Η πρώτη φορά εκεί -Π.Σ-

Ήμουν δεν ήμουν 8 χρονών μα μου είχες υποσχεθεί πως θα με έπαιρνες μια φορά εκεί μαζί σου, πως θα με έπαιρνες κάπου μαγικά που δεν θα ήθελα να φύγω,

πως τα συναισθήματα που θα ένοιωθα θα ήταν όλα όσα είχα νοιώσει μέχρι τότε στη ζωή μου. Εγώ Απλά σε άκουγα δεν έδινα και πολύ σημασία. Πόση προσοχή θα μπορούσε να δώσει ένα παιδί στην ηλικία μου στα λόγια ενός μεγαλύτερου.
Κι όμως ήρθε η μέρα που θα με έπαιρνες μαζί σου, ήταν η μέρα που θα καταλάβαινα τι εννοούσες. Ένοιωθα αμηχανία, διερωτόμουν πόσο διαφορετικά μπορεί να είναι εκεί, όταν σιμώσαμε άρχισα να νοιώθω πολλά, η καρδιά μου χτύπαγε δυνατά λες και είχα ξυπνήσει από εφιάλτη, η μυρωδιά ήταν λες και καιγόταν κάτι . Ήταν χαμός και γω να κρέμομαι από πάνω σου, να μην σε χάσω, είδα εκεί να είναι όλοι αγκαλιασμένοι και να χορεύουν, να είναι όλοι αδέρφια.

Ο χορός έκανε τα μακριά μαλλιά των περισσοτέρων να μπαίνουν στον ρυθμό της ουσίας και τα χοντρά άγρια πρόσωπα τους να τραγουδούν με ευλάβεια τα αποτελούμενα από απλά λόγια συνθήματα. Τέτοιοι μεγάλοι, άγριοι άνθρωποι και χορεύουν σκέφτηκα; Βλέπεις δεν ήξερα τότε πως η αγάπη δεν μετρά χρόνια, ούτε λύπες και χαρές, όχι οποιαδήποτε αγάπη, μα η αγάπη εκείνη που συσπείρωσε και ένωσε εκείνη τα στιγμή χιλιάδες διαφορετικά άτομα και τα πώρωσε με την ακαταμάχητη και μαγική έλξη της. Αυτή την αγάπη είδα στα μάτια όλων αυτών, όπου των περισσοτέρων ήταν τα μόνα που φαινόντουσαν αφού τα μακριά γένια, τα καπέλα και τα κασκόλ έκρυβαν τα πρόσωπα τους.
Έτσι με μύησες ξάδερφε μου μέσα στην ΘΥΡΑ 3 και αυτά που περιγράφω και θα περιγράψω στη συνέχεια ήταν τα πρώτα λεπτά μου, οι πρώτες στιγμές μου στην ΘΥΡΑ της μεγάλης μας αγάπης.
Όσο η ώρα πέρναγε καταλάβαινα εξακολουθώντας να είμαι δεμένος επάνω σου γιατί χτύπαγε τόσο δυνατά η καρδιά μου, και γιατί η μυρωδιά ήτανε τόσο έντονη. Ο ήχος του τυμπάνου την κάλεσε να ενωθούν να γίνουν ένα και συμφώνησαν, έδωσαν όρκο κάθε χτύπημα στο τύμπανο και ένας χτύπος της καρδιάς μου. Ήμουν εκεί και το απολάμβανα, εκείνη η μυρωδιά άρχισε να γίνεται εντονότερη μα μην ξαφνιαστείτε και πιο απολαυστική κάνοντας με να την αναπνέω ικανοποιώντας την καρδιά μου η οποία χτύπαγε με ξέφρενο ρυθμικό παλμό. Και με το άναμμα κι άλλων πυρσών άρχισα να χάνομαι, να χάνομαι εκεί που χανόσουν και εσύ αλλά και τα χιλιάδες αδέρφια μας που πρώτη φορά συναντούσα μα το ένοιωθα, ήταν αδέρφια μας. Απομνημόνευσα τους ρυθμούς με την βοήθεια της καρδιάς μου και άρχισα να εγκλιματίζομαι για τα καλά στο μαγικό κόσμο της ΘΥΡΑΣ 3.
Αναπολώ και γράφω ένα άρθρο για να σε ευχαριστήσω που με μύησες μέσα σ’ αυτή και ταυτόχρονα μ’ αυτό μου πρόσφερες πολλά τα οποία κρατώ για πάντα καλά οχυρωμένα στη ζωή μου και τα ονομάζω αξίες. Η μέρα εκείνη με έκανε να είμαι τόσα χρόνια μετά προστάτης των πιστεύω μου, προστάτης των ιδεών μου που δεν αφορούν τίποτα άλλο παρά μόνο την ιδέα που λέγεται ΑΕΛ. Τη μέρα εκείνη μπολιάστηκα με πάθος και τσαμπουκά, με δύναμη και θέληση κάνοντας όνειρα γι’ αυτή την ιδέα, γι’ αυτήν την αγάπη. Κάνοντας με διαφορετικό, αυθεντικό και μοναδικό σ’ αυτόν τον άθλιο τόπο που ζούμε, σε έναν τόπο που μας σερβίρει κάθε τι ψεύτικο και άνανδρο, κάθε λογής υποκρισία και βρωμιά την κάνει να φαίνεται σπουδαία και μοναδική.

Η μύηση μου στον ΑΕΛίτικο κόσμο με έμαθε να είμαι διαφορετικός να βλέπω τα πράγματα όπως είναι και να αποστασιοποιούμαι από όλα αυτά που με το ζόρι και καλά πρέπει να δεχτώ ως ορθά. Μας κάνουν να μοιάζουμε με ύποπτη εξαίρεση αφού δεν γινόμαστε ένα με τη μάζα, δεν αγαπάμε κάτι άλλο παρά το κίτρινο κασκόλ μας και το σήμα με τα τρία γεμάτα νόημα γράμματα. Μας πολεμούνε γιατί δεν κάνουμε μπεε, γιατί δεν συμμετέχουμε στα βρώμικα παιχνίδια τους, γιατί δεν γίναμε κομματόσκυλα και να σκύβουμε μπρος σε κάθε καρεκλοκένταυρο και αξιωματούχο. Με έκανε να αποκτήσω ιδανικά που ούτε στις σπουδές μου, ούτε στις δουλειές που έκανα, ούτε στις δυσκολίες που πέρασα δεν απέκτησα. Καμία πατρίδα δεν μπορεί να μου προσφέρει όσα η ΑΕΛ.
Μου μίλαγες όπως είπα στην αρχή για συναισθήματα που επρόκειτο να με μαγέψουν για συναισθήματα που θα με γέμιζαν και θα με συνέπαιρναν. Καταλαβαίνεις όμως ότι δεν έμειναν μόνο συναισθήματα και αναμνήσεις, αυτό που έκανες καθόρισε τον τρόπο ζωής μου, τον τρόπο ανατροφής μου και τον τρόπο συμπεριφοράς ανάλογα με κάθε περίπτωση που βρισκόμουν αντιμέτωπος. Αυτό που έκανες ήταν να με σπρώξεις να μπω σε ένα σωστό δρόμο και να σωθώ, να ξεφύγω από τους πολλούς, να καλλιεργηθώ και να γαλουχηθώ με αγνά και προπάντων αληθινά συναισθήματα.

Η ΑΕΛ είναι κοινωνικό φαινόμενο, η ΑΕΛ είναι λόγος και τρόπος ζωής.
Τόσα πολλά με έμαθε αυτή η μύηση στη Θύρα 3 τόσα πολλά μου πρόσφερε στη ζωή μου και θα μου προσφέρει ακόμη, κι όταν η καρδιά μου θα σταματήσει να χτυπά, το τύμπανο θα συνεχίσει στους αιώνες, για να πάρουν τον ρυθμό του οι καρδιές των επόμενων γενιών, οι καρδιές των παιδιών μας.

Σε ευχαριστώ. Να είσαι περήφανος.
Π.Σ