Στο καλό Μαριάννα -Π.Σ-
Ξεκινώντας να αναφέρω πως θεωρώ ότι τις σοβαρές ασθένειες που προσβάλλουν ακατάπαυστα ανθρώπους άνευ λόγου και αιτίας μας τις σερβίρουν κάποιοι. Το κάποιοι δεν είναι τόσο γενικό αν ψάξουμε τι τρώμε, τι πίνουμε και τι αναπνέουμε επί καθημερινής βάσεως.
Έφυγε η Μαριάννα Ζαχαριάδη σε ηλικία μόλις 23 ετών, μια αθλήτρια, ένα κορίτσι όλο ζωή και ενέργεια καθηλώθηκε για τα καλά από το λέμφωμα Hodgkin. Τι και πως θα μπορούσε να προσβάλει ένα κορίτσι που αθλείτο συνεχώς, που ακολουθούσε ως αθλήτρια ένα υγιεινό και προσεγμένο τρόπο ζωής μια τέτοια ασθένεια.
Δεν είμαι γιατρός, έχασα και γω δικά μου άτομα από την επάρατη νόσο και μπορώ να αντιληφθώ το δράμα που βιώνει η οικογένεια της, άλλωστε κάθε οικογένεια δεν έχει τους δικούς της που ταλαιπωρούνται από αυτές τις γαμημένες αρρώστιες που τρώνε τον οργανισμό σιγά σιγά και σε φέρνουν στη θέση να πεις «ας φύγει, θα ησυχάσει».
Δε ξέρω γιατί γράφω, ίσως οι δικές μου θύμησες που ήρθαν στο μυαλό με ανάγκασαν να γράψω, νοιώθοντας εκείνη τη θλίψη που ένοιωθα και τότε χάνοντας τη θεία, το Βαλεντίνο. Τα λόγια όμως του πατέρα της Μαριάννας μου έφεραν στο μυαλό και άλλους, αυτούς που χάθηκαν από ιατρικά, δολοφονικά «λάθη». Γιατί σε τούτο το τόπο που θέλουμε να το παίζουμε και ευρωπαίοι και εκλεπτυσμένοι και πως είμαστε μπροστά, δε μπορούμε να εξασφαλίσουμε την υγεία των πολιτών.
Και εκεί που σκεφτόμουν αυτούς που έχασα από τέτοιες ασθένειες στο μυαλό ήρθαν κι’ αυτοί που χάσαμε και από αμέλεια/απειρία/ηλιθιότητα/αχαπαροσύνη κλπ, κλπ. Τη Λίζα, τον Μάριο, τον Παππού και άλλα τόσα άτομα που είτε δεν ήμουν τόσο κοντά τους είτε δε γνώρισα ποτέ μου.
Δεν είμαι γιατρός, εγώ ίσως να μην είμαι και τίποτα, αλλά εσύ αφού κάνεις μια δουλειά κάντην ρε σωστά, δώσε αξία στην πιο μικρή πιθανότητα του άλλου για να ζήσει, δώσε στους δικούς του την ασφάλεια πως θα κάνεις τα πάντα για την επιβίωση του, αυτή δεν είναι άλλωστε η δουλεία που εσύ επέλεξες;
Γιατί πρέπει σε τούντον τόπο όλα τα στραβά να συμβαίνουν, όλα να πηγαίνουν ανάποδα και μετά να όλοι να αποποιούνται των ευθυνών τους και … ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Καλό ταξίδι Μαριάννα, δε θα πω «ελπίζω να τιμωρηθούν όσοι δεν έκαναν αυτό που έπρεπε», δεν ελπίζω τίποτα πλέον σ’ αυτό τον τόπο, η ελπίδα για τη δικαίωση δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται να κατεβεί στο νησί όσο κάποιοι εθελοτυφλούν και κάνουν πλάτες σε διάφορους αλήτες, είτε αυτοί κρατάνε νυστέρι, είτε ρόπαλο, είτε φοράνε γραβάτα.
Το μόνο που θέλω να πω πριν κλείσω είναι ένα ευχαριστώ για το ηχηρό μήνυμα που έστειλες πριν μας αφήσεις, που πάλεψες με νύχια και δόντια για την επιβίωση σου, που η δίψα και το πάθος για ζωή σε κράτησαν πολύ περισσότερο απ’ ότι πρωτοείπαν οι γιατροί. Που σε μια άνιση μάχη πάλεψες για τόσο καιρό. Αυτό το μήνυμα ας το λάβουν καλά υπόψη όσοι χαραμίζουν τη ζωή τους στην ψευτιά και την ασυδοσία, ξεπουλούν κάθε αναπνοή τους για το χρήμα και τη δόξα και ζουν για να καταστρέφουν.
Στο καλό Μαριάννα, στο καλό, όσο εσύ ταξιδεύεις στο απέραντο εμείς αποχαυνωμένοι σε ένα καναπέ, με την τηλεόραση αναμμένη θα παρακολουθούμε παρέα με ποπ κορν τη ζωή που τρέχει χαζεύοντας τη σταδιακή καταστροφή μας.
Με θλίψη, Π.Σ