Στήριξη διαρκείας… (από την ξενιτιά)
Στο φετινό πρωτάθλημα είδαμε την ομάδα μας από την πρώτη κιόλας αγωνιστική να δείχνει τις προθέσεις της. Ξεκίνησε με το επιβλητικό 0-3 απέναντι στη Νέα Σαλαμίνα και όλοι ενθουσιάστηκαν, ίσως να ξαφνιάστηκαν και λίγο από την αποτελεσματικότητα που επέδειξε η ομάδα του Πάμπου Χριστοδούλου στον αγωνιστικό χώρο. Η αλήθεια είναι ότι έχει αρκετά χρόνια να δούμε την ΑΕΛ να τελειώνει παιχνίδι της με συνοπτικές διαδικασίες. Δυστυχώς αυτή η αποτελεσματικότητα δεν συνεχίστηκε στους επόμενους αγώνες χωρίς όμως να επηρεάσει αρχικά την πορεία της ομάδας μας. Συνέχισε το νικηφόρο σερί δείχνοντας σε όλους πως φέτος είναι ικανή να εκπληρώσει τα όνειρα του κάθε τρελαμένου οπαδού της.
Το νικηφόρο σερί αν και έφτασε στο αποκορύφωμα του με την εκτός έδρας νίκη απέναντι στο Αποελ ήρθε το βουβό τσίρειο για να το σταματήσει. Στο παιχνίδι με την Ανόρθωση η ΑΕΛ διατήρησε για ακόμη ένα παιχνίδι το μηδέν παθητικό χωρίς ωστόσο να καταφέρει να μεταφράσει σε γκολ μια από τις λίγες αλλά κλασσικότατες ευκαιρίες που βρήκε. Την συνέχεια την γνωρίζουμε όλοι με το στραβοπάτημα στο κίτρινο ¨Αμμόχωστος¨ και την πρώτη ήττα της ομάδας μας στο δεύτερο ημίχρονο με την Ομόνοια.
Κάπως έτσι μπορεί κάποιος να περιγράψει την μέχρι τώρα πορεία της ομάδας μας στο φετινό πρωτάθλημα. Πάρα πολύ καλό ξεκίνημα το οποίο φέρνει την ομάδα μας να συγκατοικεί στην δεύτερη θέση του βαθμολογικού πίνακα με το Αποελ.
Προσωπικά θέλω να σταθώ σε κάτι που είπε αρκετές φορές φέτος στις συνεντεύξεις τύπου ο Πάμπος Χριστοδούλου. <<Θέλουμε τον κόσμο μας να μας στηρίξει και στα καλά και στα άσχημα.>> Αυτό το έλεγε όταν η ομάδα μας διαδεχόταν την μια νίκη μετά την άλλη και ήταν στην κορυφή της βαθμολογίας. Αυτό πρέπει να το εμπεδώσουμε και να μην αφήσουμε κανένα να χαλάσει το πολύ καλό κλίμα που υπάρχει από την αρχή της χρονιάς στις τάξεις της ομάδας.
Σίγουρα μπορεί να έγιναν λάθη τα οποία στοίχησαν κάποιους επιπλέων βαθμούς. Σίγουρα οι συχνοί τραυματισμοί ανησυχούν τον κόσμο. Σίγουρα η δυστοκία στο σκοράρισμα φέρνει στο μυαλό των οπαδών μας παλαιότερες χρονιές όμως ο αρμόδιος για να βρει τις λύσεις είναι ο Πάμπος Χριστοδούλου μαζί με τους συνεργάτες του. Δεν είναι κάτι που περνά από το χέρι μας. Καθήκον όλων εμάς είναι να κάνουμε το αυτονόητο. Να στηρίξουμε όπως πάντοτε την ομάδα μας και να μην αφήσουμε τίποτα και κανένα να σταθεί απέναντι της. Ούτε η μουρμούρα θα βοηθήσει ούτε τίποτα. Δουλειά του κάθε ΑΕΛΙΣΤΑ που αγαπά παθολογικά την ιδέα που λέγετε ΑΕΛ είναι να στηρίξει με όλες του τις δυνάμεις το φετινό οικοδόμημα που όπως φαίνεται αργά ή γρήγορα θα φέρει αυτό που χρόνια ονειρευόμαστε και περιμένουμε με λαχτάρα.
Στήριξη λοιπόν στην ομάδα μας και σίγουρα αυτοί που είναι εκεί θα βρουν τις λύσεις και τις αδυναμίες που παρουσιάστηκαν θα τις εξαλείψουν. Το νερό μπήκε στο αυλάκι και μόνο αισιόδοξα μπορούμε να βλέπουμε το μέλλον της ΑΕΛ μας.
Μπορεί να ζω στην ξενιτιά μα η ΑΕΛ βρίσκεται ασταμάτητα στην σκέψη μου…
*Ευχαριστούμε τον φίλο Μιχάλη για την αποστολή του παραπάνω άρθρου το οποίο και σας δημοσιεύσαμε αυτούσιο.