Άλλη μια αποκαθήλωση

Θυμάμαι καλά το 2012. Οι τότε ποδοσφαιριστές εκείνης της φοβερής ομάδας του Πάμπου ήταν κάτι σαν λαϊκοί ήρωες της Λεμεσού. Έστειλαν στα ουράνια τον κόσμο της ΑΕΛάρας και για τουλάχιστον 44 ημέρες η πόλη έζησε τους πιο εντυπωσιακούς και μαζικούς πανηγυρισμούς που έγιναν ποτέ στην Κύπρο. Όπου και αν κυκλοφορούσαν στην πόλη ο κόσμος τους λάτρευε και καμάρωνε γι’ αυτούς.

Πέρασαν ήδη 10 χρόνια και είναι ώρα ένας ακόμα θρύλου εκείνης της ομάδας να αποκαθηλωθεί. Ο Σίλας που όλοι πιστέψαμε ότι μπορεί να αναγεννήσει την ομάδα μας δεν τα κατάφερε. Στις δύο αγωνιστικές που ήταν προπονητής η ομάδα ήταν κατώτερη των περιστάσεων και ας το αφήσουμε μέχρι εδώ. Δεν χρειάζονται περισσότερα, ούτε αναλύσεις επί αναλύσεων αν το άξιζε ή όχι μια ακόμα ευκαιρία, ούτε ακόμη…αν αργήσαμε να τον διώξουμε. Τέλειωσε η υποθεση.

Ο Σίλας πληρώνει την ανεπάρκεια και την ανοργανωσιά που επικρατεί στο οικοδόμημα της ΑΕΛ. Δεν ξέρω αν όλες οι μεταγραφές ήταν με τη σύμφωνο γνώμη του. Δεν ξέρω που είδε τον Μακρή ή τον Σιλβέστρο και τους «ζήτησε» στην ομάδα. Δεν ξέρω αν ήταν επιλογή του να ξεκινήσουμε 9 Ιουλίου προετοιμασία, ούτε καν αν ευθύνεται αυτός που πήγαμε διακοπές στη Βουλγαρία χωρίς φιλικά παιχνίδια ουσίας που να μας βοηθήσουν. Πάντως, μαζί με την επιστροφή του ΣΥΦΑΕΛ έβαλε και αυτός το λιθαράκι του για να ξυπνήσει και πάλι ο κόσμος.

Επί της ουσίας. Χρειάζεται μια γενικότερη αναθεώρηση του πως η ΑΕΛ αντιμετωπίζει τους δικούς της ανθρώπους. Είναι ντροπή αυτό που γίνεται σήμερα με τον Σίλας. Εντάξει, απέτυχε ως προπονητής, χρειάζεται όμως σεβασμός, καλύτερα αλληλοσεβασμός. Το ίδιο και με τον Μπεμπέ, του οποίου οι ευθύνες μπορεί να είναι και μεγαλύτερες. Ανθρώποι που έγραψαν ιστορία με την τιμημένη κίτρινη φανέλα είναι κρίμα και άδικο να φεύγουν όχι απλά ως αποτυχημένοι αλλά και ως εχθροί.

Στο κάτω κάτω, αν δεν έχουμε την ωριμότητα και τη ψυχραιμία να δεχθούμε παλιές δόξες της ομάδας σε άλλα πόστα, καλύτερα να μην τους φέρνουμε πίσω. Δεν θέλω καν να σκέφτομαι ότι κάποτε θα βρίζουμε και θα παρακαλούμε να αποχωρήσει ο Ματίας, ο Αιρόσα και ο Ντεντέ. Πάνω από όλους και όλα η ΑΕΛ, όμως η ΑΕΛ στέκει και είναι εκεί χάρη στον κόσμο της και στις μεγάλες της σημαίες.

Στο καλό Σίλας, προτιμώ να σε θυμάμαι για την μαεστρία που οδηγούσες την ομάδα το 12…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *