Το κίτρινο της ζωής μας -Π.Σ-

Φορούσαμε τα κίτρινα και τρέχαμε ανέμελα στη γειτονιά με μια μπάλα αγκαλιά, λες και δεν είχαμε άλλα ρούχα.  Ότι αγοράζαμε από μικρά παιδιά θέλαμε να ήταν κίτρινο και όλοι μας κάποτε βάφαμε τα δωμάτια μας με κίτρινη μπογιά, κίτρινη σαν της αγάπης που μπήκε βαθιά μέσα μας από την ημέρα γέννησης μας.

Κίτρινα ντύσαμε τα όνειρα, τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μας, όλα τα βλέπαμε κίτρινα ακόμα και όταν όλα ήταν μαύρα, αυτό μας βοηθούσε να αντέχουμε στα δύσκολα, να πατάμε γερά στις κατηφόρες χωρίς παραπατήματα και να ανεβαίνουμε τις ανηφόρες με πάθος, ήθος και λεβεντιά με φάρο τα τρία ΚΙΤΡΙΝΑ γράμματα.

Βλέπαμε το κίτρινο να αγωνίζεται και γινόμασταν ταύροι, ταχθήκαμε να το έχουμε ιερό και να το προσκυνάμε σαν της θρησκείας κειμήλιο που μας άφησαν οι προγονοί μας.  Από τον όμορφο ουρανό και την απέραντη θάλασσα της πόλης που γέννησε τον ΑΕΛισμό.  Αυτόν αντίκρισαν  και εκείνην αγνάντεψαν για πρώτη φορά τα παιδικά μάτια μας,  αυτά θα δουν και τα παιδιά μας το ΚΙΤΡΙΝΟ και το ΜΠΛΕ από την στιγμή της γέννησης μέχρι το τέλος, το ΚΙΤΡΙΝΟ και το ΜΠΛΕ.

Πίσω απ’ αυτά τα χρώματα κρύβονται τα ιδανικά, οι αξίες και τα ιερά της ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ.  Αυτά μας μετέφεραν οι παλαιότεροι, αυτά θα μεταφέρουμε και εμείς.  Είναι το λιγότερο ιεροσυλία να αλλαχθούν τα χρώματα της ΑΕΛ για οποιοδήποτε λόγο.  Κι’ αν το κάνουν άλλες ομάδες πρόβλημά τους, δεν είναι ΑΕΛ.

Θα πει κάποιος μα αυτό που νοιώθεις έχει σημασία και όχι αυτό που βλέπεις, κι’ αν σε ένα Χριστιανό έπαιρναν μια εικόνα της Παναγίας και την έγδερναν με σουγιά θα άρεσε;  Ή σε ένα Μουσουλμάνο μπογιάτιζαν το τζαμί του ροζ;  Σε ένα βουδιστή εαν φορούσαν στο άγαλμα του βούδα βιολετί φανέλα θα του άρεσε;  Αυτά είναι για μας η ΑΕΛ, ότι ιερό έχουμε, ο λόγος ύπαρξης μας και καλά είναι να το σέβονται αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις.

Θυμάμαι τον ξάδερφο τότε στο ‘’Μέλαθρον’’ να πέφτει στο κρεβάτι σχεδόν τυφλός, ανάπηρος και να μη θυμάται κανένα, να θυμάται μόνο το κίτρινο, το μπλε και την ΑΕΛ.  Όταν ο πατέρας μπήκε στο δωμάτιο με ΚΙΤΡΙΝΕΣ φανέλες της ΑΕΛ γύρισε και τις ζήτησε, τις φορούσε συνεχώς, τις φορούσε και τις σεβόταν γιατί απλά ήξερε τι άξιζαν. Τις φορούσε μέχρι την τελευταία του πνοή.  Και όταν έφυγε για πάντα, αυτά πήρε μαζί του, το κίτρινο και το μπλε της ΑΕΛ του, αυτό που υπηρέτησε όσο του επιτράπηκε να ζήσει, και εσείς περιμένετε να αποδεχθώ το μωβ; Το βιολετί; ή οποιοδήποτε άλλο χρώμα;

Ο μικρός Παλάλας, ο Ρηγίνος, ο κ.Αντώνης, κι’ άλλα τόσα αδέρφια μας που χάθηκαν πήραν το κίτρινο μαζί τους, να τους σκεπάζει αιώνια, να μας κοιτάν από το άπειρο περήφανοι και εσείς μας λέτε να ντυθούμε με τα μωβ; Αν είναι δυνατόν.

Και παρεμπιπτόντως δεν ντύσαμε μόνο τα κορμιά μας με κίτρινο, τα όνειρα, τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μας … ντύσαμε τη ψυχή μας, τη καρδιά και τη ζωή μας … μα και ότι έχουμε ιερό στον κόσμο αυτό.

Υ.Γ Είδα νεκρούς να το φοράνε και πιστούς να το τιμούνε, είδα φτωχούς να πεινούν για να το δουνε, τυφλούς να το λατρεύουν χωρίς ποτέ τους να το δουν και παιδιά να στερούνται πλάι του για να βρεθούν.  Συγνώμη αν πρέπει να απολογηθώ μα η κίτρινη καρδιά που με μεγάλωσε δεν πρόκειται να γίνει μωβ, ούτε κανένα άλλο χρώμα.

Με σεβασμό και εκτίμηση Π.Σ