Μια ζωή φεύγουν πυροβολόντας – Απαιτούμε μα δεν δείχνουμε σεβασμό

Δεν θυμόμαστε την τελευταία φορά που ένας ποδοσφαιριστής έφυγε από την ΑΕΛ και είχε δυο καλά πράγματα να πει για την διοίκηση και την ομάδα.  Το ποδόσφαιρο δεν άλλαξε σήμερα, οι πρώτοι που πρόδωσαν όσα αγάπησαν δεν ήταν ξένοι, ήταν ”δικοί” μας, παιδιά γέννημα θρέμμα της ΑΕΛ που μόλις μύρισαν χρήμα γύρισαν την πλάτη χωρίς δισταγμό.  Παιδιά που είδαν την τσέπη και την πάρτη τους.

Ναι, οι ποδοσφαιριστές έχουν καλά συμβόλαια, αμοίβονται αν οι ομάδες τους πληρώνουν, πολλές φορές αδρά για να κάνουν σε επαγγελματική βάση όσα γουστάρουμε όλοι μας, να κλωτσάμε το τόπι και να τρέχουμε γύρω από την μπάλα.  Αλλά αυτό δεν αναιρεί την στάση της διοίκησης της ομάδας που τόσα χρόνια τώρα φέρεται σε ποδοσφαιριστές σαν να είναι σκουπίδια.

Μάθαμε για άτομα παρατημένα και ξεχασμένα πίσω από τα γκολπόστ να προπονούνται μόνοι τους, να μην τους μιλάνε προπονητές ή γυμναστές.  Τα πρόσφατα γεγονότα με καυγάδες στα αποδυτήρια αλλά και την ιστορία με τον Ντόσσα ρεζιλεύουν πρώτα την ΑΕΛ και μετά οποιοδήποτε άλλο.

Ο Ντόσσα μπορεί να ήθελε να φύγει και ναι είναι πάνω απ’ όλα η ΑΕΛ.  Αλλά γιατί ο ένας ποδοσφαιριστής πίσω από τον άλλο φεύγουν πυροβολόντας.  Όσο περιμένουμε σαν άνθρωποι που έρχονται από μια άλλη χώρα να σέβονται και να τιμούν τον κύκλο με τα τρια γράμματα που εμείς θα δίναμε την ζωή μας άλλο τόσο οφείλουν οι διοικούντες να σέβονται την ΑΕΛ πρωτίστως που δεν φέρεται σε ανθρώπους σαν να είναι σκουπίδια και κυρίως τους ανθρώπους.

Ότι για παράδειγμα έγινε με τον Μάριο Νικολάου, που κανείς δεν είχε το θάρρος να τον κοιτάξει στα μάτια και να του πει σταράτα λόγια, το ίδιο έγινε και με άλλους ποδοσφαιριστές.  Αυτές οι συμπεριφορές φυσικά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΕΛ!

Εμείς παπαγαλάκια δεν είμαστε, ούτε πρόκειται να γίνουμε με τόσα χρόνια στο κουπί, ούτε προσδοκίες έχουμε από την διοίκηση πως θα γίνει ανθρώπινη ή θα κτίσει τρόπους επικοινωνίας όπως αναμένει ο ΣΥ.Φ.ΑΕΛ.  Έχουμε πολλά εις γνώση μας και δεν τα αναφέρουμε για να μην καταλήξουμε καθημερινό κους-κους -σαν άλλα- γιατί περι τίνος πρόκειται.

Μια ομάδα που δεν δουλεύει σε σωστή βάση, ένας πρόεδρος που ασχολείται με οτιδήποτε άλλο, οπαδοί που την λατρεύουν αλλά αντιστέκονται στον φασιστικό τρομονόμο και όλα αυτά δημιουργούν έναν πανικό που δεν ξέρεις από που να ξεκινήσεις.

Τώρα θα τρέξουν κάποιοι να μας πουν πως δημιουργούμε προβλήματα και ένταση, όσοι δεν έχουν τα μάτια να δουν και την αντίληψη να καταλάβουν πως το βουνό που βλέπουν σκεπάζεται από χαλί, το οποίο ”μπήξε τζαι να μπήξεις” … έγινε τεράστιο και απροσπέλαστο, τότε δεν περιμένουμε να καταλάβουν από εμας.  Ας συνεχίζουν να τα βλέπουν όλα ρόδινα.

Κάποτε ήταν ο κόσμος να θυμούνται ως ανάμνηση οι ποδοσφαιριστές που έφευγαν δυσαρεστημένοι και μη, τώρα τι έμεινε να θυμούνται από την ΑΕΛ;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *