Στη διαδρομή για το Monchengladbach ( A’ Μέρος) -Π.Σ-

Κι’ όλο η απόσταση λιγοστεύει, κι’ όλο τα χιλιόμετρα μικραίνουν για να βρεθούμε πλάι σου.  Η αγωνία, οι σκέψεις και οι χτύποι της κίτρινης καρδιάς μας κρατάνε συντροφιά σ’ όλο το ταξίδι, τόσα πόδια ψηλά.  Και σου γράφω απ’ εδώ πάνω, απ’ εδώ που όλα μοιάζουν μικρά και ασήμαντα και οι άνθρωποι αν κοιτάξεις κάτω ανύπαρκτοι κι’ όλα τα υπόλοιπα ούτε που τα λογαριάζεις.

Όλα μικρά, όλα μακρινά, εκτός από εσένα την αιτία της ζωής μας, την αιτία να διασχίζουμε τους ουρανούς με αποφασιστικότητα απλά για να σε δούμε, να κάνουμε δηλαδή ότι κάθε φορά, να σταθούμε δίπλα σου σαν φρουροί, προστάτες που με άγρυπνο μυαλό θα προστατέψουμε τις αξίες και τα ιερά σου ιδανικά, γιατί στ’ αλήθεια -δε γνωρίζω για τους άλλους- μα είσαι ότι πιστεύω.  Ένας λόγος να υπάρχω, να ελπίζω, να αντιστέκομαι και να επιβιώνω σ’ αυτή τη γαμημένη κοινωνία που μεγάλωσα, με όνειρα και αξίες που αν δε τα κρατήσεις καλά μέσα σου οχυρωμένα θα στα κλέψουν μια στιγμή βάζοντας τη θέση τους όσα θέλουν άλλοι να σου επιβάλουν κατευθύνοντας σε.

Μαζί σου, είσαι η αιτία να μην υποκύπτω, ο λόγος που μας κάνει να μοιάζουμε «τρελοί» αφού με σένα στη καρδιά βαδίζουμε απ’ την ανάποδη.  Ναι ανάποδα, κάτι που εύκολα μπορούν να ξεχωρίσουν αυτοί που συμβιβάζονται μα δύσκολα μπορούν να καταλάβουν όσα κρύβεις μέσα στη καρδιά και στο κεφάλι σου.

Θα σ’ αγαπάμε πάντα, αυτό σκέφτομαι και εδώ ψηλά που είμαι, ο απερίγραπτος τρόπος αγάπης που σου έχουμε, όχι για άλλη μια, αλλά για 1003 ζωές θα επιλέγαμε το δρόμο σου, πιστοί, ασυμβίβαστοι, ανυπότακτοι και διαφορετικοί.

Γιατί αυτό είσαι ΑΕΛ μου, η αλήθεια στη ψευτιά τους.

Τα χιλιόμετρα σχίζουμε πιο γρήγορα από ότι χτυπούν οι χτύποι της καρδιάς μας για σένα, μόνο για να βρεθούμε πλάι σου. Να στε καλά αδέρφια, προσεχώς και το Β’ μέρος. Με άπειρο σεβασμό,  Π.Σ