Κίτρινη άλωση της Πόλης -Π.Σ-
Το μήνυμα έφτασε, ‘’αδερφέ μου μπήκαμε στην Πόλη’’, και εκείνη τη στιγμή μια ανατριχίλα με κατέκλυσε. Οι τρελοί, οι κίτρινοι τρελοί της ΑΕΛ με λιονταρίσια καρδιά και ψυχή μπήκαν στην Κωνσταντινούπολη και όχι 10-20 και 50 άτομα αλλά 350 άτομα που πολλοί ταξίδεψαν με λεωφορεία, αψηφώντας σύνορα και όρια, χωρίς φόβο, χωρίς οίκτο και χωρίς κανένα απολύτως ενδοιασμό, με μόνη έννοια τους την ΑΕΛ.
Και καθώς διάβαζα το μήνυμα ξανά και ξανά, άκουγα τα λόγια του πατέρα που μου λέγε, η ΑΕΛ είναι κάτι διαφορετικό, άκουγα τις ιαχές της ΘΥΡΑΣ 3 μιας άλλης εποχής, το κλάμα του 96’, τις χαρές του 2012, τα δάκρυα της χαράς και της λύπης και όλα όσα ζήσαμε να περνάμε μπροστά μου σαν ταινία, σα μια ταινία που με έκανε να ερωτευτώ ξανά σαν παιδί την ιδέα της ΑΕΛ, να κάνω ένα σύντομο flashback στις γειτονιές και στα σχολεία που παίζαμε τότε με τις φανέλες της ΑΕΛ, που δεν είχαμε καθόλου υποχρεώσεις πάρα μόνο τα Σαββατοκύριακα να δούμε την λατρεία μας και που φεύγαμε τα βράδια στα κλεφτά για να ομορφύνουμε την πόλη με συνθήματα της ΑΕΛ στους τοίχους.
Και εκείνο το μήνυμα με έκανε να σκεφτώ ξανά το πόσο και πόσα αξίζει η ΑΕΛ, το τι στ’ αλήθεια σημαίνει η ΑΕΛ για εμάς κανείς δεν πρόκειται να κατανοήσει και απλά θα διερωτάται χρόνια χωρίς να βρει απάντηση. Όλα αυτά σου θυμίζουν γιατί την αγάπησες, πόσα έδωσες και πόσα ακόμα θα δώσεις για την πάρτη της.
Η ΑΕΛ κυλάει στον οργανισμό μας, ρέει στις φλέβες σαν ναρκωτικό που σε βασανίζει μα εσύ επίμονα ψάχνεις για την επόμενη δόση. Η ΑΕΛ μας, η αγάπη της ζωής μας αγωνίζεται σε λιγότερο από κάτι ώρες στην Τουρκία, εκεί που ψηλά θα ανεβούν η κίτρινη σημαία, τα λάβαρα της ΑΕΛ μας γιατί μόνο αυτά έχουν σημασία στη ζωή μας και περήφανα θα ακουστούν από τις φωνές των αδερφών μας τα συνθήματα που με αφοσίωση βγάλαμε για πάρτη της, για να της τραγουδάμε και να την υμνούμε σαν θρησκεία. Γιατί για μας η ΑΕΛ είναι πάνω απ’ όλα, πάνω απ’ οτιδήποτε άλλο υπάρχει ή πρόκειται να υπάρξει σ’ αυτόν ή σε κάποιον άλλο πλανήτη.
Η περηφάνια, η αγάπη και η αφοσίωση στο μεγαλείο της.
Εύγε μεγάλε ΑΕΛίστα, σπουδαίε και περήφανε.
Παίξε για το σήμα στη καρδιά, για τα αλάνια στην κερκίδα, εμάς που δεν μπορέσαμε να ρθούμε και για τα αδέρφια μας εκεί ψηλά.
Αλώστε το Σουκρού Σαράτσογλου, μα ακόμα κι’ αν χάσει η ομάδα ο ΑΕΛισμός σαν ιδέα και σαν οντότητα που μας περιβάλει θα βγει νικητής, θα βγει ο μεγάλος νικητής αφού αυτοί που τον κρατούν στις πλάτες τους τον έχουν ψηλότερα κι’ από τον ίδιο τους τον εαυτό.
Πόσο δικαιωμένος νοιώθω που επέλεξα το δρόμο σου. Να πάνε όλα καλά αδερφέ μου. Π.Σ
Διαβάστε το άρθρο του Π.Σ – Η σημαία ψηλά και στης Πόλης τα στενά πατώντας εδώ ή δείτε όλα τα άρθρα του Π.Σ πατώντας εδώ.