Ακάθεκτοι όπως μάθαμε από παιδιά -Π.Σ-

Αν μου πεις δεν το περίμενες συγχωράμε αδερφέ μου μα με απογοητεύεις, χρόνια σε χτυπούν με κάθε ύπουλο και υπόκωφο τρόπο προσπαθώντας να σε λυγίσουν και να σε καταστρέψουν, τώρα θα τους μάθεις;

Μα εσύ εκεί περήφανος κρατάς σφικτά στην ματωμένη απ’ τα χτυπήματα ψυχή σου την ιδέα της ΑΕΛ.  Τόσο βαθιά μέσα σου που έστω κι’ αν ο ίδιος χαθείς, μέσα στη ψυχή σου, σε ένα άλλο κόσμο, η ιδέα της ΑΕΛ θα βρίσκεται ριζωμένη επάνω σου, κομμάτι του εαυτού σου.

Δεν λύγισες, ούτε ζήτησες ποτέ να κατεβείς από το τραίνο με τα κίτρινα βαγόνια των χιλιάδων τρελλών λεόντων.  Κανένας δεν εγκαταλείπει όσο κι’ αν οι δρόμοι γίνονται δυσκολοδιάβατοι, οι ράγες χαλασμένες και το ρίσκο περισσότερο η δίψα για ταξίδι γίνεται ακόμα μεγαλύτερη.

Πάντα με την ίδια τρέλα, την ίδια ακατανόητη για τους άλλους αγάπη επάνω στο τραίνο που οδηγεί στα όνειρα μας θα ταξιδεύουμε μαζί παντοτινά, χωρίς πολλά πολλά, κι’ ας τους να μας χτυπούν αδερφέ.

Ας τους να χτυπούν με μίσος και οργή ότι με κόπο έχτισε η τεχνική ηγεσία, την αγάπη και την τρέλα μέσα στη ψυχή μας όμως κανείς δεν μπορεί να την χτυπήσει, κι’ αυτή πάντα θα είναι η επ’ αρχή για κάθε επόμενη χρονιά που όχι μόνο δεν θα λυγίζουμε, αλλά θα συνεχίζουμε ακάθεκτοι, δυνατοί, παθιασμένοι και πιο πολλοί όπως τόσα χρόνια τώρα.  Πιο πολλοί αφού βλέπεις να κατανοούν ότι όλα είναι το ίδιο ψεύτικα τριγύρω, παρά μόνον η ΑΕΛ παραμένει λόγω εμάς των πιστών ακολουθητών της πιστή στις αξίες και στα ιδανικά της και διαφορετική από κάθε τι άλλο. Γιατί η ΑΕΛ δεν είναι 2-3 ώρες τη βδομάδα, ΑΕΛ είναι κάθε τι γύρω μας, εγώ, εσύ, αυτά τα λόγια, από κάθε τι απλό μέχρι  κάθε τι σύνθετο, όλα εξάλλου είναι κίτρινα, η ψυχή, το αίμα, η καρδιά μας, τα πάντα, απλά ΑΕΛ.

Κι’ ας τους να χτυπούν αδερφέ, δεν θα τους περάσει, πόσο θα αντέξουν να σε πολεμούν ενώ εσύ περήφανος θα περιμένεις να αντιμετωπίσεις στα ψηλότερα σημεία το επόμενο τους χτύπημα;  Πόσο θα αντέξουν να χτυπούν κάτι αλώβητο, αλύγιστο και ατάραχο, πόσο θα αντέξουν να χτυπούν την κίτρινη ακούραστη ψυχή μας;

Μια μέρα και οι ίδιοι θα λυγίσουν αδερφέ, μια μέρα θα κοπάσουν, θα κουραστούν αφού θα ξέρουν πως ότι κι’ αν κάνουν εσύ θα εξακολουθείς να είσαι εκεί, πλάι της, πιστός, περήφανος και ταυτισμένος αιώνια με το στρογγυλό σήμα και τα τρία του γράμματα, ταυτισμένος αιώνια για μια ιδέα που δεν θα κοπάσει να αντιστέκεται, να πολεμά και να αντιστέκεται σε κάθε λογής βρωμιά με το κεφάλι ψηλά.

Αυτοί είμαστε, δεν σταματάμε λεπτό, όλα για πάρτι της.

Ακάθεκτοι όπως μάθαμε από παιδιά και να θυμάσαι αδερφέ, είναι όλα ψεύτικα … η ΑΕΛ όμως μένει, μην το ξεχνάς ποτέ αυτό.

Υ.Γ Θέλω να στείλω χαιρετίσματα μέσα από τη ψυχή μου στο φίλο Γιώργο Παπαδάκο από την Καλαμάτα που μετά συγκινήσεως έμαθα ότι με διαβάζει και μέσα από τα άρθρα μου τον έκανα να αγαπήσει την ιδέα της ΑΕΛ και τον ΑΕΛίστικο τρόπο ζωής ενώ παρεπιπτόντως δεν ασχολείται καθόλου με το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα.  Φίλε Γιώργο σε ευχαριστώ -όπως και όλους- για κάθε δευτερόλεπτο που σπαταλήσατε διαβάζοντας με.  Κάποια πράγματα στη ζωή μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε, και αυτό έκανες, μου έδωσες δύναμη να συνεχίσω. Σε ευχαριστώ αλάνι, ψηλά τη σημαία. Να ‘σαι πάντα καλά.

Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας, Π.Σ