Θέλουμε πίσω τις Κυριακές μας [Ο Λεμεσιανός]

Πάει καιρός να τα πούμε αδέλφια, πάει καιρός γιατί δεν φτάνουν λίγες λέξεις να εξηγήσουν όλα όσα νιώθουμε.

Λέτε να σταματήσαμε να την αγαπάμε; Λέτε η πόρωση και η τρέλα για τα 3 ιερά γράμματα να άλλαξε; Εγώ προσωπικά κάτι τέτοιο δεν το δέχομαι.

Άλλαξαν όμως πολλά, δεν είναι έτσι που μεγαλώσαμε, το σημερινό οικοδόμημα της ΑΕΛάρας μας δεν είναι αυτό που μας έκανε να γίνουμε ΑΕΛίστες. Δεν είναι τόσο αγωνιστικοί οι λόγοι, αυτά στο μοντέρνο ποδόσφαιρο αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη, λεφτά να υπάρχουν…

Από τη σημερινή ΑΕΛ απουσιάζει το όραμα, απουσιάζει αυτό που εμείς λέμε ΑΕΛισμός.

Κατά την ταπεινή μου άποψη η σημερινή ΑΕΛ έχει απογοητεύσει πολλούς, δυστυχώς ο Αντρέας Σοφοκλέους δεν τα κατάφερε και όσο συνεχίζει στον ίδιο ρυθμό κάθε μέρα θα είναι και χειρότερη. Ένας πρόεδρος που δεν εδώ και 3 χρόνια είναι εξαφανισμένος, που δείχνει να μην νοιάζεται και να μην ενδιαφέρεται για την ΑΕΛ. Ένας πρόεδρος που ενώ ζητά τη βοήθεια συνεχώς, να μην αφήνει κανένα να τον βοηθήσει. Ένας πρόεδρος που ουσιαστικά έχει γραμμένο στα παλιά του τα παπούτσια το σωματείο, ένας πρόεδρος χωρίς διοίκηση που αποφασίζει ο ίδιος ότι θέλει. Ένας πρόεδρος που μοιάζει να μην έμαθε ποτέ του τι είναι η ΑΕΛ.

Θέλουμε πίσω τις Κυριακές μας, εκείνες τις όμορφες Κυριακές που ξεκινούσαν από το βράδυ της Παρασκευής στους Συνδέσμους. Που μετρούσαμε ώρες και λεπτά να πάμε στο γήπεδο να δούμε τη μεγάλη μας αγάπη. Εκείνες τις Κυριακές που έμοιαζαν ατέλειωτες μέχρι να διαβούμε το κατώφλι της -3- και να γίνουμε ξανά ένα με τα αδέλφια μας.

Θέλουμε πίσω τις Κυριακές μας, τις Κυριακές όπου η ΑΕΛάρα μπορούσε να μας εμπνεύσει, τις Κυριακές που με περηφάνια φορούσαμε την κίτρινη φανέλα και φωνάζαμε ΑΕΛ ΛΑΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΡΕΕΕ και ας ήμασταν στον πάτο του πίνακα. Αυτές οι Κυριακές ήταν πιο όμορφες, πιο αθώες, πιο κίτρινες και πολύ περισσότερο αυθεντικές.

Θέλουμε πίσω τις Κυριακές μας που το Τσίρειο κόχλαζε από λέοντες. Εκείνες οι Κυριακές που ο πυρσός και το καπνογόνο ήταν το οξυγόνο του κάθε ΑΕΛίστα. Τι σημασία έχει αν χάνει ή αν νικά η ΑΕΛάρα όταν η κίτρινη φυλή εκστασιάζεται στην κερκίδα; Τι σημασία έχει αν νικάς όταν οι απέναντι χαζεύουν το ταμπεραμέντο του περήφανου και ανυπότακτου ΑΕΛίστα;

Θέλουμε πίσω τις Κυριακές μας, εκείνες που το “όσο μας πληγώνεις, τόσο μας πορώνεις” γινόταν το μότο της ζωής μας. Εκείνες τις στιγμές που όσο κουρέλια και να βλέπαμε την ομάδα στο γήπεδο, η αγάπη για την ΑΕΛάρα ήταν πάνω από όλους και όλα.

Η ΑΕΛ δεν ήταν ποτέ ένα σωματείο σαν τα άλλα, ή ΑΕΛ ήταν και πρέπει να παραμείνει μια φωνή αντίστασης και αντίδρασης στο χώρο του αθλητισμού. Ένα καθαρά αθλητικό σωματείο μακριά από πολιτικά, οικονομικά και κάθε λογής κοντραμπάντα. Ένα σωματείο που πρώτο από όλα να τα βάζει με το κατεστημένο και τους εκπρόσωπους του και όχι να τρέχει πρώτο να τους στηρίξει.

Η ΑΕΛ οφείλει να δείξει τον δρόμο σε όλους προς το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό που αγαπήσαμε. Χωρίς κάρτες οπαδού, ταυτοποιήσεις, μπατσοκρατία και καταστολή παντού. Η ΑΕΛ οφείλει πρώτη να πολεμήσει και να διώξει από τα γήπεδα αυτούς που πραγματικά διαλύουν τον αθλητισμό. Να διώξει από τα γήπεδα αυτούς που στήνουν αγώνες, αυτούς που διαφθείρουν αθλητές, αυτούς τους γραβατωμένους που τα βάζουν με τους οπαδούς γιατί είναι οι ίδιοι τους ένοχοι, αυτούς που για τα συμφέροντα τους κλέβουν τις Κυριακές μας.

Να σταθεί απέναντι στον κάθε Ιωνά και κάθε Κουτσοκούμνη. Να μπει μπροστά και μαζί με τον λαό της να τους απαντήσουμε ότι το ποδόσφαιρο ανήκει σε μας. Καμία κάρτα φιλάθλου, καμιά ταυτοποίηση, κανένας κόκκινος φάκελος δεν σχετίζεται με την ΑΕΛ, αυτά για μας είναι ξένα και δεν θα τα δεχτούμε ποτέ. Κανένας Ιωνάς δεν δικαιούται να μας στερεί τις Κυριακές που αγαπήσαμε. Κανένας Κουτσοκούμνης δεν έχει δικαίωμα να υποτάσσει την ΑΕΛάρα σε τηλεοπτικές πλατφόρμες και σε γηπεδικές υποσχέσεις.

Η ΑΕΛάρα είναι για μένα όλα όσα μας δίδαξε από παιδιά. Η ΑΕΛάρα είναι εκείνη που μας μεγάλωσε και μας έμαθε στη ζωή να έχουμε αξίες και ιδανικά. Να αποκτήσουμε όραμα λέοντες, να επιστρέψουμε ξανά εκεί που γεννηθήκαμε, στις γειτονιές της εργατομάνας Λεμεσού, στις γειτονιές του λιμανιού. Να επιστρέψουμε μαζί με τον κάθε αδικημένο της ζωής, να δώσουμε χώρο και έκφραση σε όσους επέλεξαν να ζουν μια ζωή διαφορετική, ασυμβίβαστα και αντικομφορμιστικά. Η ΑΕΛ οφείλει να ενώνει όσους ζουν στο περιθώριο, η ΑΕΛάρα και ο ΑΕΛισμός να μπουν μπροστά, για να πάρουμε πίσω τις Κυριακές μας, μας ανήκουν.

Υ.Γ: Αυθόρμητα, ντόμπρα και ΑΕΛίστικα. Η αγάπη για την ΑΕΛ κάποτε νικά και τη λογική, ΚΑΙ ΝΑΙ, στον κόσμο του μοντέρνου ποδοσφαίρου προτιμώ να μείνω αθεράπευτα ρομαντικός και ασυμβίβαστος ΑΕΛίστας.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *