O κόσμος αυτός αξίζει πολλά

Γράψαμε, γράφουμε και θα γράψουμε χιλιάδες λέξεις για τον κόσμο της ΑΕΛ, μα χθες ο κόσμος της ομάδας ξεπέρασε κάθε όριο λογικής, η οργανωμένη μερίδα δεν περιορίστηκε στην αριστερή πλευρά του Τσιρείου αλλά ξετυλίχθηκε μέχρι την άκρη του πάνω και κάτω διαζώματος. Όλοι οι οπαδοί ήταν κομμάτι των οργανωμένων, όλοι οι οπαδοί τραγουδούσαν όλα τα συνθήματα που ξεκινούσαν οι λεβέντες της θύρας 3 και ο παλμός όλο και φούντωνε όσο πέρναγε η ώρα.

Ο μεγάλος ΑΕΛίστας δεν σταμάτησε δευτερόλεπτο το τραγούδι και την ώθηση που απαιτείτο για να φθάσουν οι ποδοσφαιριστές μας προς τη νίκη.

Μικροί, νέοι, παιδιά, ηλικιωμένοι όλοι ήταν στο πόδι και τραγουδούσαν ενώνοντας τις φωνές τους για την σπουδαία ιδέα της ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ.

Για τους απέναντι τι να πεις, ούτε προσπάθησαν να ακουστούν αφού οι βρυχηθμοί των λεόντων συγκάλυπταν την κλαμένη φωνούλα τους που αν διερωτάστε πως έμοιαζε σας λέμε έμοιαζε λίγο σαν ηλεκτρικό πρόβατο.

Συγχαρητήρια στο κόσμο της ομάδας μας, σε όλους ανεξαιρέτως που δεν υπέπεσαν σε καμία πρόκληση (άναμμα πυρσών και ρήξη κροτίδων από απέναντι) για να τιμωρήσουν την αγαπημένη μας ομάδα και στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και ενώνοντας τις χιλιάδες φωνές τους έκαναν την Λεμεσό και το Τσίρειο στάδιο να ζήσει πρωτόγνωρες μοναδικές στιγμές που μόνο οι οπαδοί της ΑΕΛ μας μπορούν να προσφέρουν.

O κόσμος αυτός αξίζει πολλά και βλέποντας την χαρά που βιώνει τόσα χρόνια μετά καταλαβαίνεις τη δικαίωση που νοιώθει η κίτρινη ψυχή του για τα χρόνια υπομονής και ξηρασίας που στάθηκε εδώ κοντά της, πιστός και ατάραχος στα πιο ψηλά σημεία να τραγουδά για πάρτη της.

ΖΗΤΩ Η ΑΕΛ, Ο ΑΕΛΙΣΤΑΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΤΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ