Τα κουρέλια -Π.Σ-

Αν θυμάμαι καλά, ήταν μέσα Μαρτίου, κάπου στα τέλη της σεζόν 2005-2006. Η ΑΕΛ μας, προερχόμενη από νίκη ταξίδευε στο Παπαδόπουλος για να αντιμετωπίσει την Ανόρθωση.

Ανέκαθεν τη βγάζαμε τσίμα – τσίμα, οπότε χρήματα για το εισιτήριο δεν είχα με αποτέλεσμα να μην μπορέσω να πάω στη Λάρνακα για να τραγουδήσω μαζί με τα αδέρφια μου στα τσιμέντα. Φαντάζομαι, όλοι μπορείτε να αντιληφθείτε τη συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρισκόταν ένας έφηβος (ή και ενήλικας) που ήθελε αλλά δεν μπορούσε να δει την αγαπημένη του.

Έτσι, καθίσαμε στην τηλεόραση να δούμε τον αγώνα. Αν μη τι άλλο είχαμε αυτή την ευχέρεια, που για τα δεδομένα της εποχής ήταν πολύ σημαντικό. Τότε, δεν μεταδίδονταν όλα τα παιχνίδια και πολύ πιθανό να αναφέρομαι και στην εποχή που υπήρχε προβολή για ένα και μόνο παιχνίδι τη βδομάδα.

Η αγωνιστική παρουσία της ομάδας ήταν τραγική, τίποτα δεν έβγαινε.  Όλα θύμιζαν το 6-1 της σεζόν 1999-2000.  Ναι, περιμένεις έναν αγώνα για μέρες ή βδομάδες, χαλάς χρόνο και χρήμα, αφήνεις τα πάντα για να βρεθείς κοντά στην αγαπημένη σου ομάδα όμως αυτοί που την αποτελούν δεν προσφέρουν τα αναμενόμενα και ξαφνικά βρίσκεσαι με ένα καλά ακονισμένο μαχαίρι στην καρδιά και δάκρυα στα μάτια.

Έλα όμως που για μια στιγμή όλοι σάστισαν, ξεπετάχτηκα πάνω και με γοργές κινήσεις έψαξα το τηλεχειριστήριο, αύξησα την ένταση στην τηλεόραση και ξαφνικά όλοι σώπασαν, τα σκυθρωπά πρόσωπα εξαφανίστηκαν, όχι όμως και τα δάκρυα. Ήταν τα αδέρφια μας, εκείνα τα κουρέλια που με το μαχαίρι μπηγμένο βαθιά στην καρδιά τραγουδούσαν κι’ ας έχαναν. Τραγουδούσαν και χόρευαν όσο η πληγή προχωρούσε πιο βαθιά και το τραύμα γινόταν διαμπερές, μα και η καταραμένη αγωνιστική παρουσία της ομάδας δεν κολάκευε τις θυσίες και την ιδέα της.

Τα γκολ έμπαιναν το ένα πίσω από το άλλο, μα αυτοί εκεί, ατάραχοι και χωρίς να σκύψουν κεφάλι σκέπαζαν το Παπαδόπουλος με τραγούδια για την Πάρτη της.  Να φανταστείτε ότι λίγα χρόνια νωρίτερα οι ίδιοι αντίπαλοι, εκεί στο ίδιο γήπεδο βράβευσαν τους οπαδούς της ΑΕΛ, ως τους καλύτερους οπαδούς. Tώρα που το σκέφτομαι, σίγουρα θα ένιωσαν δικαιωμένοι για την επιλογή τους. Ήταν μια παράσταση πίστης και αφοσίωσης που δεν μπορούσε κανένας άλλος να την εκφράσει καλύτερα από τον μεγάλο ΑΕΛίστα.

Όπως προανέφερα, αντιληφθείτε τη συναισθηματική κατάσταση ενός εφήβου σε μια τέτοια περίπτωση.

Πριν καν τελειώσει ο αγώνας, έτρεξα στο δωμάτιο και με τρεμάμενα χέρια είχα τραβήξει με μανία ένα άσπρο κομμάτι σεντόνι από το κρεβάτι, το έκοψα ομοιόμορφα και άρχισα να γράφω με δυσκολία αφού η συγκίνηση δεν το επέτρεπε.  Ήθελα να είμαι εκεί μα δεν μπορούσα, μα όσοι ήταν κατάφεραν να τοποθετήσουν τη ψυχή μου κάπου ανάμεσα τους. Ξεκίνησα κάπου στη μέση αριστερά και το πρώτο πράγμα που κατάφερε να γράψει η καρδιά μου μέσω του χεριού μου ήταν το ” Όσο μας πληγώνεις τόσο μας πορώνεις ” μα εκτός από τα τρεμάμενα χέρια που έπρεπε να ελέγξω είχα και τα δάκρυα που έβρεχαν μια τα χέρια και μια το ρούχο. Βρίσκοντας σιγά σιγά τον τρόπο, περισσότερη υπομονή και ηρεμία είχα γράψει με κεφαλαία ”ΑΕΛ Ή ΠΑΡΑΝΟΙΑ” κι’ ας βιώναμε πάντα και τα δυο ταυτόχρονα. Στα δεξια λίγα εκατοστά ψηλότερα είχα τοποθετήσει το “ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΤΡΕΛΑΜΕΝΟΣ ΑΕΛΑΡΑ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ”. Η περηφάνια και το πάθος που κατάφερα να αντλήσω εκείνη την μέρα από τα παιδιά στην κερκίδα δεν περιγράφεται.

Και θυμάμαι τα λόγια λίγες μέρες μετά του αδερφού μου Mike να μου λέει πως ακόμα και ο αντίπαλος τερματοφύλακας δεν πίστευε στ’ αυτιά του.  Μάλιστα μετά τη λήξη γύρισε μπροστά στην κερκίδα και χειροκρότησε τον κόσμο μας.

Ίσως να σας μοιάζει αστείο αλλά οι αυθόρμητες αντιδράσεις της στιγμής δεν υποκινούνται από καμία λογική, μονάχα απο την καρδιά. Μπορεί να μην είχα  σεντόνι το βράδυ αλλά είχα ένα μεγάλο πανό γεμάτο συνθήματα για ουρανό κάθε βράδυ που έπεφτα για ύπνο. Να μου θυμίζει ποια είναι η ΑΕΛ, ποιος είναι ο ΑΕΛίστας και τι σημαίνει πίστη και αφοσίωση.

Οι λιγοστοί, οι αγωνιστικά αδύναμοι είχαν το σθένος, δεν έσκυψαν το κεφάλι και φώναξαν, για τις ιδέες τους, για το κατεστημένο για όσα αγαπούν και παρεμπιπτόντως ακόμα φωνάζουν, ακόμα είναι εδώ τα κουρέλια που αγάπησα, οι αλήτες με τις χρυσές καρδιές και τις σταράτες κουβέντες. Αυτοί είναι οι φίλοι μου, εκείνοι που ακόμα παλεύουν για αξίες και ιδανικά, που μιλούν και φωνάζουν ενάντια στο άδικο, ορθώνουν την γροθιά στο κατεστημένο που καταπατά τους ανθρώπους και τις ζωές μας, που ανεβάζουν πανό για την προσφυγιά και στέκονται αλληλέγγυοι στους αδύναμους. Γιατί ξέρουν τι θα πει να μαζεύεις τα κομμάτια σου ένα ένα από το πάτωμα, γιατί ξέρουν τι θα πεί να προσπαθείς μια ζωή να επιβιώσεις. Οσα μας έμαθε η ΑΕΛ, τα χρειαστήκαμε έξω μεγαλώνοντας. Οι ήττες πάντα περισσότερες από τις νίκες. Δυο χέρια, σφικτή γροθιά υψωμένη το ένα και το άλλο συγχαρητήρια στον καλύτερο και αυτόν που το άξιζε, ποτέ όμως μα ποτέ δεν σκύβεις το κεφάλι ούτε γίνεσαι βορά, για κανέναν λόγο.

Αυτά είναι τα αδέρφια μου, κι’ αυτό το αυτοσχέδιο πανό όσο περίεργο κι’ αν σας φαίνεται κατέβηκε μετά από 12 χρόνια μόλις χθες, για πρώτη φορά. Κουρέλι πια αφού ο χρόνος πέρασε από πάνω του και καταστράφηκε. Και έτσι φθαρμένο, ταλαιπωρημένο από τα σημάδια του χρόνου σκέφτομαι πόσο μας μοιάζει, το κοιτώ και συλλογιέμαι πως μοναχά η καρδιά δε φθείρεται αδερφέ μου, η καρδιά. Γι’ αυτό φρόντισε μη σου την πάρουν ειδαλλιώς σου πήραν και την αγάπη.

Αν προσπαθήσουν να σε κάνουν σαν τα μούτρα τους αντιστάσου. Ακόμα και σ’ αυτά που σου γράφω σκέψου κι’ αντιστάσου. Μα λάβε καλά υπόψιν πως δεν έχει ανάγκη ο κόσμος τούτος άλλους συμβιβασμένους και σκυφτούς, μπροστά στο τέρας τους όσοι μάθαμε να αγαπούμε αγνά, ρομαντικά και με πάθος, ελπίζουμε -κάποτε λιγότερο και κάποτε περισσότερο- σε κάτι καλύτερο, στο παιδί, στο αύριο, στο φως, στη μέρα που θα ‘ρθεί.

Υ.Γ Είχα τη τύχη να γνωρίσω ορισμένα άτομα το τελευταίο διάστημα που διαβάζουν αυτή εδώ τη στήλη και οφείλω να επιστρέψω και εδώ το σεβασμό που μου έδειξαν. Να είστε καλά.

Υ.Γ2 Με αφορμή ένα κείμενο που ανέβασαν τα παιδιά του lions-radio έκαναν την εμφάνιση τους κάποιοι υπάνθρωποι, η δική μου θέση είναι ούτε σπιθαμή σε ρατσισμό και φασισμό.  Μηδενική ανοχή σε όσους μισούν άλλους ανθρώπους χωρίς να τους έχουν γνωρίσει και τυχαία δεν έτυχε να τους μοιάσουν.

Έτσι φτιάχτηκαν τα πανό μας, από καρδιάς κι’ ας γίνανε κουρέλια σας εμάς.
Σας ευχαριστώ ολόψυχα για τον χρόνο σας.
Με σεβασμό Π.Σ

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *