Ευχαριστίες προς Ερνέστο Σοφοκλέους

Δεν ήταν ούτε ο απροσπέλαστος Ντεγκρά ούτε το αμυντικό δίδυμο τείχος της άμυνας, Ουόν-Ντόσσα, που έφεραν το πρωτάθλημα το 2012. Δεν ήταν ούτε ο μαγικός Μπεμπέ, αλλά ούτε ο δυναμίτης Ντεντέ. Δεν ήταν ο ασταμάτητος Αϊρόσα. Όχι, ούτε ο κιλλερ Βουό. Ούτε καν ο συμπαθητικός Καφού. Ούτε ο “μαγική σέντρα” Τζιλμπέρτο, αλλά ούτε ο αρκετά βοηθητικός Ντίκσον.

Αυτός που πραγματικά κατάφερε να κάνει τόσους χιλιάδες οπαδούς να πανηγυρίσουν το πρωτάθλημα μετά από 44 ολόκληρα χρόνια ήταν ο Ερνέστο Σοφοκλέους. Ναί, ο γιός του προέδρου ήταν η αιτία που έφερε το πρωτάθλημα (σύμφωνα πάντα με τον Ανδρέα Σοφοκλέους). Πιο συγκεκριμένα χρωστάμε τις μαγικές στιγμές του 11-12 στο κλάμα του υιού Σοφοκλέους, αφού ο ίδιος ο πατέρας είπε “χρωστάτε τούτου του μιτσή το πρωτάθλημα”.

Έτσι με την σειρά μας θα θέλαμε να ευχαριστούμε θερμότατα τον Ερνέστο για όσα έκανε για εμάς. Που μας έβγαλε στους δρόμους μετά από 44 χρόνια, για 44 μέρες.

Αλήθεια όμως Ερνέστο, το 2009 γιατί δεν έκλαιγες; Το 2012 για το νταμπλ; Ή το 2013 απέναντι στον Απόλλωνα; Στο επεισοδιακό 2015 με Αποέλ; Τίποτα; Το χαμένο πρωτάθλημα του ’14;  Για να μην ξεχνάμε και τα χαμένα, έτσι;

Εμείς κλαίμε παραπάνω από 20 χρόνια κύριε Σοφοκλέους. Εμείς πονάμε τη ψυχή μας και όχι μόνο τη πούγκα μας. Σε μία συνέντευξη τύπου “επαναλαμβανόμενης κασέτας”, δεν έφταιξες μία φορά τον εαυτό σου.

Υ.Γ. για τους προτρέχοντες: Δεν έχουμε τίποτε με τον Ερνέστο, το κείμενο είναι με ύφος ειρωνικό