Ποιο κρύο; Ποια βροχή; -Π.Σ-

Κρύο πρωτόγνωρο για τον τόπο που έτυχε να γεννηθούμε, μα το ρολόι όσο κόντευε στις 19:00 χτυπούσε μαζί με τον παλμό μας σε ρυθμό ανίκανο να αντέξει άλλη καρδιά εκτός απ’ την δική μας.

Δεν καταλαβαίνουμε από κρύο και βροχές.  Μάθαμε να την υπηρετούμε πιστά και να βρισκόμαστε μαζί της σε κάθε δυσκολία.  Αν εξαιρέσεις τα για πολλούς οικονομικά προβλήματα, τίποτε άλλο δεν είναι ικανό να μας κρατήσει μακριά της.

Είμασταν εκεί πλάι της και ανασαίναμε το κρύο μαζί της, φωνάζαμε και τραγουδούσαμε αδιάκοπα και στο 94’ τσούπ!  Μπαίνει το γκολ, και αρχίζουμε να αγκαλιάζουμε όποιο βρίσκουμε, να πηδούμε τα σκαλιά 5 – 5 και να τρέχουμε πέρα δώθε.  Τα τσιμέντα του Τσιρείου πηγαινοερχόντουσαν όπως τότε που έκανε το σλάλομ ο Μπεμπέ, εκείνο το «καταραμένο» σλάλομ που μας έστειλε στο φεγγάρι και πίσω .

Κανένας δεν έφυγε, κανένας δεν έμεινε πίσω και κανένας δεν έσκυψε το κεφάλι για κανένα λόγο.  ΓΚΟΟΟΛ με το κεφάλι περίπου από το ύψος της μεγάλης επανορθωτικής, πολλοί έκλαψαν κι’ άλλοι τόσοι χάρηκαν αυτό το γκολ.   Και εμείς οι τρελοί να βγάζουμε και να αφήνουμε εκεί μέσα στο κρύο για την πάρτη της τις αμυγδαλές και τη ψυχή μας.

Βάλθηκε να μας κάνει καρδιακούς, μα οι αντοχές μας γι’ αυτή ξεπερνάνε κάθε φαντασία, δεν είναι δυσκολίες για εμάς το κρύο και οι βροχές, ούτε οι κακοκαιρίες.  Περάσαμε πικρά και άσχημα χρόνια μαζί της, που άλλοι θα λύγιζαν και θα τα παρατούσαν,  μα σήμερα είμαστε εδώ με περισσότερη τρέλα και αγάπη να την καμαρώνουμε στα ψηλά, εκεί που ελπίζουμε να παραμείνει.

Η ΑΕΛ είναι κομμάτι της ζωής του καθενός μας.  Η αγκαλιά του  αδερφού και διπλανού μας, το χαμόγελο του, οι φωνές και οι χειρονομίες την ώρα που η κεφαλιά του Ταρζίνιο κύλησε στα γκολπόστ με χάρη, ήταν ένα από τα ομορφότερα πράγματα που ζήσαμε το τελευταίο καιρό.  Όλοι μαζί σαν μπουλούκι, σαν γροθιά, σαν ένα. Και τότε ένιωσα ξανά, την πραγματική ομορφιά του να ανήκεις σε αυτή τη σπουδαία και όμορφη οικογένεια της ΑΕΛ, να σαι ένα λιοντάρι στην αγέλη της κίτρινης φυλής, των Λεμεσιανών παθιασμένων Λεόντων.

Δεν είμαστε όποιοι κι’ όποιοι
Είμαστε του κονταριού η λόγχη
σαν έτοιμοι από καιρό για μάχη
εκεί πάντα ατάραχοι
σα βράχοι
ολόκληρης πόλης μονομάχοι
κι’ όπως θα μας φώναζαν παλιά … «οι Λεμεσονομάχοι».

Ευχαριστώ για το χρόνο σας, να ‘στε πάντοτε καλά.  Π.Σ