Για τα παιδιά μας και όχι μόνο [Ο Λεμεσιανός]

Βλέποντας το video του AEL TV από το KIDS FAN DAY,  οφείλω να ομολογήσω πως δάκρυσα. Δάκρυσα βλέποντας τόσο πολλά λιονταράκια μαζί να χαίρονται και να νιώθουν περήφανοι για την ομάδα τους.

Η ευτυχία ενός παιδιού έχουν να πουν ότι είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου τύχει, πόσο μάλλον όταν αυτή η μεγάλη ευτυχία συνδυάζεται με περηφάνια και αγάπη για την ΑΕΛΑΡΑ.

Εμείς οι πιο μεγάλοι ήμασταν και είμαστε συνηθισμένοι, το πρωτάθλημα σίγουρα μας πέταξε στους 2012 ουρανούς αλλά και να μην το παίρναμε δεν τα διαφοροποιούνταν και πολλά τα πράγματα στην ψυχή μας. H περηφάνια μας και η αγάπη μας για τα τρία μαγικά γράμματα είναι δεδομένη, δεν εξαρτήθηκε ποτέ από τίτλους και άλλα τσίγγενα μαραφέτια.

Αυτά τα παιδιά όμως δικαιούνται να μεγαλώσουν διαφορετικά, να μεγαλώσουν σε μια ΑΕΛ που να σαρώνει κάθε τρόπαιο, να μεγαλώσουν χαρούμενοι πανηγυρίζοντας κάθε τίτλο με τη ψυχή τους.

Όταν είσαι μικρό παιδί έχεις ανάγκη από έπαθλα, δεν μπορείς να κατανοήσεις τι πάει να πει παθολογική αγάπη για μια ομάδα. Θέλεις να νικάς, να κατακτάς τίτλους, θέλεις να πηγαίνεις στο σχολείο με το σήμα της ΑΕΛ και να σε ζηλεύουν, να τους λες ΑΕΛ ΛΑΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ και να σκύβουν το κεφάλι.

Οι μικροί ΛΕΟΝΤΕΣ θέλουν μια ΑΕΛ ισχυρή, μια ΑΕΛ που να σαρώνει τα πάντα, μια ΑΕΛ που θα τους κάνει περήφανους. Αυτή η ΑΕΛ αξίζει στα παιδιά μας, αυτή την ΑΕΛ πρέπει να τους δώσουμε.

Υ.Γ: Γενιές και γενιές από μας μεγάλωσαν διαφορετικά, δεν λύγισαν όμως ποτέ, πάντα σήκωναν ψηλά τη γροθιά τους δείχνοντας σε όλους ότι ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΚΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΕΛ! Πάντα δίπλα στους ήρωες γονείς μας δεν λυγίσαμε ποτέ, Αγαπήσαμε, Ερωτευτήκαμε Λατρέψαμε την Αθλητική Ένωση Λεμεσού.