Κανένα παζάρι – Καμία διαπραγμάτευση στις ιδέες μας-Π.Σ-

Πάνω από το κουφάρι των ιδεών μας κάποιοι χορεύουν, κι’ άλλοι μετράνε χρήματα.  Οι χειρότεροι εξ’ αυτών είναι όσοι τάχα μου την αντιπροσωπεύουν.  Οι ιδέες της – δικές μας, ιδέες που γαλούχησαν γενιές και γενιές, όπως η αντίσταση και η εναντίωση στην εξουσία και το κατεστημένο θα πεθάνουν μαζί με τον τελευταίο ρομαντικό ΑΕΛίστα που πάτησε αυτή τη γη, δάκρυσε, πόνεσε και ονειρεύτηκε για την ιδέα και πέρα απ’ αυτήν.  Έζησε και ζει με τα ιδανικά και την αλήθεια της χωρίς να προσκυνήσει ή να σκύψει το κεφάλι σε κανένα.

Πλέον αναπολούμε όσα ζήσαμε τις μέρες εκείνες, που οι αρχές του 1930 ζούσαν σε αρμονία με τις πράξεις και την πραγματικότητα.  Αναπολούμε με δάκρυα στα μάτια θύμησες που δε θα ξαναρθούν, πίνουμε στην υγειά της και κοιταζόμαστε αν μη τι άλλο με περηφάνια στα μάτια όσο λαμόγια κερδοσκοπούν εις βάρος της, ρουφιάνοι παίρνουν μίζες, αυλικοί γλείφουν ακατάπαυστα ενώ άλλοι, συμβιβασμένοι πια στην αηδία ετοιμάζονται να κτυπήσουν κάρτες σε μηχανήματα που τους γνωρίζουν καλύτερα κι’ από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Μαζεύονται λίγοι, σκορπισμένοι πέρα-δώθε, θρηνώντας δίχως να το καταλάβουν, χειροκροτώντας παραδόξως, ήπια πάντα μη τρομάξουν τα φαντάσματα των νεκρών μας, που γυροφέρνουν στα τσιμέντα εκείνα και ψάχνουν που πήγαν τα αδέρφια τους, ψάχνουν την αντίσταση, το πάθος και τη ψυχή, την επίθεση, το τραγούδι και τις γροθιές μας που ορθώνοντας τες ψηλά καταθέταμε τη ψυχή μας και σηκώναμε ανάστημα μπροστά σε εξουσιαστές και νομοθέτες.

Η ΑΕΛ δε θα μείνει μόνη λόγω της απουσίας μας, είναι ήδη μόνη από τότε που έπαψε να πρεσβεύει εκείνα για τα οποία ιδρύθηκε και ήμασταν περήφανοι.  Είναι ήδη μόνη και κενή από τότε που ορισμένοι έβαλαν πρόσωπα και προσωπικά συμφέροντα πάνω από την ίδια αδιαφορώντας για τις χιλιάδες των πιστών που άρχισαν να απομακρύνονται από πόνο και αηδία.

Και εμείς πια, σκορπισμένοι είμαστε.  Μα όταν ιδωθούμε κάπου, κοιταζόμαστε στα μάτια διότι ούτε συμβιβαστήκαμε ούτε σκύψαμε.  Μέσα μας σιγοκαίει η ίδια φλόγα όπως τότε που ήμασταν παιδιά, η ίδια αγάπη και μεγαλύτερη μα όταν έπρεπε να ξεπουλήσουμε τις συνειδήσεις και τις αξιοπρέπειες μας, τα πανό και τα συνθήματα έγιναν φωνές και χαρακιές μέσα μας, για το τι σημαίνουν πλάι πλάι ενα Άλφα, ένα Έψιλον και ένα Λάμδα.

Η ΑΕΛ δεν είναι άλλη μια ομάδα, ούτε οι ΑΕΛίστες απλοί οπαδοί είχα γράψει πολύ παλιά, κι’ αυτό είναι μια μεγάλη πραγματικότητα.  Και δεν πρόκειται ούτε στιγμή να ζητήσουμε συγγνώμη επειδή δεν κιοτέψαμε μπροστά στο τέρας τους.

Με τα παιδιά; Τι θα γίνει με τα παιδιά εκείνα που δεν έχουν όνομα, ούτε ταυτότητα;  Εκείνα τα αλητάρια που αηδίασαν τις φάτσες και τις γραβάτες σας από τα γεννοφάσκια τους.  Τα παιδιά εκείνα που μ’ ένα πανό, μια σημαία και ενα τύμπανο γέμιζαν την πόλη ήχους και μουσικές κάνοντας την να μοιάζει μοναδική.  Η πόλη αλλάζει, κρύβει τον ήλιο και την ελπίδα με ψηλά κτίρια και εκατομμυριούχους, πιθανότατα αύριο να μην έχουμε θέση εδώ που μεγαλώσαμε ή να μας κοιτάνε σαν αδέσποτα.

Εμείς όμως είμαστε ακόμα τα παιδιά εκείνα, αγνοί και ρομαντικοί κι ας ασπρίσαν τα μαλλιά μας, τα αλητάρια δεν έχουν ηλικία μήτε πατρίδα και προπάντων ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει αντίσταση και αξιοπρέπεια, και τα αδέσποτα αδέρφια μας πλάι στις βόλτες μας στα στενά της παλιάς Λεμεσού, με μια μπύρα στο χέρι και τραγούδια ή γαβγίσματα, όπως πρώτα, κι’ αυτά – σαν εμάς, χωρίς δεσπότες και ελεύθεροι.

Η αγάπη πεθαίνει μόνο όταν προδωθεί,
ή αλλοιώνεται και φθίνει
με αισχρούς συμβιβασμούς.
Η αγάπη,
η δική μας η αγάπη,
μοναδική στο είδος της,
δεν επιδέχεται καμίας διαπραγμάτευσης ούτε ξεπουλιέται σε κανένα παζάρι.

Να το θυμάσαι αδερφέ μου, γιατί σου γράφω ίσως για τελευταία φορά. Σε αντίθεση με πολλούς δεν εκμεταλλεύτηκα την πένα τούτη για κανένα άλλο λόγο παρά μόνο για να γράφω όσα αισθάνομαι σε εσένα που με νιώθεις, ταπεινά, σαν σκιά 10 και βάλε χρόνια από την πρώτη φορά.

Υ.Γ   Τα παιδιά μας που θα ψάξουν για άλλη διέξοδο διασκέδασης εκτός του αθλητισμού ποια γραβάτα θα αναλάβει την ευθύνη της; Έχουν άραγε οι γραβάτες ευθύνες ή τις φορτώνονται μονάχα οι φτωχοί;

Αφιερωμένο σε όσους νιώθουν.
Η ΑΕΛ είναι ιδέα και οι ιδέες μας δεν βγαίνουν ούτε σε πωλητήριο ούτε σε πλειστηριασμό.
Δε στέρεψα από μελάνι αλλά από ελπίδα.
Ευχαριστώ ολόψυχα. Π.Σ

One thought on “Κανένα παζάρι – Καμία διαπραγμάτευση στις ιδέες μας-Π.Σ-

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *