Τα όνειρα δεν τα βλέπουμε … τα ζούμε -Π.Σ-

Ξυπνώ αργά, κομμάτια και βήμα βήμα κατευθύνομαι στην κουζίνα να φτιάξω καφέ.  Είχα ένα όνειρο παράξενο, κάτι με μπερδεύει πάλι και το μυαλό κάνει παιχνίδια. Πάλι θα τα ήπιαμε με τους τρελούς, δεν θυμάμαι πως κύλησε η βραδιά.

Το όνειρο περιέργο, μιλούσε για δικαίωση και γροθιά στα στομάχια του κατεστημένου μέσα στο άντρο του, θυμάμαι θολά σαν να είχε ξεχυθεί όλη η πόλη στους δρόμους της Λεμεσού μαζί και το μυαλό μου, ιθαγενείς ινδιάνοι και κίτρινα ξωτικά χόρευαν και τραγουδούσαν παρέα και αυτό έκανε τα πράγματα πιο περίπλοκα, ήταν λέει Κυπελλούχος η ΑΕΛ μας 30 χρόνια μετά.  Το ποτό θα φταίει, είπα.

Και φτιάχνω τον καφέ και στην πρώτη του γουλιά αρχίζουν να περνάνε οι στιγμές καθαρά μια προς μια μπροστά από τα μάτια μου.  Σαν ταινίας φιλμ ή θέατρο του παραλόγου, σαν κασέτα από παλιά την πάω πίσω και πατώ το PLAY να βεβαιωθώ αν είναι αλήθεια, αν ζήσαμε όντως όσα έγιναν ψες στην κίτρινη Λεμεσό.

Όλα ξεκίνησαν από ένα κόρνερ του Αβραάμ στο 10′, ο Τζούνιορ κάρφωσε τη μπάλα στα δίκτυα του αντίπαλου τερματοφύλακα και το άγχος είχε καταφέρει να γίνει μεγαλύτερο απ’ όταν το παιχνίδι βρισκόταν στο 0-0.  Εξάλλου ποτέ δεν πήγαν τα πράγματα όπως τα θέλαμε.  Με τη μαχητικότητα του o Αντρέας Μακρής εκμεταλεύεται το λάθος στην άμυνα του Αποέλ, πέφτει με τάκλιν σπρώχνει τη μπάλα, είναι εκεί ο Αντάμοβιτς και κάνει το 2-0.  Απ’ εκείνη τη στιγμή ήταν σαν να ονειρεύομαι, σαν τα όνειρα που κάναμε παιδιά να επιστρέφουν και να παντρεύονται με την πραγματικότητα.

Δεν είναι το τσίγγενο το θέμα, ούτε περιμένουμε κανείς άλλος εκτός του μεγάλου κόσμου της ΑΕΛ να καταλάβει τι ζήσαμε χθες, ήταν το χοροπηδητό του πατέρα στο 2-0, οι φωνές των εκφωνητών ”30 χρόνια ήταν πολλά για την ΑΕΛ”, τα λόγια της αδερφής μου 5 μήνες τώρα πως ”το κύπελλο εν δικό μας” κι όταν έφυγε για γήπεδο με αποχαιρέτησε με ένα ”θα τα πούμε συντριβάνι” … τα μάτια της σπινθίριζαν.  Ήταν το μήνυμα του Αντρίκου λίγο πριν σφυρίξει το τέλος του τελικού ο διαιτητής ”Αδερφέ μου εννα την κρούσουμε.  Αγαπώ σε.” 

Με το που κατεβήκαμε συντριβάνι, να βλέπεις όλους αυτούς που αγαπάς χαμογελάστούς, σε έναν κόσμο γεμάτο ευτυχία όπου η ιδέα μας δικαίωσε για την πίστη και την αφοσίωση τόσα χρόνια, σηκώνοντας την κούπα μέσα στην Λευκωσία.  Εκεί που υπάρχουν όλα τα κέντρα αποφάσεων, εκεί που η παράγκα και το κατεστημένο έχουν ριζώσει για τα καλά, η ΑΕΛ μας, η αγάπη μας, πήγε, μάτωσε, πήρε την κούπα και την έφερε Λεμεσό.  Έγινε αυτό που οι περιστασιακά οπαδοί και απανταχού φοβισμένοι έτρεμαν.

Κι’ όπως προανέφερα δεν είναι η κούπα, δεν είναι το τσίγγενο, είναι ο χορός που έστησε ο λεοντόκαρδος Λευτέρης με όποιον βρισκόταν γύρω μας, το σπάσιμο των καγκέλων του δημάρχου και οι βουτιές στο συντριβάνι, ο κύκλος με τα τρια γράμματα στο στήθος του ανθρώπου που αγαπάς, το αυθόρμητο μήνυμα του Γρηγόρη στην Αριάδνη μέσω Facebook αν έρχεται η αποστολή γιατί εσπάσαμε να περιμένουμε, η φωτιά στη παλάμη του Mike την ώρα που σίμωσε το λεωφορείο και η σφιχτή αγκαλιά του Μαρίνου και του Αντρέα μόλις ανταμωθήκαμε.  Η μυρωδιά του καπνογόνου που μας έλειψε τόσο, τα δάκρυα και η συγκίνηση όταν η κούπα σηκώθηκε στον ουρανό και ο Θάνος που δεν το πίστευε κρατώντας το κεφάλι του όλο το βράδυ. Ο Λεωνίδας που σκύβοντας στ’ αυτί μου λέει ”ενεν το τσίγγενο ρε φίλε, εν αφιερωμένο στον μακαρίτη τον τζύρη μου”.

Ίσως ακόμα και οι ποδοσφαιριστές που με τον κόπο και την μαγκιά τους σήκωσαν τον τίτλο, να αγνοούν τι πέτυχαν χθες.  Πιθανότατα βλέποντας άδεια γήπεδα να πίστευαν πως ο κόσμος της ΑΕΛ έχει ξεθυμάνει ή δεν ενδιαφέρεται, η ΑΕΛ όμως είναι τόσο ταυτισμένη με τη ζωή μας που ο καθένας είχε ένα εκατομμύριο λόγους να σηκώσει ψηλά τη γροθιά του, να κοιτάξει στον ουρανό και να υμνήσει τα ιδανικά και τις ιδέες της.

Μπορεί να μην ήμασταν εκεί  για τα τερτίπια του Ιωνά και των εξουσιαστών, μπορεί να μας στέρησαν το δικαίωμα να την δούμε από κοντά, αλλά η παθολογική αγάπη που αισθάνόμαστε γι’ αυτή την ιδέα δεν μπορεί να μας κρατήσει ποτέ σε απόσταση.  Η τρέλα και ο ρομαντισμός μας πήδανε πάνω από τείχη, διανύουν χιλιόμετρα με μιας και κόβουν σύνορα.  Οι καρδιές ολονών και του καθενός ξεχωριστά κτυπούσαν εκεί μαζί της, μαζί κάπου ανάμεσα μας ήταν και όσοι έφυγαν, όσοι φανταζόμαστε πως μας κοιτάνε πανοραμικά καθήμενοι στις ταράτσες γύρω από το συντριβάνι με τσιγάρο και μπύρα.

Ήταν ο έβδομος τελικός που συμμετέχει η ποδοσφαιρική ΑΕΛ από τότε που γεννήθηκα όπως ανέφερα στο τελευταίο κείμενο, θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια από κάθε τελικό αφού τους ζήσαμε στο έπακρο, κι’ ας δεν τα έχω με τη μνήμη μου καλά.  Αυτό όμως που θα σκεπάσει κάθε λύπη και κάθε στεναχώρια, χωρίς να τα σβήσει, είναι όλα όσα ζήσαμε χθες, κάθε μεγάλη στιγμή ή μικρή λεπτομέρεια.

Μικροί επιλέξαμε τον δύσκολο δρόμο που δεν επιφύλασσε πολλές επιτυχίες γιατί αγαπήσαμε με όλη μας τη ψυχή την ιδέα της ΑΕΛ, μεγαλώσαμε πια και σήμερα ζώντας τα όνειρα μας, με ασπρισμένα μαλλιά και γένια είδαμε την ΑΕΛ να σηκώνει το κύπελλο και εμείς οι ονειροπόλοι – ρομαντικοί ζούμε όσα ονειρευτήκαμε παιδιά και απορούμε αν ξεμείναμε από κίνητρα ή θα πλέξουμε όνειρα νέα ξανά απ’ την αρχή.

Η ζωή του καθενός δεν είναι τίποτα παρά μόνο οι στιγμές που βιώνει, που ζει και υπάρχει με τη θέληση του, ευτυχισμένος και όχι σαν καλοκουρδισμένο μηχάνημα.  Χθες, οι χιλιάδες πιστοί προσκυνητές, οι χιλιάδες τρελοί ΑΕΛίστες είχαν ζήσει εκατό ζωές μαζί, η κίτρινη πόλη άνθισε ξανά και η ευτυχία σας αδερφή και αδερφέ μου, τα χαμόγελα και η περηφάνια σας δεν εξαγοράζονται ούτε με τα λεφτά, ούτε με τα τσίγγενα όλου του κόσμου.

Υ.Γ Φροντίστε να το χαρείτε με τη ψυχή σας, σας αξίζει αδέρφια για την πίστη και την αφοσίωση τόσων χρόνων.  30 χρόνια – 30 μέρες!  Η σκέψη μας και σε όσα αδέρφια βρίσκονται στη ξενιτιά και δεν κατάφεραν να βιώσουν πλάι μας αυτές τις στιγμές.

Υ.Γ2 Στον χαμό απάνω, πέτυχα κάποια παιδιά που αφιέρωσαν μερικά δευτερόλεπτα από τους πανηγυρισμούς τους για να μου αναφέρουν πως διαβάζουν τα κείμενα του Π.Σ και πόσο γουστάρουν, θέλω ολόψυχα να τους ευχαριστήσω και απ’ εδώ.  Να ‘στε καλά.

Ευχαριστώ για το χρόνο σας. Π.Σ

One thought on “Τα όνειρα δεν τα βλέπουμε … τα ζούμε -Π.Σ-

  • 23/05/2019 at 7:08 pm
    Permalink

    File mou wspou na to diavasw esikwstike i trixa mou 5 fores kai egemwsan ta matia mou alles toses. Makran to pio ali8ino, sugkinitiko,sygklonistiko,Aelistiko post ever. Mpravo sou. An evlepa k ligo mprosta mou pses kai evriska se itan na sou pw kai sygxaritiria apo konta. Sto epomeno. 😃 AEL LAOS EYRWPI LEMESOS

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *