Μαζί σου απ’ την αρχή εως το τέλος -Π.Σ-
Τα πρώτα τρία γράμματα που είπαμε με σφιγμένα χείλη λίγο μετά αφού γεννηθήκαμε ήταν το Άλφα , το Εψιλον και το Λαμβδα. Πρώτος αριθμός το τρία, αφού το βλέπαμε παντού όταν λίγα χρόνια μετά ο πατέρας, o παππούς ή ο Θείος μας έπαιρνε στο Τσίρειο να δούμε έναν αγώνα. Και τα πρώτα χρώματα εκείνα που κουβαλούσαμε μαζί μας, το κίτρινο και το μπλε, εκείνα πρωτοσυλλαβίσαμε και εκείνα ακόμα ακολουθούμε, τόσα χρόνια μετά, όλα τα άλλα ξένα, άσχετα και απόμακρα.
Στο μάθημα της ιστορίας μας ρώτησαν ποια ημερομηνία θυμόμαστε και γιατί, το 1930 ξέραμε, το γιατί ήταν αυτονόητο και περιττό να τους το εξηγήσεις. Και όταν με απορία κοίταζαν ποιες ήταν οι ηγετικές μορφές του 30’ αναφέραμε ονόματα όπως Γεώργιος Πλατσιάρας, Νίκος Σολομωνίδης, Θεοδόσης Κωνσταντινίδης, Στέλιος Μιχαηλίδης ,Γιάγκος Αραούζος , Λεύκιος Ζήνων, Γιάννης Παρέας, Σταύρος Πίττας και άλλους πολλούς που μόνο που τους έβαζες στο στόμα σου ένιωθες δέος και περηφάνια.
Στη γεωγραφία ξέραμε μονάχα, παιδιά τότε, μόνο που είναι η Λεμεσός, αφού αυτή μας μεγάλωνε, η ΑΕΛ και η Λεμεσός. Όταν στην Τεχνολογία έπρεπε θυμάμαι να κάνουμε φωτεινό παντογνώστη βάλαμε στα αριστερά ποδοσφαιριστές με το κίτρινο έμβλημα και δεξιά ανάκατα τα ονόματα τους και κάθε φορά που οι επιλογές έβρισκαν το σωστό άναβε ο κίτρινος λαμπτήρας, ένας λαμπτήρας που ακτινοβολούσε μέσα στα μάτια μας τα οποία σπινθήριζαν αναμένοντας το Σαββατοκύριακο να βρεθούμε πλάι της. Στο μάθημα της τέχνης ποιος ξεχνά αφού έπρεπε να φτιάξουμε τοπίο και κάποιος σχεδίασε το εσωτερικό του ΣΥ.Φ.ΑΕΛ και φόντο το ‘ΑΕΛ ΜΟΥ ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ’.
Πόσες απειλές διαφόρων ειδών δεχθήκαμε και παρατηρήσεις γιατί φορούσαμε πάντα τη φανέλα της ΑΕΛ και πόσες φορές ακούσαμε την κουβέντα ‘’εν να σου δώκει η ΑΕΛ να φάεις’’; Μα εμείς με φάρο την κίτρινη ψυχή μας προχωρούσαμε μεγαλώναμε και βρισκόμασταν πλάι της ακόμα πιο πιστά. Κι’ ας μη μας κατανοούσαν οι άλλοι, κι’ ας μας είχαν στην απ’ έξω εμείς αντιστεκόμασταν, ενωμένοι από τη πιο μικρή κοινότητα μέχρι σε όλη τη Κύπρο, αντιστεκόμασταν για τα τρία ιερά γράμματα που για μας ήτανε, είναι και θα είναι τα πάντα.
Κι’ όταν ρωτούσαν τα ονόματα μας λέγαμε έτσι για πλάκα το ΑΕΛ στο τέλος, το βάζαμε έτσι δίπλα του ως τιμήν μας, και στις εκλογές απ’ το δημοτικό δε ψηφίζαμε ούτε τον κολλητό μας αφού προείχε ο ψήφος στην μάνα μας ΑΕΛ.
Και όταν μας ρωτούσαν ημερομηνία γέννησης όλοι με μια φωνή φωνάζαμε 1930 … αφού το ξέραμε, ξέραμε πως όλα τότε άρχισαν, ξέραμε πως ΟΛΟΙ ΤΟΤΕ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ.
Υ.Γ Κι’ όπως τότε μας πήρε απ’ το χέρι και μας μεγάλωσε, όπως σαν μάνα μας αγκάλιασε στα δύσκολα, το συνεχίζει ακόμα, γιατί οι ζωές μας, εμάς και της ΑΕΛ, είναι αλληλένδετες και αλληλοστηριζόμενες, χωρίς την ΑΕΛ δε ζεις, χωρίς την ΑΕΛ δεν αναπνέεις. Mα το ίδιο κι’ Αυτή, χωρίς εμάς θα σβήσει.
ΨΗΛΑ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΑΔΕΡΦΕ – ΠΟΤΕ ΣΟΥ ΜΗ ΞΕΧΝΑΣ ΤΗΝ ΚΙΤΡΙΝΗ ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΣ