Η διαφορετικότητα της κίτρινης φυλής -Π.Σ-
Κι όταν η κοινωνία μας βάζει σε κλουβιά, η ρουτίνα μας τρώει και όλες οι μέρες σχεδόν είναι οι ίδιες εγώ, εσύ και ο άλλος δίπλα σου έχουμε κάτι κοινό αδερφέ.
Έχουμε τη δύναμη να δραπετεύουμε από τη λήθη που μας θέλουν και να κατευθυνόμαστε όλοι μαζί εκεί που μεγαλώσαμε, εκεί που μάθαμε να μη συμβιβαζόμαστε με το κατεστημένο, εκεί που μάθαμε να τραγουδάμε για τα ιερά μιας θρησκείας, ενός ιδανικού, μιας αγάπης ατέλειωτης.
Να δραπετεύουμε και να γινόμαστε ο εφιάλτης τους, ο εφιάλτης αυτών που μας θέλουν σκυφτούς και ανίκανους να προστατεύσουμε τα ιδανικά της θρησκείας μας. Αναρωτήθηκες ποτέ πόσες φορές μας ήθελαν τελειωμένους; Πόσες φορές μας πυροβολούσαν ακατάπαυστα με κάθε τρόπο όμως εμείς παραμείναμε ενωμένοι και δυνατοί;
Η περηφάνια είναι ότι ποτέ δεν τα κατάφεραν, στα δύσκολα πάντα γινόμασταν πιο πολλοί, πιο πεισμωμένοι και πιο παθιασμένοι.
Εξ’ άλλου στις φλόγες του πολέμου μάθαμε χρόνια τώρα να χορεύουμε σαν ινδιάνοι της κίτρινης φυλής τηρώντας με ευλάβεια τις αξίες μας. Στις σάλπιγγες του πολέμου να έχουμε έτοιμα τα αυτιά μας για να σταθεί ο καθ’ ένας στη θέση του σαν πιστός φρουρός της ιδέας μας.
Έτσι διδαχτήκαμε από παιδιά, να προσέχουμε και να θωρακίζουμε καλά τις αξίες και τα ιδανικά της ιδέας της ΑΕΛ. Γιατί για πολλούς είναι η δεύτερη μάνα που μας μεγάλωσε όταν όλοι μας έσπρωχναν στο περιθώριο, μας αδικούσαν και μας υποτιμούσαν σαν να ήμασταν άτομα ενός «κατώτερου θεού».
Και επανέρχομαι … κι’ όταν η κοινωνία μας βάζει σε κλουβιά, η ρουτίνα μας τρώει και οι μέρες σχεδόν είναι οι ίδιες εμείς ξεφεύγουμε, ελισσόμαστε έχουμε κάτι κοινό όλοι μας να διαφέρουμε από τη μάζα, από την καθήλωση και την ηρεμία. Έχουμε την αρρώστια μας, την «πελλή» μας όπως την αποκαλούμε συνήθως, πόσα σαββατοκύριακα και πόσες ώρες της χαρίσαμε, πόσες κουβέντες, όνειρα και ανυπέρβλητα εμπόδια ξεπεράσαμε για την πάρτη της.
Κι’ αλήθεια αναρωτήσου αδερφέ μου, τι θα ήταν η ζωή μας χωρίς την ιδέα της ΑΕΛ, πως θα ήταν ένα Σαββατοκύριακο χωρίς ΑΕΛ; Πως θα ήμασταν εμείς οι ίδιοι χωρίς την ΑΕΛ; Έχει τη δύναμη να μας κάνει να δραπετεύουμε απ’ τη συνήθεια, να μας στηρίζει και να τη στηρίζουμε σε εύκολα και δύσκολα, να μας κάνει διαφορετικούς απ’ οποιοδήποτε, να γεμίζει τα Σαββατοκύριακα μας και όχι μόνο, με πάθος, τραγούδι και εκδρομές. Αυτές οι στιγμές είναι κάθε φορά μοναδικές, μα με τόση περηφάνια δε μπορεί να τις νοιώσει άλλος εκτός από εσένα, εμένα και τον άλλο πλάι σου αδερφέ.
Κι’ ας είναι δύσκολος ο δρόμος της, κι’ ας έχει πολλά εμπόδια, λακκούβες, κακοθελητές και παγίδες εμείς ενωμένοι και δυνατοί για την ιδέα που μας μεγάλωσε συνεχίζουμε ακάθεκτοι με τη σημαία ψηλά, το κίτρινο κασκόλ και με θάρρος στη κίτρινη καρδιά να δείχνουμε σε όλους πως είναι να αγαπάς «κάτι» πραγματικά. Κι’ ας προσπαθήσουν να μας μοιάσουν, κι’ ας υποδύονται πως νοιώθουν όσα εμείς, στις πρώτες αναποδιές πάντα κάνουν πίσω, δεν περίμενε κανείς τη δικαίωση του όσο εσύ, ούτε μετρούσε για χρόνια τις χαρές στα δάκτυλα του ενός χεριού μ’ αντί να ξενερώσει ή να κάνει πίσω αντιθέτως η φλόγα μέσα του μεγάλωνε. Μαζί μεγάλωνε και η αγάπη, το πάθος και η τρέλα του γι’ αυτό το σπουδαίο ιδανικό που μας χάρισαν με καθάρια χέρια οι πρόγονοι μας και εμείς οφείλουμε να το διαφυλάξουμε με σθένος και δύναμη με σκοπό να το παραδώσουμε με την ίδια περηφάνια στα ηρωικά παιδιά μας που θα επιλέξουν να ακολουθήσουν το δυσκολοδιάβατο δρόμο της Αθλητικής ένωσης Λεμεσού.
Δε πρόκειται ούτε στιγμή για αστείο, η πίστη και η αφοσίωση του ΑΕΛίστα είναι το πρότυπο της πραγματικής αγάπης. Αυτό μας κάνει διαφορετικούς, ο τρόπος που αφοσιωνόμαστε και καταθέτουμε τον εαυτό μας γι’ αυτήν. Είμαι σίγουρος πως κανένας δε πρόκειται να καταλάβει ποτέ όσα νοιώθεις αδερφέ … και εσύ απλά να αγαπάς αυτή την ιδέα … με όλη σου τη ψυχή, με όλο σου το είναι.
Με σεβασμό σε κάθε λέοντα αδερφό, Π.Σ
*το πιο πάνω άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα του ΣΥ.Φ.ΑΕΛ [Τεύχος 1] στις Αρχές Μαρτίου 2013. Περισσότερα άρθρα του Π.Σ μπορείτε να διαβάσετε εδώ