H κίτρινη δικαίωση -Π.Σ-
Και που να φανταζόμουν τέτοιες στιγμές όταν επέλεγα να ακολουθήσω το δύσκολο και χωρίς τέρμα δρόμο σου. Πού να φανταζόμουν πως θα σε δω στο Τσίρειο φαβορί στην Ευρώπη. Η αλήθεια ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα μας έδινες τέτοια χαρά, τέτοιες στιγμές.
Στιγμές που μόνο εμείς ζήσαμε, αλήθεια σκέψου αδερφέ αν κανείς άλλος στον πλανήτη πανηγύριζε για 44 και βάλε ημέρες τον τίτλο του πρωταθλητή αποστομώνοντας τους πάντες και κλείνοντας τους στις τρύπες τους.
Δε με ένοιαζαν ποτέ τα ασήμια, ούτε και οι επιτυχίες αφού μέσα από κάθε αποτυχία και λύπη είχαμε τη δύναμη να αναγεννιόμαστε μέσα από τις στάχτες και να σε αγαπάμε περισσότερο. Αυτό το αίσθημα του διαφορετικού με έκανε να τη βάλω πιο πάνω κι’ απ’ τη ζωή μου. Μα το να βλέπεις τόση χαρά μαζεμένη στα πρόσωπα των αγνών και απλών ΑΕΛιστών που έδωσαν το περισσότερο κομμάτι της ζωής τους αν όχι όλο για σένα, που αφιέρωσαν και έζησαν κάθε τι πλάι σου, που η καθημερινότητα τους εξαρτιόταν από τη δική σου κατάσταση και κάθε λέξη τους ήταν για την πάρτι σου και μόνο. Αυτούς τους ανθρώπους όταν βλέπω με δάκρυα χαράς και περηφάνιας, αυτούς τους ανθρώπους όταν βλέπω να ανασαίνουν με περισσότερη ελπίδα όπως την ΑΕΛ των τελευταίων χρόνων είναι τότε που σκέφτομαι και αντιλαμβάνομαι πόσο μεγάλος είναι ο κάθε απλός ΑΕΛίστας.
Ενώ άλλοι ‘’μεγάλωναν’’ με τις λύπες και τις αποτυχίες μας ο απλός ΑΕΛίστας σα βράχος φτιαγμένος από υλικά ατέλειωτης πίστης και λατρείας έμενε εκεί ατάραχος και άντεχε λογής λογής κύματα που έρχονταν από παντού χωρίς να σκύψει το κεφάλι. Ξέρετε, οποιοσδήποτε βράχος στη θάλασσα της όμορφης μας Λεμεσού που στέκεται χρόνια εκεί και βολοδέρνεται με τα κύματα σιγά σιγά φθείρεται, αντέχει χρόνια μα με τον καιρό χάνει τη δύναμη και την ισορροπία του, φθείρεται αφού η θάλασσα η ίδια τον καταστρέφει. Μα εσύ ρε αδερφέ είσαι φαινόμενο, ήσουν στη μέση ενός ωκεανού με τα κύματα να σε χτυπάνε απ’ όλες τις πλευρές, μα πάλι δεν κατάφεραν να σε φθείρουν όχι μόνο τα κύματα αλλά και οι εξωτερικές γύρω επεμβάσεις που καταδίωκαν έχοντας σκοπό να σε διαλύσουν. Άντεξες και επιβίωσες κάτω από συνθήκες που κανείς άλλος δεν θα άντεχε, άντεξες γιατί είχες στη καρδιά σου σθένος, δύναμη και παλμό που χτύπαγε για πάρτι της. Κάνεις άλλος δεν θα έβγαινε νικητής απ’ αυτό το πόλεμο όπως εσύ.
Και τώρα… ήρθε η ανταμοιβή σου για τα τόσα χρόνια δυσκολιών, για τα τόσα χρόνια επίδειξης πίστης και αγάπης για μία ιδέα που όσο σε πλήγωνε εσύ περισσότερο την αγάπαγες, τη κράταγες και την έκανες ένα με τη ζωή σου.
Κι’ όλα αυτά που έζησες και ζεις, σου αξίζουν αδερφέ. Αξίζουν όσο σε κανένα άλλο σ’ αυτό τον κόσμο, γιατί πάλεψες όσο κανένας άλλος, μόχθησες, χτυπήθηκες, συνέχισες και εν τέλει έφτασες στη δικαίωση σου, στη δικαίωση του ΑΕΛίστα.
Υ.Γ Κι’ όσο ο απλός ΑΕΛίστας στέκεται ατάραχος στα πιο ψηλά σημεία θα υπάρχει η ΑΕΛ της Λεμεσού η Ιστορία. VIVA LOS AEΛΙΣΤΑΣ!
Ευχαριστώ για το χρόνο σας. Π.Σ