Μια μέρα όπως παλιά – Κίτρινα Μυαλά

Μια μέρα όπως παλιά, μια μέρα βγαλμένη από τα πιο τρελά μας όνειρα.

Ημέρα ΑΕΛ, ημέρα ποδοσφαίρου. Δεν σου γράφω για τους 11 που έπαιξαν στο γήπεδο, ούτε για το χιλιοειπωμένο θέμα “Κάρτα οπαδού”.  Σου γράφω για τα παιδιά που γέμισαν το σύνδεσμο, για να δούνε έστω και από το χαζοκούτι την αγαπημένη τους. Γιατί στο σύνδεσμο, εκεί κάτω στον Εναέριο στήθηκε ένα πάρτι βγαλμένο απ’ τα παλιά!

Η ομάδα, μια απ’ τα ίδια, ξεκίνησε το παιχνίδι κι ο σύνδεσμος ήσυχος, αγωνία και προσήλωση! Όλα αυτά για τα 10 πρώτα λεπτά αφού πιστεύαμε σε κάτι, ίσως να ντυνόταν ο Κάρλος κάτι σαν Sebok.

Μετά ήταν ούτε εγώ ξέρω τι. Κανείς δεν έβλεπε, μόνο χορό κι ατέλειωτο τραγούδι! Ήταν λες και παίρναμε το κύπελλο ξανά, μόνο που το σκορ άλλα έλεγε! Ίσως ήταν η απέραντη τρέλα που για καιρό ήταν σε λήθαργο, καλυμμένη από γκρίζα σύννεφα και μιζέρια!  Κάτι που εκμεταλλεύτηκαν πλήθος δημοσιογράφων που καθημερινά πυροβολούν χωρίς έλεος τον ΑΕΛΙΣΤΑ!

Η τρέλα του Σαββάτου ξύπνησε μνήμες, κι ας ήμασταν στο σύνδεσμο και όχι γήπεδο! Διαλυμένοι όσοι ζουν μέσα στη μιζέρια, εμείς θα σε αγαπούμε τζαι έπιασε η έννοια!

Σε σένα τα νιάτα μας δοσμένα, όνειρα χαραγμένα από παιδί μικρό!

Υ.Γ Σόφο η ΑΕΛ δεν πρόκειται να γίνει σαλαμίνα! ΕΒΙΒΑ ΑΕΛΑΡΑ!

ΚΙΤΡΙΝΑ ΜΥΑΛΑ 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *