Ένας χρόνος χωρίς τον μικρό μας αρχήγο
Το ρολόι έδειχνε 00:50 της 13ης Μαϊου του 2010. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι δεν με έπαιρνε ο ύπνος αλλά και κάτι με «τραβούσε» να μην κάνω το κινητό μου αθόρυβο. Κάτι ένιωθα πως είχε συμβεί. Ακούω τον ήχο μηνύματος στο κινητό μου. Βλέπω το όνομα του φίλου του Φοίβου Παλάλα. Μόλις είδα το όνομα και τέτοια ώρα μέσα στα μεσάνυχτα «μυρίστηκα» το δυσάρεστο… «Ήθελε τον ο Θεός τζαι έπιαντον ρε φίλε…» έλεγε το μήνυμα που μου έστειλε από το κινητό του ο Φοίβος… Τότε δεν με «κρατούσαν οι τόποι»… Προσπαθούσα να τον βγάλω ψεύτη… διερωτόμουν εάν μου λέει αλήθεια… δεν ήξερα τι έλεγα από την κατάσταση που ήμουν… Τι να πω του φίλου που ήξερα ότι έχασε το μικρό του αδερφό έτσι άδικα από μία ασθένεια που εύχομαι ολόψυχα ουδείς να την πάθει…
Ένα χρόνο μετά τον άδικο χαμό του Μάριου όλοι μα όλοι όσοι τον γνώρισαν και τον είδα από μία φορά μέχρι αρκετές τον έχουν μέσα στην καρδιά τους και ποτέ δεν τον ξέχασαν…
Σε όλα τα μνημόσυνα μέχρι στιγμής ραγίζει η καρδιά όλων που βλέπουν την Αρίστη, το Δημήτρη, το Γιώργο και το Φοίβο να πενθούν το χαμό του ΛΕΒΕΝΤΗ της οικογένειας τους. Συγγενείς και φίλοι είναι εκεί έστω και λίγο για να δώσουν κουράγιο και δύναμη στα μέλη της οικογένειας Παλάλα.
Το περιόδικο Total sports επί ευκαιρία της 3ης έκδοσης που είναι για το δίμηνο Απρίλη – Μάη θεώρησε σωστό να ζητήση από το Φοίβο Παλάλα να πει λίγα λόγια και ότι βγαίνει από μέσα του για το πολυαγαπημένο μας Μαριούι ή Παλαλούι όπως αρκετοί τον φώναζαν…
ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΟΙ… ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΣΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΕΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑ
Γεννήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1991 και έφυγε στις 13 του Μάη 2010. Για κάποιους έφυγε και για κάποιους άλλους πήγε να προετοιμάσει το έδαφος. Μεγάλη του αγάπη η ΑΕΛ και το άθλημα της καλαθόσφαιρας, με πρότυπο του ο μεγάλος του αδερφός. Πρότυπο το οποίο όπως όλα έδειχναν θα το άφηνε στην άκρη για να αρχίσει τη δική του δυναστεία. Από μικρός ο Μάριος ήταν με μια μπάλα στο χέρι, ή αυτή η μπάλα ήταν μικρή για να ρίχνει σουτ στο καλαθάκι που είχαμε στο δωμάτιο μας ή μια κανονική μπάλα με την οποία κοιμόταν. Ένα μυστικό για το οποίο κανείς δεν ξέρει ήταν ότι πολλές φορές τα βράδια και ειδικά πριν από κάθε παιχνίδι παραμιλούσε στον ύπνο του διάφορες σκέψεις που είχε στο μυαλό του.
Παιδί χαμογελαστό από μικρή ηλικία, σε κανένα δεν χαλούσε χατίρι και κανείς δεν μπορούσε να του αντισταθεί, παιδί αγαπητό με πολλά χαρακτηριστικά που θα ζήλευαν και οι πιο ώριμοι άνθρωποι αφού αναγκάστηκε να μεγαλώσει γρήγορα, ηγέτης στην ομάδα και στη ζωή ποτέ δεν άφηνε τίποτα στην τύχη, αφού όλα μα όλα όσα έκανε τα υπολόγιζε για να έχει τη μικρότερη αρνητική συνέπεια στους γύρω του. Λίγες φορές είναι που θυμάμαι το Μάριο να θυμώνει με τους γύρω του και οι περισσότερες φορές ήταν επειδή κάποιος του στερούσε τη δυνατότητα να πάρει την μπάλα και να πάει για μπάσκετ. Μεγαλώνοντας ο Μάριος ώριμος πλέον μπορούσε να αντιληφθεί το τι γινόταν στη ζωή και έτσι με πολύ προσπάθεια κατάφερε να μπει στο πανεπιστήμιο Κύπρου. Αν ρωτούσε κανείς το Μάριο ποιο είναι το όνειρο του και για την πορεία του στο μπάσκετ θα σου έλεγε ΘΑ ΓΙΝΩ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ…ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΕΛ!!!
Την πρώτη φορά που ο Μάριος πήγε στο νοσοκομείο μόνη του έννοια ήταν ότι η ομάδα του θα στερηθεί τις υπηρεσίες του, η υγεία του μέρα με τη μέρα καλυτέρευε και όλοι νομίζαμε ότι κέρδισε τη μάχη. Λίγο καιρό μετά η μοίρα του έπαιξε άσχημο παιχνίδι, ένα παιχνίδι άνισο όπου είχε να αντιμετωπίσει πολλούς αντιπάλους με αρχηγό τους το θάνατο. Ήταν ο ΤΕΛΙΚΟΣ της ζωής του τελικό στον οποίο ο Μάριος το ημίχρονο κέρδιζε, μετά την κάθοδο του στο Ισραήλ συνέχιζε να κερδίζει αλλά ο θάνατος είχε το καλύτερο του παίκτη στον πάγκο και στην τελευταία περίοδο τον έβαλε στο γήπεδο και καθάρισε.
Κάποιοι έλεγαν ήταν γραφτό, κάποιοι έλεγαν έτσι ήθελε ο θεός, αν κάποιοι έκαναν αυτό που έπρεπε όπως είπαν κάποιοι άλλοι μπορούσε να ήταν διαφορετική η κατάσταση. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Μάριος είναι κάπου καλύτερα απ’ ότι είμαστε εμείς. Είναι εκεί που του αξίζει. Είναι σε ένα κόσμο που όλοι είναι χαρούμενοι και χαμογελαστοί αφού δεν είναι μίζεροι σαν εμάς!!!
Είναι στιγμές που αναπολώ διάφορες στιγμές με το Μάριο, στιγμές στο γήπεδο που παίζαμε, που βλέπαμε τη λατρεία μας την ΑΕΛ, στον υπολογιστή που καθόμασταν με τις ώρες και ρωτώ τον εαυτό μου….ΕΦΥΓΕΣ ΝΩΡΙΣ?Ή ΕΜΕΙΣ ΑΡΓΗΣΑΜΕ!!!
Όπως λέει και μια αγαπημένη μας φράση σε κάποια ταινία «I RAISE, YOU FALL» είναι αυτό συνέβηκε και όταν συμβεί σε οποιοδήποτε στην οικογένεια μας είμαι σίγουρος ότι θα είσαι ο πρώτος που θα μας υποδεχθείς.
AEΛ ΜΟΥ Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ……..ΠΟΣΟ Σ’ΑΓΑΠΩ και στο τελευταίο αντίο από την άδικη ζωή η μεγάλη σου αγάπη ήταν μαζί σου και εξακολουθεί να είναι, αφού όλοι μα όλοι σιγοτραγουδούν ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΜΙΚΡΕ ΠΑΛΑΛΑ ΑΡΧΗΓΕ!!!
Υ.Γ ΜΑΡΙΕ ΘΑ ΖΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΛΜΟ ΜΑΣ #8… ΚΑΙ ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΡΕ ΦΙΛΕ…¨
Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ ρε φίλε… Γεια σου ρε φίλε… Να σαι καλά εκεί πάνω… Πάντα μα πάντα θα είσαι στις καρδιές μας…
**Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην 3η έκδοση του ΔΩΡΕΑΝ αθλητικού περιοδικού “TOTAL SPORTS” που κυκλοφορεί εδώ και μέρες.
(Αρθογράφος Σάββας Νεοκλέους)