Ήρθε η ώρα να υποτάξουμε την ιστορία -Π.Σ-

Τόσα και τόσα συμβαίνουν σήμερα, ο κόσμος μοιάζει τρομοκρατημένος, η αλήθεια μισή και οι γραβάτες στα κανάλια δίνουν και παίρνουν, ρίχνουν ψέματα που κάποιοι τα αναμασάνε και κάποιοι τα αναπαραγάγουν.  Κάποιοι έσκυψαν το κεφάλι και σταμάτησαν να παλεύουν, κάποιοι κουράστηκαν με την αρρωστημένη κατάσταση που κυριαρχεί. Άλλοι δεν έχουν ούτε τα βασικά, γάλα, ψωμί και ένα πιάτο φαΐ.  Κάποιοι σαν εμάς αποζητούν την ανθρωπιά, την αλήθεια και συνεχίζουν να παλεύουν για το καλύτερο με ότι απέμεινε.

Όμως πολλοί, απ’ το υστέρημα τους οι περισσότεροι, αγόρασαν το εισιτήριο του αγώνα ΑΕΛ – Ομόνοια και έδωσαν το παρών τους σε ένα Τσίρειο που έμοιαζε με καμίνι της κολάσεως, ένα Τσίρειο που θα λύγιζε ο κάθε αντίπαλος.

Οι φίλοι μου, τα ίδια τα αδέρφια μου παραμέρισαν ότι είχαν, άφησαν υποχρεώσεις και λοιπές καταστάσεις στο περιθώριο, αγόρασαν με δυσκολία ένα εισιτήριο γι’ αυτούς και για τις οικογένειες τους, αγόρασαν τη θέση τους για να καταθέσουν για άλλη μια φορά τη ψυχή τους στην ανατολική κερκίδα σπρώχνοντας τους ποδοσφαιριστές μας και κόβοντας τα πόδια των αντιπάλων που έμοιαζαν ανύπαρκτοι στον αγωνιστικό χώρο σε πολλά διαστήματα του αγώνα.

Οι φίλοι μου, τα ίδια τα αδέρφια μου σαν ινδιάνοι τραγουδούσαν ασταμάτητα για τα ιερά και τις αξίες της κίτρινης φυλής μας, της θρησκείας και της πίστης μας.

Αυτός ο κόσμος, αυτοί οι άνθρωποι και ο καθένας ξεχωριστά, αξίζουν πολλά, αξίζουν όλη την ιστορία, όλα τα φώτα, κι’ ας τους τα έριχναν όποτε ήταν για αρνητικό σκοπό.  Η ιστορία σου χρωστά αδερφέ μου, η ιστορία πρέπει να έρθει και να σου παραδώσει το κύπελλο που αξίζεις εδώ και τόσα χρόνια περισσότερο απ’ τον καθένα κι’ ας η τύχη και άλλες συγκυρίες τόσο καιρό έκαναν τον τίτλο να σου γυρίζει την πλάτη.  Αυτή η καριόλα η ιστορία πρέπει να υποταχτεί στα πόδια σου και μετανοημένη να σου παραδώσει τον τίτλο για όσα σου πρόσφερε στο παρελθόν προσδοκώντας να σε διαλύσει και να σε διαφθείρει, να σε κάνει να μην αντέξεις τις κακουχίες, να λυγίσεις και να εξαφανιστείς απ’ την αγάπη της ζωής σου.

Όμως εσύ θα βρεθείς ξανά φάτσα μαζί της, ξανά.  Λίγο μεγαλύτερος, λίγο πιο ταλαιπωρημένος αλλά σίγουρα πιο παθιασμένος, πιο δυνατός και πιο έτοιμος από κάθε άλλη φορά.

Και αυτή τη φορά θα της πάρεις πίσω όσα σου χρωστά, θα της σφίξεις το λαρύγγι και με πάθος θα πάρεις τον τίτλο αγκαλιά και με ουρλιαχτά θα της βάλεις τη σφραγίδα σου, τη σφραγίδα μας, τη σφραγίδα της ΑΕΛ μας, της δικιάς μας ΑΕΛ, της ΑΕΛ του κόσμου, του απλού ΑΕΛίστα γράφοντας έτσι την ιστορία όπως κανείς άλλος, αυτήν που θα διηγούμαστε στα παιδιά μας με δάκρια στα μάτια σε λίγα χρόνια, αυτή που θα μας φέρνει ρίγος και συγκίνηση, μα και αυτή που θα προσπαθήσουν να λασπώσουν και να αλλάξουν αυτοί που συνηθίζονται σε τέτοιες πρακτικές.

Η ιστορία του 5ου χαμένου τελικού δε θα υπάρξει ποτέ, θα το πάρουμε γιατί μας το χρωστά, θα το πάρουμε γιατί μας ανήκει, θα το πάρουμε γιατί είμαστε η ΑΕΛ.  Τίποτα και κανένας δεν είναι παρόμοιος ή κοντά στο εκτόπισμα της ιδέας της ΑΕΛ, γιατί δε μιλάμε για ομάδα … μιλάμε για τις ανθρώπινες ζωές που σπαρταρούν, αγχώνονται, υποφέρουν, γελούν, δακρύζουν, χορεύουν, τραγουδούν και τρελαίνονται στο άκουσμα της.  ΑΕΛ αδέρφια μου, Α.Ε.Λ.

Ευχαριστώ από καρδιάς για το χρόνο σας. Αδερφικούς χαιρετισμούς.  Με σεβασμό και εκτίμηση. Π.Σ