Φωνές παιδιών, μνήμες παλιών -Π.Σ-

Είχαμε παρκάρει το αυτοκίνητο και απλά ακολουθήσαμε το τραγούδι.  Πως να μην το κάναμε άλλωστε, δεν υπάρχει τίποτα ομορφότερο από φωνές μικρών παιδιών να τραγουδούν  ευτυχισμένα και πόσο μάλλον να τραγουδούν ”ΚΥΠΕΛΛΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΑΕΛΑΡΑ ΚΥΠΕΛΛΟ”.  Είχαν πραγματικά καταφέρει να ακούγονται σε όλη την γειτονιά, θυμίζοντας σε όλους ότι η ΑΕΛάρα μας παλικαρίσια στέφθηκε Κυπελλούχος μετά από 30 ολόκληρα χρόνια.

Ανεβήκαμε πάνω, αργά αργά, δυο μικρά -με το ζόρι το άθροισμα των ηλικιών τους να έφτανε τα πέντε έτη- είχαν στήσει γλέντι.  Ξεσήκωσαν το σπίτι, έτρεχαν πάνω κάτω κρατώντας τη σημαία της ΑΕΛ και τραγουδούσαν συνθήματα.  Μου ήταν πολύ δύσκολο να συγκρατήσω τα δάκρυα μου.  Ίσως εν μέρη να τα κατάφερα επειδή οι συγκινήσεις αυτές τις μέρες είναι τόσες πολλές που έχω γυμνάσει την καρδιά αρκετά ώστε να αντέχει.

Το μεγαλύτερο από τα δυο παιδιά ξαφνικά άλλαξε σύνθημα, χωρίς προειδοποίηση ”ΠΕΕΕΤΡΙΝΑΑΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΚΥΛΑΝΕ” … ”ΔΕΝ ΞΕΝΕΡΩΣΑΜΕ ΣΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ” είχα χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα.  Άκουγα τις φωνές, τα συνθήματα, τις ομιλίες αλλά ταυτόχρονα θυμήθηκα πόσα δύσκολα περάσαμε για να φτάσουμε μέχρι εδώ.

Πόσες πλάκες και πόση κοροϊδία δεχθήκαμε εμείς παιδιά για το ότι επιλέξαμε ομάδα που δεν κέρδιζε συχνά ή δεν είχε καλή σχέση με τους τίτλους. Θυμήθηκα τα ”δεν θα πάρει τρόπαιο ποτέ η ΑΕΛ” και  τα ”ποννα πιάσει κύπελλο η ΑΕΛ εννά…” για πράγματα που ήταν αδιανόητο να συμβούν.  Αυτή ήταν η ΑΕΛ και οι τρελοί που επέλεξαν τον δρόμο της εμείς. Γεννημένοι και μεγαλωμένοι στα δύσκολα, δεν ξενερώσαμε ποτέ, αντέξαμε να παλεύουμε κόντρα σε απίστευτα θεριά.  Ζήσαμε κλεμμένους τίτλους, στημένα παιχνίδια, αδικίες, πολλές αδικίες, μάθαμε και ζήσαμε στο πετσί μας τι σημαίνει άδικο και τι σημαίνει οι άλλοι να χαίρονται και να πανηγυρίζουν γι’ αυτό.

Βλέποντας πάντως τα δυο παιδιά να το χαίρονται με τη ψυχή τους, σκεφτόμουν πως κατάφερε αυτή η ιδέα να κρατήσει τόσο κόσμο μαζί της, να την ακολουθεί και να την αγαπά παρά την ξηρασία και τα πέτρινα χρόνια.  Πόσα δώσαμε εμείς ως παιδιά και αργότερα ως ενήλικες χωρίς να περιμένουμε κάτι ως αντάλλαγμα.  Πάντα με το ίδιο πάθος και την ίδια ανιδιοτέλεια παραδίδαμε την ψυχή μας στα τσιμέντα για χάρη της, κρατήσαμε την ιδέα της ψηλά σε μια ολοκίτρινη πόλη και σε μια χώρα που βασιλεύει η ρουφιανιά, το γλείψιμο και το κατεστημένο, πάντα κτυπούσαμε με φόρα στον τείχο, συνειδητά, ματώναμε τα κεφάλια και τις καρδιές μας από αγάπη και ρομαντισμό κι’ ας ξέραμε πως στο τέλος θα τραγουδάμε με βουρκωμένα μάτια το ”ΔΕΝ ΞΕΝΕΡΩΣΑΜΕ ΠΟΤΕ”.  Η ουσία είναι πως δεν το τραγουδούσαμε απλά, το νιώθαμε, έβγαινε από μέσα μας, αλλιώς η ΑΕΛ δεν θα είχε κανένα μέλλον τόσα χρόνια χωρίς καμία επιτυχία.

Θα σβήσει απ’ τη μνήμη μου μόνο όταν πεθάνω, η κουβέντα του κ. Δημητράκη Παπαχαραλάμπους, παλιού εφόρου της ομάδας, που δάκρυζε όταν μου περιέγραφε το μίσος που κλωτσούσαν την μπάλα στα δίκτυα οι ποδοσφαιριστές της Ομόνοιας και φώναζαν ”να πέσετε ρε να πέσετε”, τη διαβάθμιση και τους ανθρώπους που έκλαιγαν το 1996, το κλεμμένο πρωτάθλημα του 2014, το πέναλτι που δεν έδωσε ποτέ ο Τράττος στον Πούλπο, το γκολ του Μάκη Παπαιωάννου από κόρνερ που δεν ήταν κόρνερ και το δοκάρι του Εντμάρ στον τελικό του 2012.  Το χαμένο πέναλτι του Βουό και του Γαρμπόζη, το γκολ του Τσόροβιτς με την Αγία Νάπα για να γλιτώσουμε την διαβάθμιση, τα δάκρυα, τις ταχυπαλμίες και τα γόνατα μου που κάθε φορά νόμιζα πως κάποιος τα κτυπά με καλά ακονισμένες μασέτες.  Όταν με πήρε ο πατέρας να πάρω την πρώτη μου σημαία, στα στενά της παλιάς πόλης, έμοιαζε πελώρια στα μάτια μου, με τον μεγάλο κύκλο και τα τρία ιερά γράμματα, δε θα ξεχάσω, μου είχαν κοπεί τα χέρια να την ανεμίζω μέρα νύχτα στην αυλή.

Μπερδεμένα σου τα λέω, μα είναι όπως τα ‘χω στο μυαλό.  Ανέκαθεν μπερδεμένη ήταν η μοίρα μας και η ζωή μας άλλο τόσο. Μα η ΑΕΛ, η μάνα μας ΑΕΛ έμεινε ζωντανή εξαιτίας ορισμένων ασυμβίβαστων, ρομαντικών και μπερδεμένων τρελών που κάθε φορά που δάκρυζαν έσπερναν ελπίδα.  Το 1996 ιδρύθηκε το ΣΥ.Φ.ΑΕΛ Αθηνών, που υπάρχει μέχρι σήμερα,  η διαβάθμιση μας έκανε να γράψουμε ιστορία για την οποία όσοι την έζησαν την περιγράφουν με συγκίνηση και θαυμασμό.  Οι έξι συνεχόμενοι χαμένοι τελικοί, μας έφεραν ένα τίτλο πάνω στους αιώνια βολεμένους του κατεστημένου, 30 χρόνια μετά θα το ζήσουμε 30 ολόκληρες μέρες γιατί μας αξίζει.  Κάθε τι μας αξίζει, γιατί κρατήσαμε άσβεστη τη φλόγα του ΑΕΛισμού και ψηλά τη σημαία της.  Εμείς δυναμώναμε και παθιαζόμασταν ακόμη περισσότερο μέσα σε καταστάσεις που άλλοι δεν μπορούν καν να φανταστούν, όχι να βιώσουν.

Όσο η δίψα του κόσμου μεγάλωνε, μεγάλωνε και η αγάπη. Σήμερα τα παιδιά μας πανηγυρίζουν τίτλους, σηκώνουν κούπες και φοράνε επετειακές φανελίτσες, κρατάνε πυρσούς και φωνάζουν δείχνοντας το κινητό ”ΒΑΡΜΟΥ ΑΕΛ” , ”ΜΑΜΑ … ΑΕΛ”, ”ΠΑΠΑ … ΑΕΛ”.   Σήμερα, οφείλουμε να διασφαλίσουμε το μέλλον της χωρίς τα λάθη του παρελθόντος, να εκμεταλλευτούμε τις χαρές κτίζοντας, κι’ αυτό οφείλουν να το λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη οι διοικούντες.

Από τα δάκρυα του παππού που βρήκαμε πεσμένο κάτω στον τελικό του 2015 από τα δακρυγόνα, στα δάκρυα συγκίνησης του στην φιέστα του κυπέλου, από τους παππούδες στα μικρά παιδιά, από τη ξηρασία στους τίτλους και από τη λύπη στη χαρά. Αυτή η ιδέα, αυτή η τρέλα που κατάντησε παράνοια θα μείνει για πάντα χαραγμένη σε κάθε στενό και κάθε γειτονιά αυτής της πόλης, σε κάθε λάβαρο που σηκώνεται ψηλά, σε κάθε σημαία που ανεμίζεται και σε κάθε γροθιά που τεντώνεται στον ουρανό, εδώ, η ΑΕΛ, η αγαπημένη μας, η ιστορία και η περηφάνια μιας ολόκληρης πόλης από το 1930.

Κι όσοι δεν κατάλαβαν ποτέ πάντα θα ψάχνονται ή θα ψάχνουν, κι’ όσοι δεν ένιωσαν, ποτέ δεν θα μάθουν. Γιατί τα ανεξήγητα όσο τα εξηγείς χάνουν την αξία τους, και εμείς που ζούμε κίτρινες τις μέρες απ’ τα γεννοφάσκια μας κλαίμε με παιδιά που τραγουδούν συνθήματα και γελάμε δυνατά συζητώντας και πίνοντας στην υγεία της πρώτης αγάπης και παντοτινής.

Τα συνθήματα που αρχινήσαμε με δάκρυα στα μάτια και χιλιοτραγουδήσαμε με ματωμένα λαρύγγια τα συνεχίζουν σήμερα παιδιά που κουβαλάνε το ίδιο πάθος.  Τα παιδιά μεγαλώνουν, μα δεν πρέπει να λησμονήσουν ποτέ, που και πως άρχισαν όλα.  Γιατί, τα πέτρινα χρόνια πάνε κι’ έρχονται, όμως εμείς θα παραμείνουμε οι τρελοί που αντιστέκονται.

Ζήτω η ΑΕΛ. Ζήτω ο ΑΕΛιστας.

Ευχαριστώ πολύ για το σεβασμό που δείχνεται στα κείμενα, για τα σχόλια αλλά και για τον χρόνο σας.

Να είστε όλες και όλοι καλά. Π.Σ.

 

One thought on “Φωνές παιδιών, μνήμες παλιών -Π.Σ-

  • 31/05/2019 at 4:48 am
    Permalink

    File apla ena megalo RESPECT

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *