Εφτά Μάηδες μετά [Μπά.Γου.Δο]

Το 2003 ήμουν μιτσής, είπαν μου “εν πειράζει γιέ μου”. Το 2004 ο Θεοδότου έδωκεν κίτρινη σε λάθος παίκτη αντί στον σωστόν η οποία εννα ταν η 2η τζιαι επίσης έδωκεν λανθασμένα κορνερ στο 2ο γκολ που εφάμεν. Το 2009 εκάμαν μας την σφαγή της χιλιετίας. Το 2012 ελεάν μου ούλλοι “εν πειράζει ρε επιάμεν το πρωτάθλημα”, αλλά ορκίζομαι σας ήταν ο μόνος τελικός που έκλαψα που το χάσαμεν. Το 2013 επίαμεν σαν φαβορί αλλά είμαστεν γνωστοί στο να αναστένομεν πεθαμένους. Το 2015 αρκέψαν ούλλα καλά αλλά ετελειώσαν τόσο λάθος.

Τζιαι ερκούμαστε στο 2019. Τούντη φορά εν ήθελα να κάμω τίποτε πριν τη μέρα του τελικού. Ούτε κάρβουνα ούτε μπύρες ούτε Σύνδεσμο. Ντάξει το τελευταίο εν άντεξα τζιαι επία. Ενόμιζα τα πράματα ενναν λλίον μουντά, μιαν οι χαμένοι τελικοί, μιαν το ότι εν πάμεν μάππα τζιαι “εππέσαμεν” νάκκο. Αλλά πραγματικά, ήταν εντελώς το αντίθετο. Είδα κόσμο να τραουδά που τη νύχτα της 21ης ως τα ξημερώματα της 23ης.

Έφτασεν η μέρα του τελικού. Το άγχος έφτανεν ως το ΓΣΠ, το στομάσχι μας δεμένο τζιαι η καρδία μας στο μέτωπο. Είπαμεν πριν με την παρέα να δούμε τον τελικό στο ΣΥ.Φ.ΑΕΛ με κύριο λόγο να ζήσουμε τον παλμό μιας τζιαι εν θα πάμε γήπεδο. Φτάνουμεν τζιαμέ, γιγαντοθόνη είσχιεν αλλά μάππα έν εισχιεν.  Κάποιοι εβλέπαμεν την μάππα που πολλά μακριά τζιαι άλλοι στο διπλανό καφενείο.

Άρκεψεν τζιαι τέλειωσεν η μάππα τζιαι απλά το μόνο που εζούσαμεν ήταν πυρσοί πυροτεχνήματα καπνογόνα χορούς. Κάθε λλιο, κάθε λλιο, κάθε λλιο. Εγώ έθελα να το παίξω συγκρατημένος και καλά τζιαι παρακαλούσα να πνάσουν λλίο, αλλά στην ουσία έθελα να κρύψω το άγχος μου μπας τζιαι λήξει το.

Η παρέα κινόταν σε όλα τα μήκη και πλάτη του χώρου. Ο ένας έκρουζεν τζιαι συνέχιζεν εχώρεφκεν, ο άλλος έπιννεν τις μπύρες σαννα τζιαι πιννεν νερό μετά που μαράθωνιο, ο άλλος εβάσταν την κκελλέ του που την ώρα που άρκεψεν η μάππα ως την ώρα που επήε να τζοιμηθεί, ο άλλος εφώναζεν “λη λη ληξετο ππεζεβέγκη” που το 10′ (1-0), ο άλλος ο πελλός εφάκκαν την τηλεόραση του Συνδέσμου στην ευκαιρία του Μακρή, ο άλλος ερωτούσεν με “τζιαι τωρά;”.

Η μάππα ετέλειωσεν, το σκορ γράφει ΑΠΟΕΛ 0 – ΑΕΛ 2. Κυπελλούχος 2018-19 ΑΕΛ Λεμεσού. Τούτος ο κόσμος εν πελλός. Πελλός τζιαι που την καλή τζιαι που την κακή πλευρά. Που την καλή ξέρουμεντα ούλλοι που πρώτο σχιέρι. Που την κακή γιατί ως πριν λλίο τζιαιρό εκατηγορούσαν τον Κέρκεζ τζιαι να πάει έσσο του, τον Ντόσσα ότι έμπορει άλλο, τον Λαφράνς ότι έκλεισεν αλλού ενω ο άνθρωπος ήταν πελλαμός, τον Χουράδο ότι εν κρέας, τον Μακρή ότι εν του Αποέλ, τον Βοζίνια ότι θέλει να φυεί, τον Αβράαμ ότι εν κκέλης, τον Κλαδά ότι εν κουρεφκει καλά το βοηθητικό. Οι πελλοί κατευθύνονται προς συντριβάνι εγώ με τον ξάδερφο είπα να μείνουμεν να πιούμεν αλλη καμιά μπύρα. Αλλά που να τη πιούμε; Ως τζιαι τα ποτηρούθκια ελείψαν. Εμετρήσαμεν γύρω στα 85 όφκερα βαρέλια μπύρας.

Κάθε μέρα εννα τραουδούμεν, κάθε μέρα εννα τα ανάφκουμεν, κάθε μερά μόνον ΑΕΛ. Γιατί τούτος ο κόσμος εν ξεδιψά. Τούντου κόσμου εστερείσατε του πολλά πράματα, πάρα πολλά. Τζιαι το ότι εψηφίσατε έναν νόμο που εμείς εν γουστάρουμεν να πάμεν στο γήπεδο, τούτον εκατάλαβα έκαμεν μας πιο διψασμένους. Τόσο καπνογόνο, τόσα βεγγαλικά τζιαι πυρσούς εν είδεν ποττέ τούτος ο τόπος.

Μεγαλωμένος σε  οικογένεια Αποελιστων, εξεφύτρωσε ενα βλαστάρι με άλλα ιδανικά ώσπου εμεγάλωσε τζαι έγινε άγριο αγκάθι να τους τσιμπά επειδή εν ακολούθησα το δικό τους βόλεμα.

Η πελλάρα μας εν πολλή. Τζιαι γιατί; Γιατί οι κακές στιγμές μας, εκάμαν μας πιο δυνατούς.

Είμαι ΑΕΛ, ζω ΑΕΛ,

Μπά.Γου.Δο

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *