«…να ψοφήσουν τον κόσμο» -Π.Σ-
Μη βιαστείς να κρίνεις απ’ τον τίτλο ένα κείμενο, ούτε έναν άνθρωπο κοιτάζοντας τον απέξω-απέξω, τελοσπάντων μη βιαστείς να κρίνεις οτιδήποτε επιδερμικά και από το περιτύλιγμα.
Μεγάλη η νίκη της ομάδας μας, ο μαγικός ζωμός της χύτρας ήταν εξαίσιος και απέδωσαν όλοι εντυπωσιακά, ποδοσφαιριστές και κόσμος έδωσαν τα πάντα για να φτάσει η ομάδα μας στην κατάκτηση του τριπόντου.
Αποχωρώντας από το γήπεδο, τα κρατικά ρομπότ που θέλουμε δε θέλουμε πληρώνουμε απ’ τις τσέπες μας πέταξαν χημικά στην περιοχή του Τσιρείου που έπνιξαν όλο τον κόσμο που ήταν εκεί τη συγκεκριμένη στιγμή. Μια μάνα μπροστά μου κρατούσε δύο παιδάκια και έτρεχε, πήγαμε και τη βοηθήσαμε να διασταυρώσει το δρόμο και να απομακρυνθεί. Η μικρή έκλαιγε και φοβόταν να αναπνεύσει, πήγα κοντά της και της είπα να αναπνέει και σε λίγο θα περάσει.
Περπατήσαμε λίγο και την άκουσα να φωνάζει «να ψοφήσουν τον κόσμο τούτοι». Γύρισα για να σιγουρευτώ πως αυτές οι λέξεις δεν βγήκαν από στόμα μεγάλου αλλά από ένα κοριτσάκι που ήταν δεν ήταν 5-6 ετών. Ναι, ήταν πλέον καλά μα μόλις μας είχε τσακώσει, είχε μόλις αντιληφθεί πόσο μπουρδελοκοινωνία είμαστε και πως εκκολάπτεται η βία σε μια κατά τ’ άλλα δημοκρατία. Με ποιο τρόπο την πληρώνουν όλοι, και τι θα πουν χημικά στον οργανισμό της και η κάψα του δακρυγόνου στα παιδικά της ματάκια.
Όσο οι νόμοι τους γεννούν τις παραβάσεις, τόσο οι παραβάσεις θα γίνονται αιτίες συγκρούσεων. Χρειάζεται διαπαιδαγώγηση και αξίες πλέον και όχι άλλοι κομμένοι και ραμμένοι νόμοι στα μέτρα του κράτους και των τσιρακιών του.
Αν ο κόσμος αντιστεκόταν και άρχιζε να ρίχνει πέτρες, φωτοβολίδες και οτιδήποτε άλλο θα είχε άδικο; Θα ήταν η ίδια βία; Θα ήταν ο ίδιος στόχος;
Και εν τέλει, αν αυτό το κοριτσάκι αύριο μεγαλώσει και έχει μέσα της τον ίδιο θυμό μαζί μου και με τ’ αδέρφια μου; Τα έχει με το σύστημα; Τους νομοθέτες και τους πολιτικαντήδες; Το κράτος και τους αυλικούς του; Tα βρομερά κόμματα που κατάντησαν καρκινώματα;
Αύριο δε θα θέλει να τους κτυπήσει με την πρώτη ευκαιρία; Δε θα θέλει να αντισταθεί; Να πατήσει πόδι για να ζήσει μια πιο αξιοπρεπή ζωή; Κερδίζουμε εμείς. Κερδίζουμε εμείς ένα δικό μας, ένα αφυπνισμένο oν που θα παλέψει για το καλύτερο, που μεγαλώνοντας θα προσπαθήσει να φτιάξει μια κοινωνία πιο καθαρή και χωρίς τέτοια περιστατικά.
Μπορεί και να το πάω μακριά, μα ακόμα κι’ αν το απλουστεύσω, τι ήθελε το μικρό κοριτσάκι; Ήθελε απλά να δει τον αγώνα, να δει την ομάδα της και κάποιοι της χάλασαν τη στιγμή, τη μέρα, τη χαρά της νίκης ίσως και τους πνεύμονες της, παρεμβαίνοντας στον προσωπικό της χώρο και χρόνο και επιβάλλοντας της τη νόμιμη βία χωρίς να κάνει το παραμικρό και όπως πάντα ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Θέλω να στείλω το σεβασμό μου στο ΣΥ.Φ.ΑΕΛ για την κίνηση του να λάβει μέτρα προστασίας για το καλό της ιδέας μας. Χρειάζονται πράξεις για να κερδίσεις τα κεκτημένα σου στη σημερινή κοινωνία, κάποια πράγματα που έπρεπε να θεωρούνται δεδομένα κάποιοι τα κλέβουν και τα λερώνουν χωρίς τύψεις, σεβασμό και συνείδηση. Σε μια κοινωνία βουτηγμένη στο βόθρο δε θα μπορούσε να μη βρομίσει και ο αθλητισμός, με αποτέλεσμα αν δεν κινητοποιηθείς και δε πράξεις, αν δε παλέψεις και δε ματώσεις για να κερδίσεις τα δικαιώματα σου και όσα σου ανήκουν θα βρεθείς στο χώμα νικημένος.
Κάπου εκεί έξω στο Τσίρειο, με το πατέρα να με κρατά απ’ το χέρι και να αποφεύγουμε στη τύχη ροπαλιές και εστίες χημικών άρχισα να αντιλαμβάνομαι και εγώ από τόσος δα τι θα πει αντίσταση, αξιοπρέπεια, βία, μηχανισμός, σύστημα, κράτος, μπάτσος, κατεστημένο. Έτσι αποφάσισα να μην προσαρμοστώ ποτέ στα καλούπια τους, να γίνω όσα τους φοβίζουν παλεύοντας για ένα καλύτερο και πιο Ανθρώπινο αύριο.
Όλοι στις επάλξεις με το κίτρινο λάβαρο και τη φλόγα της ασυμβίβαστης καρδιάς.
Ποτέ για το βόλεμα και την εύνοια, αλλά για την ΙΣΗ μεταχείριση σε όλους.
Ευχαριστώ για το χρόνο σας,
Με σεβασμό και εκτίμηση. Π.Σ