Σε ευχαριστούμε ΑΕΛάρα μας -Π.Σ-
Απ’ εκείνο το τελικό σφύριγμα του διαιτητή στις 5/5/2012 στο παραλήρημα και την παράνοια που έφεραν εκείνες οι στιγμές, τις αγκαλιές και τα δάκρυα μας να τρέχουν με σπαραγμούς, να κοιτούμε ο ένας τον άλλο και να κλαίμε σαν παιδιά, σαν παιδιά που επιτέλους δικαιώθηκαν, επιβραβεύτηκαν για όλες τις θυσίες, το πόνο και την αδικία που ένιωσαν τα προηγούμενα χρόνια τα οποία δεν ήταν καθόλου λίγα.
Απ’ εκείνη τη στιγμή και έπειτα τα όσα ζήσαμε, τα όσα περάσαμε θα τα διηγούμαστε για πάντα. Φαντάζομαι την εικόνα αυτή απ’ τα μάτια των παιδιών μας να τους διηγούμαστε τέτοιες ιστορίες, τέτοιες περήφανες στιγμές. Να μας βλέπει απ’ τα μικρά του ματάκια να δακρύζουμε ακόμα και χρόνια μετά για όσα ζήσαμε αυτό το καιρό, για όσα περάσαμε με περηφάνια και λεβεντιά χωρίς να σταματήσουμε, πάντα με τον ίδιο πόθο για επιτυχία, πάντα με το ίδιο πάθος ακόμα και αν ερχόταν η αποτυχία, πάντα με το κεφάλι ψηλά και τη σημαία της ΑΕΛ μας ακόμα ψηλότερα.
Δε θα ξεχάσω όσα μου χάρισες ρε ΑΕΛ και είμαι απ’ εκείνους που αρκούμαι μόνο να σ’ αγαπώ και να σε βλέπω καλά, δε ζήτησα ποτέ τίτλους ούτε σ’ αγάπησα γι’ αυτά, αγάπησα τον αλλιώτικο τρόπο ζωής σου, αγάπησα τη διαφορετικότητα και την μαγκιά σου να βαδίζεις αντίθετα στο ρεύμα, αγάπησα τα δύσκολα σου μονοπάτια, μα δε θα ξεχάσω ποτέ τη δικαίωση που μου χάρισες όλους αυτούς τους μήνες με το πρωτάθλημα, τα πανηγύρια στους δρόμους για 44 μέρες, τις συνεχείς ΑΕΛοπορείες, την κίτρινη Λεμεσό σε κάθε στενό και το άναμμα των πυρσών και το φώτισμα της πόλης την τελευταία μέρα. Δε θα ξεχάσω ποτέ όσα μου χάρισες μα ξέρω ούτε και εσύ θα ξεχάσεις όσες στιγμές δε σε αφήσαμε μόνη όπου κι’ αν ταξίδεψες. Από το Linfield μέχρι και το Monchengladbach, από τα παιδικά μας όνειρα μέχρι την πραγματοποιήσει τους, από τις στιγμές που μόνο μεθυσμένος θα μπορούσες να σκεφτείς και όμως το σώμα και η ψυχή σου της ζούσαν.
Υψώσαμε τη σημαία σου σε ξένους ουρανούς, τραγουδήσαμε και μάθανε όλοι για την ιδέα και την τρέλα μας, την ΑΕΛ την αγάπη της ζωής μας. Aπό την ανατολική του Τσιρείου στο Μπέλφαστ, από το Παπαδόπουλος στο Παρτιζάνα και από το ΓΣΠ στο Κόνσταντ Βαν Ντε Στοκ, συνεχίζοντας με πάθος μες στο Βελοντρόμ, στο Σουκρού Σαράτσογλου μέχρι και στη Γερμανία στο Μπρούσια Παρκ, σ’ όλα τα πέταλα της γης αρκεί να παίζεις εσύ.
Η σχέση που έχουμε εμείς μαζί σου είναι αδιανόητη και αφύσικη για όλους τους άλλους αφού δε μπορούν να καταλάβουν, ακόμα και τώρα που σου γράφω δακρύζοντας θα μπορούσα να το αποφύγω να τα αφήσω μέσα μου βαθιά στο κεφάλι όπως κι’ άλλα πολλά, μα είμαι βέβαιος πως τα ίδια νοιώθουν κι’ άλλες χιλιάδες πιστοί προσκυνητές σου. Αυτοί που κάθε μέρα τους την αναλώνουν να μιλούν για σένα, κάθε βράδυ τους να κιτρινίζουν τα όνειρα τους και κάθε σκέψη τους εσύ. Νοιώθουν την ανατριχίλα στη λέξη ‘’σλάλομ’’ -τι λέξη κι’ αυτή- , το ίδιο κι’ όταν κλείνοντας τα μάτια βλέπουν τον Τάσο να κρατά τον τίτλο που αν και δεν είδε ποτέ τα μάτια της ψυχής του τον κοίταξαν καλύτερα απ’ όλους μας, το ίδιο και όταν ο Μάριος σήκωσε το πρωτάθλημα στους ουρανούς για να τον αγγίξουν και οι ψυχές των αδερφών μας που πανηγύριζαν από ψηλά.
Είμαι βέβαιος ακόμα πως ο τρόπος ζωής σου θα μείνει άφθαρτος για αιώνες, θα το μεταφέρουμε με λεβεντιά στα παιδιά μας τα οποία θα τον μεταφέρουν και εκείνα στα παιδιά τους με την ίδια πίστη και αγάπη.
Σε ευχαριστώ ΑΕΛάρα, ευχαριστώ που δικαίωσες όλο αυτό τον κόσμο, αυτόν τον κόσμο που πέρασε τα πάνδεινα μα δεν έκανε ποτέ πίσω, δικαίωσες την υπομονή και την επιμονή του να σ’ αγαπάει πιστά, να σου δίνεται και να σου αφοσιώνεται με αφοσίωση που δεν ένοιωσε κανείς άλλος ποτέ σ’ αυτό τον κόσμο παρά μόνο εσύ.
Είσαι ότι πιο όμορφο υπάρχει στις ζωές μας, μας δίδαξες πολλά και προπάντων να μην σκύβουμε το κεφάλι στον πόλεμο κανενός αλλά αντιθέτως να δυναμώνουμε στις φουρτούνες, να μην κάνουμε βήμα πίσω και μια μέρα, μια αληθινή μέρα θα δικαιωθούμε και ελπίζω πως μια μέρα θα κερδίσει η αλήθεια, η ειλικρίνεια, η απλότητα και η ταπεινότητα στις ψυχές των ανθρώπων σε τούντη σάπια κοινωνία.
Ζήτω η ΑΕΛ, η αγάπη της ζωής μας, το έπος του 30’ και η επανάσταση του 89’. Σας ευχαριστώ, Π.Σ