Ισόβια μαζί να γυρνάμε -Π.Σ-

Λένε, πως είμαστε οι ιστορίες μας και ίσως αξίζουν λίγο, αν έχουν έστω έναν αποδέκτη που θα τις νιώσει. Μα εγώ δεν έχω μόνο αδέρφια που τις νιώθουν και κτυπάνε οι καρδιές μας στο ίδιο τέμπο αλλά συνοδοιπόρους και συνταξιδιώτες.  Παιδιά που υπήρξαν μέρος της ιστορίας, έγιναν οι ίδιοι ιστορία ή ακόμα καλύτερα, έγραψαν με τα χέρια τους την ιστορία κι’ εγώ απλά την μεταφέρω.

Δεν γεμίζουμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με πολλά πολλά, ούτε πουλάμε ιστορίες σε φυλλάδες που θησαυρίζουν εις βάρος μας. Η πένα τούτη να ξέρεις γράφει 10 χρόνια και βάλε, χωρίς να πουλήσει ποτέ έστω ένα γράμμα. Γράφουμε πρωτίστως για μας, για τα αδέρφια μας κι’ όταν το ζητάει η καρδιά μας.

Ιούνης 2019.

Κλήρωση Europa League, χαμός με τα αεροπορικά εισιτήρια και με 15 μήνες ανεργία δεν ήμουν και για πολλά πολλά. Οπότε έθεσα εαυτόν εκτός κίτρινης εκδρομής. Τ’ αδέρφια μου έκαναν τα κουμάντα τους και κατάφεραν να κλείσουν τα απαραίτητα για να ακολουθήσουν την θρησκεία μας στον εκτός έδρας αγώνα της με τον Άρη στο Βικελίδης.

Ιούλης 2019.

Κτυπάει πόρτα, δεν περιμένω κανένα, ανοίγω … 15-16 άτομα για να μου ευχηθούν μια μέρα νωρίτερα για τα γενέθλια μου. Με βρίσκουν να χαζεύω στιγμιότυπα από το φιλικό με την Ολεξάντρια. Μπήκαν μέσα αλλά το δώρο δεν ήταν μόνο ότι αντίκρισα όσους αγαπώ χαμογελαστούς, παρέα, αλλά και ένας μεγέθους Α4 φάκελος. Ήταν εισιτήρια για να ταξιδέψω μαζί τους στο Βικελίδης σε μια πελώρια εκδρομή που δεν είχε ακόμα ολοκληρωθεί όσο γράφονταν αυτές οι λέξεις.

Φεύγαμε λίγες μέρες μετά κι’ εγώ ένιωθα ότι ποτέ δεν θα καταφέρω να το ξεπληρώσω, όση ζωή κι αν μου απομένει.   Κι’ όσα έζησα μέχρι το τέλος αυτής της περιπέτειας θα τους τα χρωστάω μια ζωή.

24 Ιουλίου 2019.

Το ταξίδι ξεκίνησε από τη Λεμεσό για Λάρνακα και μετέπειτα για Αθήνα. Το πλάνο έξοχα καταστρωμένο και μελετημένο. Αναμονή στο σταθμό Λαρίσης για το τρένο που θα μας έπαιρνε Θεσσαλονίκη να δούμε την Αγάπη μας.

Όσο η απόσταση μίκραινε οι καρδιές κτυπούσαν δυνατότερα, οι φωνές έσμιγαν και όλοι σκεφτόμασταν μοναχά ένα πράγμα, να μπούμε στο πέταλο να την υμνήσουμε. Στον σταθμό, σάντουιτς από τον μετρ του είδους και μπύρες. Ατέλειωτη διαδρομή, αμέτρητο άγχος και ανυπομονησία. Για 5μίση ώρες το βαγόνι σερνόταν βασανιστικά στις ράγες, τελευταίος σταθμός Θεσσαλονίκη.

25 Ιουλίου 2019.

Το πρώτο φως του ήλιου μας βρήκε Θεσσαλονίκη, όταν όμως ξημέρωσε για τα καλά συνέβη το εξής απίστευτο. Άρχισαν από κάθε γειτονιά να ξεπηδούνε κίτρινα ανθρωπάκια με συνθήματα και τραγούδια, μπύρες στο χέρι και χαμόγελα.  Εκεί που οι οπαδοί των ομάδων δεν φοράνε φανέλες, κασκόλ ή διακριτικά οι Λέοντες της Λεμεσού κατέκλυσαν το κέντρο της Θεσσαλονίκης, τον Λευκό Πύργο αλλά και τα γύρω μαγαζιά με τραγούδια, φωνές κάνοντας χαμό.  Παντού, όλα κίτρινα, όλα ΑΕΛ.

Το γλέντι ξεκίνησε νωρίς γύρω από τον Λευκό Πύργο, οι περαστικοί χάζευαν και απολάμβαναν τον λαό της ΑΕΛ βγάζοντας βίντεο και φωτογραφίες.  Η αναμονή τελείωνε, αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε για την μεταφορά στο γήπεδο.  Σίμωνε η ώρα που θα φτάναμε κοντά της, αυτής που μας έκανε να τα κάνουμε όλα στην άκρη και να ταξιδέψουμε τόσα χιλιόμετρα μακριά.

25 Ιουλίου 2019 – Βράδυ.

Η είσοδος στο πέταλο του Βικελίδης ήταν εντυπωσιακή, λίγοι για τα δικά τους δεδομένα αλλά έτοιμοι να καταθέσουμε κάθε κομμάτι του εαυτού μας για την Αθλητική Ένωση Λεμεσού.  Η έναρξη του αγώνα ήταν αυτή που έκανε το στάδιο να κοχλάζει, με το σφύριγμα του διαιτητή το χέρι ένωσε φωτιά και φυτίλι, αμέσως καπνογόνα και πυρσοί άρχισαν να ξετυλίγονται και να αγκαλιάζουν τα τραγούδια και τους χορούς μας, σαν ινδιάνοι που χόρευαν ευλαβικά στον ρυθμό της φυλής τους σ’ ένα περιβάλλον παρανοϊκό και άκρως ΑΕΛίστικο. Αγωνιστικά δεν είδα και πολλά πράγματα, το πέταλο που μας έδωσαν ήταν χειρότερο κι’ από της Πέγειας. Η παρουσία μας όμως εκεί δεν ήταν μόνο έντονη αλλά έδειξε σε όλους γιατί αυτή η ιδέα παραμένει ζωντανή τόσα χρόνια μετά.

Η λήξη δεν σήμανε το τέλος για μας αφού το τραγούδι συνεχίστηκε για αρκετή ώρα ακόμα. Ο ύμνος με τις γροθιές σηκωμένες να βγαίνει από κάθε χαραμάδα της καρδιάς μας είχε σηκώσει τη σημαία της ΑΕΛ πιο ψηλά κι’ από τα τείχη της Άνω Πόλης.

26 Ιουλίου 2019 – Η Επιστροφή.

Η περιπέτεια δεν τελείωνε εκεί όμως, η επιστροφή περιείχε λεωφορείο για Σόφια και απ’ εκεί αεροπλάνο για Πάφο. Γιατί ξέρετε, τα συνθήματα που γράφτηκαν για να ειπωθούν με βουρκωμένα μάτια σε κάποιο πέταλο ή σε μια εκδρομή δεν είναι αποκυήματα φαντασίας, ούτε ιστορίες “να χαμε να λέγαμε”, τα συνθήματα είναι βιώματα, αλήθειες και χίλιες εμπειρίες. Τραγουδούμε όσα ζήσαμε, για ότι αγαπήσαμε.

Στο λεωφορείο για Σόφια με ρώτησε ένα παιδί, “τώρα είστε η καλύτερη ομάδα στην Κύπρο;” Δεν είμαστε η καλύτερη ομάδα, του απάντησα, ούτε ξέρω αν θα γίνουμε ποτέ αλλά είμαστε η αυθεντικότερη ιδέα που πρεσβεύει ακόμα όλα όσα για τα οποία γεννήθηκε. Μια ιδέα που πέρασε δύσκολα τα προηγούμενα χρόνια αλλά υπήρξαμε πλάι της, πιστοί, ανυπότακτοι και ανυποχώρητοι φρουροί. Μια ιδέα που μας πότισε περισσότερο πικρές και λύπες παρά χαρές, κι’ αν στα δύσκολα δηλώναμε πάντα παρόν τότε θα είμαστε και στις χαρές μαζί. Θα με πήρε για τρελό, μα όταν μιλώ γι’ αυτήν παθιάζομαι, εξάλλου πως να καταλάβεις την ΑΕΛ αν δεν την νιώσεις;

Τις πλείστες ώρες ταξιδεύαμε, πήραμε κάθε υπαρκτό μέσο με εξαίρεση το πλοίο για να την δούμε. Αφήσαμε τις οικογένειες και τις υποχρεώσεις μας και όλα αυτά με λεφτά που δεν περίσσευαν σε κανένα. Μη μας μιλάτε για εύκολες λύσεις, τηλεοπτικά και καναπέδες. Η εύκολη οδός για τον ΑΕΛίστα δεν υπήρξε ποτέ, μόνο ο δρόμος της αξιοπρέπειας και της αντίστασης. Να πέσει ο τρομονόμος να ζήσουμε εμείς και ο αθλητισμός.

Σαν εργάτες κι’ άθελά μας ανεβάσαμε την αξία του ποδοσφαίρου της μπανανίας, με τα ίδια μας τα χέρια φτιάξαμε πανό που τώρα δεν μπορούμε να κρεμάσουμε, σμιλέψαμε με κόπο ιδανικά και ιδέες που τώρα δεν μπορούμε να εκφράσουμε υμνώντας την στα τσιμέντα που μεγαλώσαμε.  Φτιάξαμε συνθήματα με τα οποία κλαίμε ακόμα και σε τέτοια ηλικία, μα τώρα πια δεν μπορούμε να απολαύσουμε την ΑΕΛ μας, γιατί κάνατε τον αθλητισμό προϊόν και το βάλατε σε ράφια που για να το πάρεις χρειάζεται να ξεπουλήσεις όσες αξίες και ιδέες έχεις στην καβάτζα. Σε τέτοια παζάρια δεν χωρέσαμε ποτέ κι’ ας μοιάζει αστείο που σε ξένο τόπο, ο εκτός έδρας λαός της ΑΕΛ ήταν περισσότερος παρά σε εντός έδρας αγώνα στη Λεμεσό.

Κι’ οταν καταπίνεις τα χιλιόμετρα για όσα αγάπησες, με όλους αυτούς που μοιράζεσαι την ίδια τρέλα, το ιδιο πάθος, την ίδια αμέτρητη αγάπη; Για μια ιδέα, με τόση ανιδιοτέλεια. Μετά τι; Τι έπεται μετά; Σκατά στην ρουτίνα.

Πάντα ταπεινά, προσγειωμένα. Πάρε την πρόκριση ΑΕΛάρα μας!

Υ.Γ Όσα ζήσαμε δεν μετατρέπονται σε κάτι χειροπιαστό για να σας ανταποδώσω όσα κάνατε. Ίσως μόνο αν σας χαρίσω το μυαλό ή την καρδιά μου.

Σας ευχαριστώ πολύ. Π.Σ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *