Σάλπιγγες μάχης -Π.Σ-
Τα κάλπικα και τα ψεύτικα δεν τα θέλησες ποτέ δεν είναι έτσι αδερφέ; Σε αντίθεση φυσικά με άλλους που μόνο κατά αυτό τον τρόπο μπορούν.
Σήκωσε το κεφάλι, σφίξε τη γροθιά σου και συνέχισε να τραγουδάς σθεναρά και με πάθος, όλα είναι στα χέρια μας, εμείς θα το πάρουμε αυτό το πρωτάθλημα και εμείς θα το σηκώσουμε στον ουρανό για να το δώσουμε στ’ αδέρφια μας που χάθηκαν, έτσι δεν είναι; Πρέπει να το πανηγυρίσουμε όλοι μαζί. Και αυτό είναι υποχρέωση μας.
Όλη τη βδομάδα στη πρίζα για πάρτι της περιμένοντας το Σάββατο από την Κυριακή.
Το πρωτάθλημα περνά απ’ τη Λεμεσό μας και το προστάζει ιστορία μας να σταθούμε εκεί ασπίδα και στήριγμα στην ομάδα και στους παίχτες σπρώχνοντας τους από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο λεπτό με τραγούδι και χορό στην Ανατολική όπως μόνο εμείς ξέρουμε, για να σηκώσουμε στους ουρανούς τον πολυπόθητο αυτό τίτλο.
Όχι για μένα, τι κι’ αν το πάρουμε τι κι’ αν το χάσουμε η αρρώστια μέσα μας ίδια θα μείνει, και εν τέλει για μένα τον Π.Σ αυτό είναι που μετρά, έτσι από ψυχής αν το χάσουμε θα στεναχωρηθώ μόνο για αυτό τον κόσμο.
Όχι για μένα, μα για εκείνον το διψασμένο κόσμο, εκείνο τον κόσμο που πέρασε τόσα και τόσα και δεν λύγισε και δεν σταμάτησε να ελπίζει ακολουθώντας την ΑΕΛ σε κάθε πέταλο εντός και εκτός Κύπρου σε κάθε άθλημα, γιατί η ΑΕΛ είναι μία και τα αθλήματα δεν είχαν ποτέ σχέση.
Για εκείνα τα ηρωικά παιδιά που ακολούθησαν το δρόμο της ΑΕΛ, για τους ηλικιωμένους ανθρώπους που περιμένουν να το σηκώσει η ΑΕΛ σαν την υπέρτατη χαρά της ζωής, για τα νεκρά αδέρφια μας που περιμένουν την ανάσταση τους μέσα από αυτό. Για κάθε ΑΕΛίστα που μεγάλωσε ακούγοντας το «δεν θα πάρεις τρόπαιο ποτέ» κι’ ας μην ήταν ποτέ στο χέρι του να το πάρει, κι’ ας είχε και έχει τα περισσότερα τρόπαια απ’ όλες τις ομάδες στη Κύπρο σε όλα τα αθλήματα τα οποία δεν πάρθηκαν ούτε με διαιτητικά σφυρίγματα, ούτε σε κλειστά δωματιάκια.
Για κάθε φανέλα ματωμένη με αίμα για πάρτη της, για κάθε ώρα της ζωής μας που θυσιάσαμε κοντά της, για κάθε λέξη που βγήκε απ’ το στόμα μας και ήταν γι’ αυτήν, για κάθε μπύρα που καταναλώσαμε εις υγεία της, για κάθε τραγούδι που της τραγουδήσαμε και για κάθε αμυγδαλή που χαλάσαμε, για κάθε λύπη και κάθε χαρά που μας πρόσφερε θα είμαστε εκεί, πιο παθιασμένοι και πιο δυνατοί.Έχουμε την περηφάνια, το πάθος και τη δύναμη, όλα είναι στα χέρια μας κι’ αν το θελήσουμε εμείς κανείς δεν μπορεί να το θελήσει περισσότερο. Ζεσταθείτε μέσα στη βδομάδα γιατί το Σάββατο, θα γράψουμε Ιστορία.
Μη σκύψεις το κεφάλι ποτέ σου, στα δύσκολα δεν το κάνες θα το κάνεις τώρα; Πάμε δυνατά και θα τους διαλύσουμε.
Να θυμάσαι πάντα ποιος είσαι και τι υπερασπίζεις, πόσοι από εμάς έφτυσαν αίμα για να βρίσκεται εδώ η ΑΕΛ σήμερα, πόσα περάσαμε αλλά σταθήκαμε δίπλα της και την σηκώσαμε στα δύσκολα, την σπρώξαμε στις ανηφόρες και την ξελασπώσαμε από τις λάσπες. Η ΑΕΛ είναι εσύ, ο δίπλα και ο πάραδιπλα σου. Σφικτά την γροθιά σας, ανήκετε στο ιερότερο και αυθεντικότερο σύνολο του πλανήτη, στην πιο όμορφη οικογένεια που υπήρξε ποτέ στην ιστορία του ανθρώπου, ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΕΛ.
Υ.Γ Φεύγοντας το Σάββατο απο το ΣΥ.Φ.ΑΕΛ μετά τον αγώνα, είδα ένα παιδί στεναχωρημένο -όλοι είμασταν- και σκυφτό, του μίλησα και τον κοίταξα στα μάτια, χωρίς να τον ξέρω κι’ ας μας ενώνει η ΑΕΛ, του είπα “Μην σκύψεις ποτέ το κεφάλι, ποτέ”. Χαμογέλασε. Αυτό μου ήταν αρκετό, για να επιβιώσω μέσα στο άγχος της ρουτίνας μέχρι το Σάββατο. Να ‘σαι καλά κι’ ας μην κατάλαβες πόσα ένοιωσα με το χαμόγελο ενός παιδιού στην εφηβεία που δεν υποτάσσεται σε καμία ήττα αλλά συνεχίζει να μάχεται. Αυτός είναι ο δρόμος της ΑΕΛ, αυτόν συνειδητά επιλέξαμε, σε αυτόν θα δώσουμε τη ζωή μας και σ’ αυτόν θα την αφήσουμε, αυτόν διαλέξαμε κι’ ας είναι δύσκολος μα τον ακολουθούμε με τον καλύτερο τρόπο.
Υ.Γ2 Τι να πρωτοπείς για τα παιδιά του ΣΥ.Φ.ΑΕΛ, η ομάδα έχασε αλλά στη Λεμεσό ηχούσαν ΑΕΛοσυνθήματα σ’ όλη την πόλη αφού αμέσως μετά το σφύριγμα της λήξης πυρσοί, καπνογόνα και σημαίες ομόρφαιναν τον ουρανό της πόλης μας. Και συνεχίζουμε……
Κράτα γερά αδερφέ πάμεεεε. Ευχαριστώ πάρα πολύ, Π.Σ