τριγυρνώντας στο κέντρο, δυο κορίτσια μικρής ηλικίας μου φώναξαν το όνομα μιας άλλης ομάδας, γύρισα τους χαμογέλασα και έστρεψα το κεφάλι μου απ’ την άλλη, είναι που δε μου αρέσει να πολυμιλώ και εξάλλου πώς να τους εξηγήσω και από πού να το καταπιάσω, τι να τους πω να κατανοήσουν πως η ομάδα τους ή οποιαδήποτε ομάδα ουδεμία σχέση έχει με την ιδεολογία της ΑΕΛ; Πώς να τους δώσεις να καταλάβουν πως η ΑΕΛ και η ζωή μας είναι ένα και το αυτό και ποιος ήταν ο ρόλος της ΑΕΛ στο «θρίλερ» που είχα περάσει μέρες πριν.
Αν και συνέχισα το δρόμο σκεφτικός ήμουν τουλάχιστον υγιής. Ίσως μια άτυχη στιγμή άλλη φορά να είναι η τελευταία. Μα τώρα που το σκέφτομαι, αν κρατάς αυτή τη φυλλάδα σε ένα παλιό συρτάρι αδερφέ μου, δε πρόκειται να εξαφανιστώ κιόλας … κι’ αυτό είναι κάτι.
Υ.Γ Ευχαριστώ για το χρόνο που αφιερώσατε για άλλη μια φορά, μακάρι να μπορούσα να σφίξω με σεβασμό το χέρι στον καθένα ξεχωριστά και να σας πω με σκυφτό κεφάλι, ταπεινά ευχαριστώ.
Με σεβασμό και εκτίμηση Π.Σ
*το πιο πάνω άρθρο του Π.Σ δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα του ΣΥ.Φ.ΑΕΛ [Τεύχος 5] στις αρχές Οκτωβρίου του 2013.
**Περισσότερα άρθρα του Π.Σ μπορείτε να διαβάσετε εδώ