Όσο κόβουν τις Κυριακές θα φυτεύουμε Τετάρτες! -Π.Σ-

Αδέρφια μου που ξεκίνησαν πρόσφατα την αποχή ένεκα της κάρτας οπαδού, συχνά πυκνά με ρωτούν πως αντέχω μακριά της, αφού συνειδητά επέλεξα να απέχω μετά την ψήφιση του τρομονόμου από τη βουλή κάτι που κρατώ μέχρι σήμερα.  Δυστυχώς ο τρομονόμος μετρά πλέον πολλά θύματα, τα περισσότερα άδικα των αδίκων.  Για να είμαι ειλικρινής δε συνηθίζεται η απόσταση, κάθε φορά που σφυρίζει ο διαιτητής την έναρξη του αγώνα ο ίδιος κόμπος δένει το στομάχι,  το ίδιο άγχος πάντα, ανεξαρτήτου αγώνα ή αντιπάλου.  Ποτέ δεν την αγαπάς λιγότερο και άλλοτε περισσότερο, το πιο σημαντικό είναι να μην επιτρέψουμε κατ’ εμέ να φθαρεί αυτή η ιδέα που μετρά πλέον 88 χρόνια ζωής.  Η υποταγή σε τρομονόμους και κάρτες μόνο ξεφτιλίζει την ίδια την αξία των αθλημάτων, τη δική της αλλά και τη δική μας ως προσκυνητές αυτής της θρησκείας.

Το να ζεις ΑΕΛίστικα προϋποθέτει περισσότερες λύπες παρά χαρές και περισσότερες ήττες παρά νίκες.  Έχοντας τηρήσει την αποχή μου από τη ψήφιση του τρομονόμου, όπως είχα γράψει από τότε, την έσπασα για να δω χωρίς κάρτα οπαδού, αλλά με τον τρομονόμο σε ισχύ -και τους κουκουλοφόρους ρόμποκοπ στις εισόδους- τα λιοντάρια των U19 μας στο Τσίρειο.

Με το που πάτησα το πόδι μου στα τσιμέντα εκείνα, με διαπέρασε ένας ηλεκτρισμός, ενώ στη θέα και το δέος της ΘΥΡΑ 3 βούρκωσα.  Εκεί, ζήσαμε όσα δε φτάνει το μυαλό των περισσότερων οπαδών, εκεί η καρδιά κτυπά πιο δυνατά και η γη χάνεται κάτω από τα πόδια σου.  Είδα φάτσες και αγκάλιασα αδέρφια που βρισκόντουσαν στην ίδια καρέκλα τόσα χρόνια μετά.

Χιλιάδες συμβάντα, αναμνήσεις, δάκρυα, όνειρα, ύμνοι και τραγούδια.  Αυτό που μου ήρθε εκείνη τη στιγμή τόσο έντονα στο μυαλό είναι οι αμέτρητες φορές που τραγουδούσαμε ακόμα κι’ αν η ήττα σίμωνε, ας ξέραμε πως η ομάδα αγωνιστικά δε μπορεί ή δε θα τα καταφέρει.  Υμνούσαμε τα ιδανικά της κι’ ας έχανε, θέλαμε να τη βλέπουμε όμως να παλεύει όπως εμάς 90′ λεπτά στα τσιμέντα.  Σαφέστατα δεν τίθεται θέμα ηττοπάθειας, απλά εμείς δε διαλέξαμε ομάδα με βάση την αγωνιστική της παρουσία, ούτε μετρώντας νίκες και επιτυχίες.  Εμάς η μάνα μας η ΑΕΛ δεν είναι μια νίκη, ούτε μια ήττα, είναι ένας ολόκληρος τρόπος ζωής, μια ιδέα που βγαίνει μέσα από την καρδιά μας αγνά, ρομαντικά και περήφανα όπως το GOAL των U19 μας που έσεισε την ανατολική και που ακούστηκε από περίπου 2500 χιλιάδες κόσμο που βρέθηκε στο Τσίρειο για να τους καμαρώσει αλλά και να δείξει την αντίθεση του στην κάρτα φιλάθλου.  Αν κάποιος περνούσε απ’ έξω σίγουρα θα πίστεψε πως ήταν το σημαντικότερο γκολ που σκοράραμε ποτέ.

Είμαστε ιδεολόγοι και αγνοί, ρομαντικοί μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο, μα προπάντων άνθρωποι ελεύθεροι που δε χωνεύουν ούτε πρόκειται ποτέ να χωνέψουν ετσιθελικούς τρομονόμους και γελοίες αποφάσεις.  Ο αθλητισμός χωρίς εμάς δεν έχει καμία αξία ούτε γι’ αυτούς που αγωνίζονται και ζουν απ’ αυτό.  Εξαιρούνται φυσικά όσοι τον καταστρέφουν, κεροσκόποι και μιζαδόροι που πουλούν ιδεολογία αλλά στο μυαλό τους έχουν μόνο τα φράγκα.

Στα τσιμέντα της ανατολικής δεν μαζεύονται εύκολα να καταγραφούν τα όσα είδαν τα βουρκωμένα μάτια μας, μα κάνω κλείνοντάς τα μια προσπάθεια για το ποια μου έρχονται πρώτα στο μυαλό και θυμάμαι με μιας τα γυριστά σουτ-goals του Σέμποκ, την ανατροπή 4-2 και τον Τσόρο να ανοίγει τα χέρια και να πιάνει αγκαλιές μπρος την ΘΥΡΑ 3, το ”είναι μαέστρος σ’ αυτά τα κτυπήματα ο Σάσα Γιοβάνοβιτς”, τα πυροτεχνήματα που στήνονταν στο ταρτάν και το φεγγαράκι που φαινόταν δε φαινόταν, το τρέξιμο του Λισασί που έφυγε σφαίρα και έτρεχε ακόμη πιο γρήγορα μετά την επίτευξη του γκολ, την κίτρινη φανέλα που σηκώναμε κι’ αργότερα εκείνη με τις ρίγες, το σλάλομ του Μπεμπέ και τον χαμό μετά, η εξεπαφής απόκρουση λίγα ματς νωρίτερα του Ντεγκρά, το πρώτο ευρωπαϊκό γκολ στο 4′ με την Λίνφιλντ και τον χαμένο τελικό.  Τα δάκρυα του 96′ και του 0-5 με Ολυμπιακό, όπου στο δευτεράκι που σημείωνα τα αποτελέσματα έγραψα … (πουλημένο).

Ο τρόπος που ζούσαμε κάθε αγώνα ως αγνοί ΑΕΛίστες, μας δίδαξε όσα πολλούς δε μπόρεσε η ζωή, όσα κάποιοι δε θα μάθουν ποτέ σε χίλια χρόνια.  Χάναμε παιχνίδια πριν μπούμε καν στο γήπεδο, κυριολεκτικά και μεταφορικά αλλά μάθαμε να παλεύουμε άνισα και με πάθος όπως πράττουμε και στη ζωή μας. Με το που έπιανε ρυθμό το τύμπανο και ο παλμός της καρδιάς μας γινόταν ένα με αυτό σηκώναμε ψηλά τη γροθιά και αρχίζαμε χορό. Η ΑΕΛ αυτή η τεράστια ιδέα, η μοναδική ουσία για πολλούς στη ζωή δεν είναι μόνο μπάλα, ούτε μια Κυριακή.

Είναι αμέτρητα πράγματα που δεν ξεπουλιούνται, είναι αυτό το κείμενο που γράφεται στις 6 το πρωί, το δάκρυ των γέρων μας στις κερκίδες και τα αμέτρητα χιλιόμετρα που διανύσαμε.  Το κλάμα των παιδιών και το χαμόγελο τους, η ψυχή των λιονταριών την Τετάρτη που μας πέρασε.  Η αγκαλιά που κάνεις σε κάποιον κι’ ας τον ξέρεις μόνο από την κερκίδα, η χειραψία που θα σου πει ”είσαι τζαι εσύ με την ΑΕΛ;”, η περηφάνια και η ανιδιοτέλεια.  Οι ξεθωριασμένες φανέλες και τα tattoo στα κορμιά μας, το ξύλο που αναίτια δεχθήκαμε και τα ληγμένα χημικά που μας ποτίσανε αλλά και η γιαγιά που γνώρισα τις προάλλες και θέλησε να μάθει την ομάδα μου. ”Είμαι με την ΑΕΛ γιαγιά, εσύ;” Εγέλασε, ” ως τζαι τα καττούθκια μου εν με την ΑΕΛ γιε μου εμένα” και ξαναγέλασε με περηφάνια.

Κάποια πράγματα που συμβαίνουν δεν τα γουστάρουμε, γιατί αλλιώς μάθαμε τον αθλητισμό και αλλιώς την ΑΕΛ.  Για εμάς η ΑΕΛ ήταν η φανέλα η σκισμένη που έλιωνε πάνω μας μέσα στις αλάνες και όχι η φανέλα της εμπορικής ονομασίας και των εταιρειών, γεμάτη σπόνσορες πιο μεγάλους από το σήμα.  Μόνο ο κύκλος με τα τρία κίτρινα γράμματα είχε και έχει νόημα και σημασία για μας, μόνο εκείνος μας έμαθε τι σημαίνει να αγαπάς, πάντα ανιδιοτελώς και να γίνεσαι ασπίδα και δόρυ για τα ιδανικά σου.

Οι αποφάσεις και οι χειρισμοί της διοίκησης, τείνουν να κάνουν την ΑΕΛ άλλη μια ομάδα σαν όλες τις άλλες.  Χρόνια τώρα αδιαφορούν για το ποια ομάδα πρεσβεύουν.  Όμως ο κόσμος την περασμένη Τετάρτη, κόντρα σε όλους και όλα διέψευσε τους πάντες και απέδειξε γιατί η ΑΕΛ δεν έχει καμία απολύτως σχέση με καμία άλλη ομάδα στον κόσμο και γιατί ο ΑΕΛίστας ήταν πάντα διαφορετικός παίρνοντας σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου τα εύσημα πίστης, αφοσίωσης και διαφορετικότητας.  Ο αγώνας των U19 θα μείνει στην ιστορία, ήταν η απάντηση σε διάφορες γελοίες δικαιολογίες των κρατικών υπαλλήλων που πληρώνουμε, ήταν μια γερή γροθιά στα μούτρα του κατεστημένου αλλά και κάθε συμβιβασμένου που έσκυψε το κεφάλι και επέτρεψε στον εαυτό του να γίνει έρμαιο στα χέρια ανθρώπων που δεν νοιάζονται ούτε εκατοστό για τον αθλητισμό παρά μόνο για τα συμφέροντα τους.  Ήταν ένα ηχυρό όχι στην κρατική προπαγάνδα των ”ασφαλών” γηπέδων σε ετοιμόρροπα τσιμέντα και ένα δυναμικό και παθιασμένο ΝΑΙ για τα ελεύθερα γήπεδα, όπως τα μάθαμε και όπως πρέπει να είναι.

Αυτό που έκανε ο κόσμος της ΑΕΛ είναι πλέον ένα ιστορικό γεγονός και πραγματικά ένιωσα περήφανος που περιτριγυριζόμουν από ανθρώπους που έμαθαν να παλεύουν και να αντιτίθενται στα βρώμικα σχέδια της εξουσίας ακόμα κι’ όταν αυτή παίζει με τις ευαίσθητες χορδές μας, όπως το να μας στερεί το δικαίωμα να βλέπουμε την ιδέα που αγαπούμε σε αθλητικές διοργανώσεις.

Φανταστείτε ένα παιδί, να βρίσκεται σ’ ένα μεγάλο σταυροδρόμι με υπέροχους μεγάλους δρόμους, με ωραίο φωτισμό, λουλούδια, δέντρα και ζώα αλλά να επιλέγει το χειρότερο και πιο δύσβατο μονοπάτι, το πιο μακρινό, το πιο δυσκολοδιάβατο και σκοτεινό, το διανύεις και πιάνεται η ψυχή σου.  Αυτό το παιδί είσαι εσύ και η ΑΕΛ εκείνος ο δύσκολος δρόμος που επιλέξαμε να ακολουθήσουμε από την αρχή μέχρι το τέλος.  Η επιλογή αυτή προϋπέθετε από την αρχή περίσσιο πάθος, υπομονή αλλά κυρίως αξιοπρέπεια.  Μεγαλώσαμε πια, μα αν έριχνε κάποιος 1000 φορές εκείνο το παιδί ξανά στην αφετηρία θα διάλεγε και πάλι τον ίδιο δρόμο.

Το να ζεις ΑΕΛίστικα σημαίνει περισσότερες λύπες παρά χαρές έγραψα κάπου στην αρχή του κειμένου, αλλά αυτό που ζήσαμε την Τετάρτη 3/10/2018 ήταν μια πελώρια, αξιοπρεπέστατη νίκη, απ’ αυτές που μόνο ο ΑΕΛίστας μπορεί να επιτύχει.

Δεν παζαρεύουμε σπιθαμή ΑΕΛισμού.

Υ.Γ 1p,s

Υ.Γ2 Χρόνια πολλά αγάπη μας γλυκιά.

Ευχαριστώ ολόψυχα για το χρόνο σας, Π.Σ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *