Η πραγμάτωση ενός κίτρινου παιδικού ονείρου -Π.Σ-
Είναι εκείνες οι στιγμές που λες με τη ψυχή σου, «ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΜΟΝΗ, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ», μα δυστυχώς από την άλλη πλευρά η λογική σαν του ονείρου κλέφτρα σου θυμίζει το πώς για να βρεθείς εκεί χρειάζεσαι χρήμα. Και έτσι το όνειρο γίνεται αυταπάτη και απλά ανέφικτο κι’ αδύνατο.
Η ζωή τα φέρνει άσχημα καμιά φορά σε πολλούς ανθρώπους και για τα *αμημένα χρήματα δεν παραπονέθηκα ποτέ, σε κάποιο λείπει ένα χέρι ή ένα πόδι, σε άλλο τα μάτια ή τα αφτιά κι’ ακοή του. Μα και το χειρότερο φυσικά είναι που κάποιος όσο εγώ έγραφα άφηνε την τελευταία του πνοή. Σκεπτόμενος όλα αυτά δεν παραπονιέσαι για τ’ ασήμαντα και απλά δήλωσα στους φίλους και γνωστούς πως θα το παλέψω για Βελιγράδι αλλά δύσκολα θα τα καταφέρω.
Καταραμένη ανεργία, «κρίση» στα ανθρώπινα μυαλά και εμείς να μην μπορούμε να πραγματοποιήσουμε ένα απ’ τα όνειρα που από παιδιά θέλαμε να πάρει σάρκα και οστά. Πόσο όμορφα στριφογύριζε τότε στο παιδικό μυαλό μου, «όπου θα πάει η ΑΕΛ θα πάω μαζίν της». Πόσο όμορφο είναι να καταρρίψεις σύνορα και χώρες, να καταπιείς ένα σορό χιλιόμετρα και να βρεθείς πλάι της, στο πλευρό της επιβεβαιώνοντας τον τίτλο του πιστού και αθεράπευτα ρομαντικού οπαδού – ΑΕΛίστα.
Και εκεί που το είχα πάρει απόφαση πως δεν πρόκειται να πάω ήρθε ο ‘’Μπέμπε’’ όχι ο ποδοσφαιριστής μας, ο άλλος ο δικός μας, ο «παρέας». Κάθισε στον υπολογιστή και άρχισε να ψάχνει ενώ με συναισθηματισμούς προσπαθούσε να με πείσει να πάω μαζί του.
Εν τέλει, έκλεισε τα εισιτήρια όχι μόνο για το τομάρι του αλλά και για τους δύο μας και είπε με χαμόγελο και ευτυχής «Έχουμε θέση, θα είμαστε εκεί μαζί της. Μου δίνεις τα λεφτά όταν μπορέσεις».
Και κάπως έτσι το όνειρο έγινε πραγματικότητα, χάρης σ’ ένα φίλο. Έχουμε θέση σε διαφορετικά αεροπλάνα και 2-3 διαφορετικά λεωφορεία αφού θα κάνουμε την πιο κάτω παρανοϊκή, κίτρινη διαδρομή για πάρτι της.
Ξεκινώντας από Λάρνακα πάμε Πάτρα, στη συνέχεια 8ώρες διαδρομή με λεωφορείο πάμε Θεσσαλονίκη για να συναντήσουμε τα υπόλοιπα αδέρφια και να ταξιδέψουμε όλοι μαζί για 12 ώρες για χάρη της περνώντας σύνορα Σκοπίων για να φτάσουμε Βελιγράδι για να βρεθούμε κοντά στην πιο όμορφη ιδέα του πλανήτη.
Μέσα από τη ψυχή μου αδερφέ σε ευχαριστώ τόσο εσένα όσο και το φίλο Πάνο για την εμπιστοσύνη και τη βοήθεια του.
Το έχω ξαναγράψει , η οικογένεια της ΑΕΛ που απαρτίζεται από απλούς και αγνούς ΑΕΛίστες είναι η ομορφότερη οικογένεια του κόσμου και στ’ αλήθεια είμαι τυχερός και περήφανος που ανήκω σ’ αυτή.
Κι’ όταν έχεις τέτοιους Ανθρώπους πλάι σου εξακολουθείς να πιστεύεις στην αγνότητα της ανθρώπινης επαφής και στη καθαρότητα των ανθρωπίνων σχέσεων που μέρα με τη μέρα παρακμάζουν στη σύγχρονη κοινωνία. Και πραγματικά, δεν πρόκειται για το χρήμα μα για την πραγματοποίηση ανέφικτων χωρίς την βοήθεια τους παιδικών ΑΕΛίστικων ονείρων.
Ήταν μια προσωπική κατάθεση ψυχής. Σας ευχαριστώ. Π.Σ
27/7/2012