Δηλώνω … με τους «αλήτες» -Π.Σ-

Δε θα γράψω για το παιχνίδι εξ’ άλλου δεν είμαι δημοσιογράφος, ούτε καν ξέρω να γράφω έχοντας κάποιο σκοπό, το μόνο που κάνω είναι να ξεδιπλώνω σκέψεις και συναισθήματα στο χαρτί.

Αρχικά, συγχαρητήρια στον κόσμο μας που για εμένα προσωπικά έπαιξε τον πιο σημαντικό ρόλο για να κερδηθεί ο αγώνας, έκανε τη «μάχη» του ντέρμπυ όπως την αποκάλεσαν κάποιοι παράσταση για ένα, δηλαδή για εμάς, για τον κίτρινο λαό. Ο κόσμος έβαλε φτερά στους ποδοσφαιριστές οι οποίοι εισάκουσαν τις απαιτήσεις του και πήραν το τρίποντο και μπράβο τους.

Το πανό του ΣΥ.Φ.ΑΕΛ για τη μικρή Μαρία που ταλαιπωρείται από καρκίνο ήταν αυτό που μου κόλλησε στο μυαλό από το χθεσινό αγώνα. Η ιστορία της μικρής Μαρίας λίγο πολύ έγινε γνωστή, το κοριτσάκι δε θα μπορέσει να εγχειριστεί εάν καταστεί ανάγκη γιατί τα λεφτά «κουρεύτηκαν». Κουρεύτηκαν από τη «Δημοκρατία» που μας σερβίρουν ως την καλύτερη λύση, μια δημοκρατία και μια δικαιοσύνη που υπάρχει μόνο για λίγους και συντηρείται από άτομα με παρωπίδες που τους έχουν κάνει το μυαλό κιμά. Εν τω μεταξύ είμαι σε θέση να γνωρίζω ακόμη 1 περίπτωση όπως της μικρής Μαρίας, ελπίζω να είναι καλά το παιδί και να μη χρειαστεί τα λεφτά που του έκλεψαν κάποιοι με τη κάλυψη των νόμων τους.

Οι αλήτες της ΑΕΛ, οι αλήτες του ΣΥ.Φ.ΑΕΛ έστειλαν το κοινωνικό τους μήνυμα, ένα μήνυμα που φτάνει στα αυτιά εκείνων με τις γραβάτες όμως δε τους ακουμπάει τίποτα, ζούμε σε μια ξεφτιλισμένη κοινωνία που όποιος έχει αξιώματα ή την παραμικρή εξουσία την εκμεταλλεύεται εις βάρους των απλών ανθρώπων, του απλού κοσμάκη που το μόνο που θέλει είναι να περάσει τη ζωή του αξιοπρεπώς.

Όσο «κακά» κι’ αν ακούγεται θα το πω ωμά, αν η Μαρία δεν εγχειριστεί λόγω των γαμημένων χρημάτων που της πήραν, το κράτος θα αναλάβει την ευθύνη για ένα φόνο; Γιατί μπορεί να μη τη σκοτώνει άμεσα αλλά της στερεί την ελπίδα για ζωή, μια ζωή που ίσως εξαιτίας των αποφάσεων τους σβήσει και πλέον θα είναι αργά.

Τελικά ποιοι είναι οι αλήτες «κύριοι», αυτοί που παλεύουν για τα ιδανικά τους και ζητούν μια πιο δίκαιη κοινωνία, αυτοί που νοιάζονται για το κοινό καλό ή εσείς; Δε θέτω το ερώτημα προς απάντηση, τη γνωρίζω, εξάλλου δεν αναμένω πως θα διαβάσει κάποιος από εσάς κάποιον περιθωριακό σαν εμένα. Μα ακόμη κι’ αν ήξερα πως θα το διαβάζατε δε θα το γραφα, όχι γιατί φοβάμαι κανένα θρασύδειλο από εσάς, αλλά γιατί θα είχα ξεφτίσει ο ίδιος αν έφτανε η φωνή μου πιο πέρα απ’ τα αυτιά αυτών των αυθεντικών, περήφανων λεόντων που παλεύουν και μάχονται καθημερινά για ένα καθαρό κούτελο και ένα πιο δίκαιο αύριο, η φωνή μου δε χωρά στ’ αυτιά σας ούτε οι λέξεις που δακτυλογράφησα στις 6 το πρωί στα ακριβά σας γραφεία, στη βόλεψη, στην καλοπέραση και στη βλακεία σας. Δώστε τα λεφτά όσων τα έχουν πραγματική ανάγκη πίσω.

Και αν αυτοί με τα κίτρινα κασκόλ είναι οι αλήτες, ναι ρε εγώ γουστάρω να είμαι με τους αλήτες. Με τους αλήτες ρε και περήφανος αφού μ’ αυτούς η ζωή έχει ένα αξιοπρεπέστατο νόημα.

Υ.Γ 1 Έγραψα άλλα τόσα τα οποία και αφαίρεσα, μη θέλοντας να σε κουράσω αδερφέ μου.  Και ναι πραγματικά είμαι περήφανος, πάντα είχα τη τάση από παιδί να υποστηρίζω τον αδικημένο, τον «άσημο» και τον ταλαιπωρημένο, καθώς και αυτόν που δε τα βάζει κάτω σε καμία αναποδιά, που δε συμβιβάζεται και δεν υποκύπτει, εκείνον που δε σκύβει το κεφάλι, κι’ όλα αυτά κι’ άλλα τόσα … σε χαραχτηρίζουν αδερφέ μου.

Υ.Γ2 Καλό ταξίδι Χριστιάνα, αργά ή γρήγορα θα ανταμώσουμε

Υ.Γ3 Δε τους νοιάζει γιατί δε χτύπησε το πρόβλημα τη δική τους πόρτα, όσο γυροφέρνουν τα προβλήματα στα άλλα σπίτια και δεν περνάνε από το κατώφλι του σπιτιού τους μέσα κανένα πρόβλημα. Μόνο εάν «φορέσεις τα παπούτσια» του άλλου μπορείς να καταλάβεις έστω και στο ελάχιστο τη τραγικότητα της κατάστασης που βιώνει, μα θα μου πεις δέχονται αυτοί να μπούνε στα δικά μας φτηνά και σκισμένα υποδήματα;

Υ.Γ4 Το βάρος πριν την έναρξη του αγώνα ήταν διπλό, λίγο το άγχος για το παιχνίδι αλλά και η στεναχώρια που κάποιοι δε τα κατάφεραν να βρίσκονται μαζί μας λόγω των εξωφρενικών τιμών των εισιτηρίων. Αρκετός κόσμος δεν έχει ούτε τα βασικά πως θα πληρώσει τέτοιες τιμές για να δει έναν αγώνα, την επόμενη φορά θα είναι κάποιοι άλλοι από εμάς, και καθώς το μέλλον προβλέπεται δυσοίωνο όσο περνά ο καιρός ο κόσμος που δε θα μπορεί να πληρώσει θα αυξάνεται συνεχώς.

Σας ευχαριστώ ολόψυχα για το χρόνο σας, να ‘στε πάντοτε καλά.
Με σεβασμό και εκτίμηση Π.Σ