Γράμμα σε μια κίτρινη ψυχή -Π.Σ-
Μουντό το σημερινό απόγευμα ξάδερφε και κάθισα να γράψω κάτι, όχι γιατί μου το επέβαλλε κάποιος αλλά ίσως έτσι μπορούσα να σου μιλήσω λίγο. Μακάρι να μπορούσα να σου πω δυο λόγια, να ανταλλάξουμε δυο κουβέντες, να μου πεις πως νοιώθεις που η ΑΕΛ μας τώρα προσφέρει χαρές, επιτυχίες και χαμόγελα στους απανταχού ΑΕΛίστες.
Να μου πεις για το πώς βλέπεις την κλήρωση με Άντερλεχτ και αν μπορούμε να ξεπεράσουμε κι’ αυτό το εμπόδιο με άλλο ένα άθλο. Να ακούσω τη φωνή σου, να δω τη ματιά σου και το χαμόγελο σου, εκείνο που ακόμα και στα πιο δύσκολα εσύ μας πρόσφερες απλόχερα.
Δεν θα θέλα ποτέ να ζω τις στιγμές ετούτες μόνος και σ’ όλο το ταξίδι προς το Παρτιζάνα σκεφτόμουν συνέχεια πως θα νοιώθεις αν ήσουν και εσύ εκεί, μαζί μας σ’ όλο το ταξίδι με ένα τσιγάρο στο χέρι και μπύρα για να δούμε την αγάπη μας, την ΑΕΛ μας.
Σκεφτόμουν πως έπρεπε να πάρω μια φωτογραφία σου και να την βάλω μπροστά απ’ τα πανό που ξεδιπλώθηκαν στα κάγκελα του γηπέδου μα δεν το έκανα. Δεν το έκανα όχι γιατί το απέφυγα αλλά γιατί θέλω και πιστεύω πως η ψυχή σου ή μάλλον οι ψυχές σας κυκλοφορούν και περιφέρονται ανάμεσα μας κάθε δευτερόλεπτο, χωρίς σταματημό στηρίζοντας μας στα δύσκολα και χαμογελώντας μας στα εύκολα.
Ακόμα και τώρα που γράφω σε νοιώθω, πόσο μάλλον στην κερκίδα μέσα όταν άναψαν οι πυρσοί και φούντωνε ο χορός, όταν αναπνέαμε λες και ήταν οι τελευταίες μας ανάσες εσύ ήσουν εκεί, μαζί μας δε χρειαζόταν η φωτογραφία σου, ούτε κανενός, ήσασταν ήδη εκεί, μπορεί και πριν από εμάς αναμένοντας μας με προσμονή. Μέσα απ’ τους καπνούς σχηματίζονταν οι μορφές σας, μέσα από το τραγούδι οι φωνές σας και δεν τα άκουσα από κάποιον άλλο, ήμουν εκεί και τα ένοιωθα ξάδερφε.
Αυτό με κάνει να αντέχω το χαμό, ένα χαμό που ίσως δε ξεπεράσω ποτέ γιατί ήταν άδικος, ένας χαμός που με έκανε να σταματήσω να πιστεύω σε θεωρίες και θαύματα αφού η ελπίδα που είχα να σε δω ξανά μαζί μας εξανεμιζόταν κάθε δευτερόλεπτο όπως γύριζαν οι δείκτες του ρολογιού. Ενός ρολογιού που σταμάτησε για μένα εκεί, αφού απλά περίμενα τους δείκτες να δείξουν με νοσταλγία την ώρα που θα σε ξανάβλεπα καλά, όπως και πρώτα να ανταμώναμε παρέα όλοι μαζί σε ένα τραπέζι και να σ’ ακούγαμε να μιλάς βλέποντας μας ξανά καθαρά.
Πόσο μετανιώνω τις φορές που μας καλούσες στο χωριό και οι γα*ημένες υποχρεώσεις των σπουδών και άλλων καταστάσεων δε μου επέτρεπαν να έρθω. Πόσο μετανιώνω που δε τα παρατούσα όλα για να σας συναντήσω.
Είναι μουντό το σημερινό απόγευμα ξάδερφε, όχι γιατί σου γράφω, σου γράφω για να νοιώσω την ικανοποίηση πως θα καταλάβεις πως σε σκεφτόμασταν στο γήπεδο, στη κερκίδα, την ώρα του τραγουδιού, την ώρα του γκολ, την ώρα της πρόκρισης, στην ώρα της επιστροφής.
Η ζωή τα φέρνει και αλλάζει τα πράγματα, τα τροποποιεί όπως θέλει και εμείς απλά πρέπει να αντέξουμε, να σηκώσουμε κεφάλι και να παλέψουμε. Όμορφα, άσχημα ίσως είναι καλά για να αντέχουμε. Αντέχουμε εμείς κάτω ξάδερφε εσείς;
Όπου κι’ αν βρίσκεστε στ’ αλήθεια πέρα των θρησκειών τις φιλοσοφίες, εύχομαι αδέρφια να ‘στε περήφανα και προπάντων καλά, γιατί θέλω να πιστεύω πως μας βλέπετε, πως μας νοιάζεστε και πως τριγυρίζουν οι ψυχές σας ανάμεσα μας. Γιατί η ΑΕΛ πέραν του ότι συσπειρώνει άτομα όλων των κοινωνικών φασμάτων και ιδεών έχει τη δύναμη να ενώνει δύο μακρινούς κόσμους. Θα ανταμώσουμε μια μέρα Π.Σ