Η ουτοπία πήρε σάρκα και οστά -Π.Σ-

Mε αξίωσε η ζωή να δω αυτό τον κόσμο ευτυχισμένο και εγώ δε ζητάω τίποτα άλλο πλέον απ’ τη ζωή μου. Με αξίωσε να δω ανθρώπους που έζησαν φουρτούνες αλλά επιβίωσαν σαν βέροι καπετάνιοι, που πατούσαν λάσπες μα έτρεχαν, που έζησαν νερομπομπές και αναμπουμπούλες αλλά περήφανοι είχαν το κεφάλι ψηλά.  Ανθρώπους παθιασμένους, περήφανους, ηρωικούς και δυνατούς που έβαζαν πάντοτε την ΑΕΛ πάνω απ’ τη ζωή τους, με οδηγό τους διαρκώς τον ΑΕΛίστικο τρόπο ζωής, ‘’χέρι χέρι’’ όλα τα αδέρφια ξεπέρασαν τόσα μύρια χίλια κύματα που άλλοι ούτε στους πιο τρελούς τους εφιάλτες δεν μπορούν να φανταστούν.

Πέρασαν τα πάνδεινα μα σήμερα τώρα που γράφω είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον πλανήτη.  Όσα κι’ αν περάσαμε δικαιωθήκαμε αδερφέ μου.  Δικαιωθήκαμε και εμείς.

Με αξίωσε η ζωή να δω αυτό τον σπουδαίο κόσμο ευτυχισμένο, κι’ όταν πεθάνω μια μέρα μην με κλάψτε αφού να ξέρετε πως έφυγα ευτυχισμένος ζώντας όσα ονειρεύτηκα.  Ζώντας να δω τον ήρωα ΑΕΛίστα ευτυχισμένο και χαρούμενο, δικαιωμένο.

Απλά που και που ρίχνετε μια ματιά σ’ αυτά τα άρθρα που θα αφήσω πίσω μου που με αφοσίωση κατέγραφα για τον ΑΕΛισμό και τον ΑΕΛίστα.

Αυτές τις μέρες έζησα ότι από παιδί ονειρευόμουν, η ουτοπία του πρωταθλήματος έγινε πραγματικότητα και το όνειρο μου να δω την ευτυχία και την περηφάνια που ζούσε τόσα χρόνια μόνη της στη ψυχή του ΑΕΛίστα πήρε σάρκα και οστά.

Μπορώ στ’ αλήθεια να πεθάνω ήσυχος μα πριν μου κλέψει την πένα η ζωή θα προσπαθώ να σε εκφράζω αδερφέ.

Να κρατάς γερά αδερφέ μου, η ΑΕΛ είναι ένα ταξίδι χωρίς σταματημό, χαρές και λύπες πολλές θα βρεις μα μην κοπάσεις ποτέ, όπως τόσα χρόνια, είσαι ότι αυθεντικό έχει απομείνει στην Κυπριακή παραπαίουσα κοινωνία.

Κι’ όταν σβήσουν τα φώτα και κοπάσουν οι πανηγυρισμοί, όταν σταματήσουν οι εκδηλώσεις εσύ μην σταματήσεις να κρατάς ψηλά το λάβαρο της ΑΕΛ μας όπως έπραττες πάντα.  Συνέχισε περήφανα να τραγουδάς, όπως όλοι μας αδερφέ.  Η ΑΕΛ δεν ήταν ποτέ ένας τίτλος, η ΑΕΛ ήταν ο τρόπος ζωής μας, ο λόγος να υπάρχουμε και ο λόγος να παλεύουμε κάθε μέρα μας ξεχωριστά.

Να ΤΗΝ προσέχεις αδερφέ, γιατί η διαδρομή που ανέφερα πιο πάνω θα είναι όλο ανηφόρες, λάσπες, διαλυμένους δρόμους και δυσκολοδιάβατες στροφές άλλωστε αυτά είχαμε πάντα, μέσα απ’ αυτές δυνάμωνε όμως η αγάπη μας, τρίζαμε τα δόντια, σφίγγαμε τις γροθιές μας και στεκόμασταν ακόμα πιο πιστά στο πλάι της.

Και  εσείς που τώρα θυμηθήκατε την ΑΕΛ γιατί στα δύσκολα μας αφήνατε πιο λίγους μα πάλι περισσότερους απ’ οποιουσδήποτε, δεν θα σας κατηγορήσω.  Να την προσέχετε γιατί δεν διαφέρει από ένα ανθρώπινο ον.  Στα δύσκολα χρειάζεται στήριξη, ώθηση, βοήθεια και δύναμη και στα καλά και όμορφα διάθεση, χαρά, τραγούδι και χορό.  Σκεφτείτε το, εμείς εκεί θα είμαστε άλλωστε εκεί τάξαμε τις ζωές μας.

Στα δάκρυα των ματιών του Τάσου, μα και στο βλέμμα των αδερφών από ψηλά, στο γέλιο και στη χαρά όλων εσάς είδα και έζησα όσα δεν μου πρόσφερε τόσα χρόνια η ζωή, είδα όσα θα μπορούσε να δουν δυο μάτια και να αντιληφθεί μια ψυχή, όχι όποια και όποια, μα μια κίτρινη ψυχή.  Και είχε τόσες που περιφέρονταν πάνω από την ανατολική χθες το βράδυ, και είχε τόσες που μας έβλεπαν και γέλαγαν σαν εμάς, και είχε τόσες κίτρινες ψυχές τριγύρω μας που πετούσαν δικαιωμένες!

Για τ’ αδέρφια εκεί ψηλά, για τη καρδιά μας που περήφανα κτυπά,

για κάθε λέοντα τρελό , για ότι έχουμε ιερό. Π.Σ

13/5/2012

Όλα τα άρθρα του Π.Σ